K a n e e l

2011-12-04T12:00:00.002+01:00

Het magazijn onder de HEMA

Fje en ik hebben vrijdag een grootse en meeslepende ontdekking gedaan. Het ging als volgt. We liepen vanaf mijn huis met de kinderwagen richting de stad voor koffie en taart. En omdat we de wagen bij ons hadden stonden we naast de afbakpistoletten en HEMA wijnen te wachten op de lift naar boven. Eenmaal in de lift bleken we niet de enigen. Een vrouw met droge bruine krullen en een grote lach zei ons in haar turquoise HEMA polo dat wij eerst met haar mee zouden gaan naar 'beneden'. Fje en ik keken elkaar aan en vroegen de mevrouw, die ondertussen snel en efficiënt een tiental tevens turquoise HEMA kratten opvouwde en opstapelde, of zij soms naar het magazijn ging. 'Ja, zei ze, in de kelder hebben we de voorraad. Op dat moment opende de liftdeuren en zei ze uiterst vriendelijk: 'kijk maar even hoor!'. En dat deden we. We zagen een magazijn met hetzelfde vloeroppervlak als de winkel en onze monden vielen open. Stellingkasten vol met ordners in alle bekende HEMA kleuren, honderden stompkaarsen en kasten vol met servies. Kleding, schoonmaakartikelen, schoolspullen... En vooral véél van alles. Nu heb ik de neiging om als er van iets véél is, er iets van mee te nemen. Fje en ik fantaseerden erover hoe het zou zijn het magazijn in te gaan, de hele wagen vol te proppen met de meest fijne HEMA items en via de achteruitgang de zaak te verlaten. Maar natuurlijk deden we dit niet en zaten we vijf minuten later braaf aan een cappuccino en tompouce.

Na het taartje zocht Fje tussen de welbekende fijne HEMA shirts naar een taupe exemplaar in maat M, maar zag deze er niet tussen hangen. Ze vroeg het lijzige blonde HEMA meisje die op de afdeling rond liep of zij nog een M voor haar had. Ze antwoordde té snel 'dan moet hij er tussen hangen'. Bijna gingen we hiermee akkoord. Tot ik ineens het magazijn weer op mijn netvlies had en zei: 'zou je niet even in de kelder kunnen kijken of hij op voorraad is?!'. Ze schrok iets en spoedde weg. Even later rekende Fje het t-shirtje in maat M af en ik twee plastic bewaardozen geschikt voor diepvries en magnetron. Winkelen bij HEMA zal nooit meer hetzelfde zijn.

2011-03-16T22:03:00.002+01:00

Aardige oude mannen

S. en ik waren ineens omring door mannen op leeftijd (60+), vanavond aan de bar. Het begon met een stel links van ons, twee collega's annex vrinden. Zij hadden net als wij borrelhapjes besteld en ineens raakte S. met de rechter en meest vriendelijke van de twee in gesprek. Ze vroeg aan het barmeisje een servet en die bood de man haar vervolgens vliegensvlug aan. Hij zei erbij dat hij hem nog niet had gebruikt. S. vroeg: 'hoe doet u dat dan?' en wees naar de kaasstengeltjes en gehaktballetjes die zij net als wij voor zich hadden staan. Hij wees haar op de bijgeleverde cocktailprikkers en zij zei zoiets als 'Aah!'. Al gauw kwam S. erachter dat de mannen niet kapot waren van de kaasstengeltjes. En omdat juist ons lievelingshapje was, kregen we er zomaar twee aangeboden. Wij konden het niet laten de heren een gehaktballetje terug te geven. Bood hij weer garnalen aan. En zo ging dat nog even door totdat S. zei 'nu zoek ik geen contact meer hoor, straks denkt hij dat ik met hem naar bed wil'. En dat was nu ook weer niet de bedoeling.

Toen we het gesprek met de twee (tijdelijk) hadden afgerond, ving ik een gesprek op dat de Larense heren rechts aan de bar voerden. Zij dronken een goed glas rode wijn en de linker, meest bruine van de twee zei: 'Ik was toen een jaar of 31 en ik was Prins Carnaval, en zij was 16 en dansmarike, en zo'n lekker wijf... En wat denk je? Kom ik haar laatst tegen op de sportschool, en ze is nog steeds lekker!'. De ander keek verrast op en was duidelijk blij voor zijn vriend. Ze mijmerden nog wat door over vrouwen en hielden het allemaal heel erg positief en vrolijk. De ander zei ook nog over zijn vrouw/vriendin: 'ik hou gewoon van haar, ik vind haar gewoon helemaal te gek, en ik kan er niets aan veranderen!'. Ah, lief, dacht ik. In de hoop dat hij het niet over zijn minnares/ assistente/ P.A. had.

Wij nog een drankje bestellen, zagen we dat de man van de servet en de garnalen in zijn upje de kaart aan het bestuderen was. Dus S. vraagt heel sociaal: 'u gaat nog wat eten?'. 'Ja ja, mijn collega had thuis nog een biefstukje liggen dat hij gaat opbakken, dus ik bestel er hier één. Wij wensen hem een fijne maaltijd, zien we hem ineens toch een kipsateetje eten. Had hij toch meer zin in. Toen het op was kwam hij echt nog even afscheid nemen, hop, van de kruk af en we kregen nog net geen drie zoenen.

En als klapper op de vuurpijl sprak de man van de hoek me aan. 'Mevrouw, ik kijk naar wat u allemaal bij u hebt, ik vind dat fascinerend en zeer intelligent staan' zei hij, wijzend naar de papieren, schrijfboekjes en agenda in mijn tas en de cameratas op de grond. Ik weet nog steeds niet of hij serieus was, maar door al die aardige mannen om ons heen konden we niets anders dan lief lachen en de heer samen met zijn glas rode wijn nog een fijne avond wensen aan de bar.

2010-12-06T18:12:00.004+01:00

Synoniem voor uitje?

Twee meisjes in de trein.
Meisje1: Heb jij nog Sinterklaas gevierd?
Meisje2: Gisteren niet, maar vrijdag.
Meisje1: Oh, gezellig, en wat heb je gedaan?
Meisje2: Ik ben met mijn moeder en mijn zusje naar de sauna geweest.
Meisje1: Oh, heerlijk.
Meisje2: En jullie?
Meisje1: Wij zijn naar Yoep van het Hek geweest.
Meisje2: Leuk, zoiets kunnen wij volgend jaar ook wel doen.

2010-10-26T19:57:00.005+02:00

Ben & Elly

Vanochtend vroeg ben ik er maar weer eens mee begonnen. Zwemmen. En dat gaat als volgt. Ik sleep mezelf uit bed, hijs mezelf in bikini, trainingsbroek en Ugg's en loop naar het zwembad. Om vijf voor zeven sta ik in de startblokken, omring door vrouwtjes en mannetjes in de leeftijdscategorie 65+.

Ik trek me niets van de gemiddelde leeftijd aan, probeer niet te denken aan schimmelvoeten, haaruitval en andere nare kwaaltjes die andere mensen zouden kunnen hebben en zwem fier de eerste vijftig meter rechtzodiegaat. Aan de andere kant van het zwembad neem ik een kleine pauze van enkele seconden en dan draai ik me om. Dit herhaal ik tot vervelens toe.

Vanochtend baalde ik weer eens dat ik niet zo supersnel kan zwemmen, want dan had ik een van de vier 'snelle banen' kunnen plaatsnemen. Maar nee, Kaneel zwemt tussen de bejaarden. De meeste negeer ik (de man met die baard en die enge ogen, die trage vrouw met die badmuts en haar gezicht altijd met de rechterwang naar de waterkant gedraaid, die vrouw die steeds weer naar me glimlacht) maar twee mensen kon ik vanochtend niet weerstaan en dus luisterde ik ze -wanneer dat kon- af.

Het gaat om een oude man en een oude vrouw, laat ik ze voor het gemak Ben en Elly noemen. Ik was al snel ontroerd hoeveel de twee met elkaar bespreken, en dat terwijl ze in een redelijk rap tempo (vergeleken bij die man met die baard en die vrouw met die badmuts) zwemmen. Ik vang een gesprek op over kunst.

Ben: 'Ik zag van de week dus weer een paar werken van Munch. En die verbaasde me zo, het was weer zo anders dan wat we van hem gewend zijn.'
Elly: 'Leuk is dat he, ineens zo'n hele andere stijl. Weet je nog dat we in dat museum in Antwerpen waren?!'

Even later ging het over een (kunst?) boek.

Ben: 'Ik wil dat boek zo graag voor je bestellen. Maar hij kan nog steeds niet geleverd worden aan die winkel. Dus ik heb er laatst maar even een mailtje uitgegooid. Ik denk ik vraag het gewoon. Nee heb je, ja kun je krijgen.'
Elly: 'Overdag of 's avonds?'
Ben: 'Wat overdag of 's avonds?'
Elly: 'Die mail!'
Ben: 'Overdag gewoon, ja dat is geen probleem. Dat doe ik gewoon overdag.'
Elly: 'Heel lief van je dat je zo je best doet voor dat boek. Ik ben zo benieuwd.'

Lief stel,denk ik al zwemmende. Ze houden beide van kunst en lezen. En zwemmen. Tot ik er twee baantjes later achterkom dat de verhoudingen iets anders liggen.

Elly: 'Ik begrijp dat wel van Trudy. Theo kan ook precies zo reageren als we bij mensen op visite gaan.'
Ben: 'Ja, maar bij Trudy is dat toch wel anders...'
Elly: 'Hoe goed ken jij Theo nou?! Dat weet je niet Ben, ik denk dat ik precies begrijp waarom Trudy zondag zo reageerde.'

Ja, mensen. Een affaire in het zwembad. Op een ordinaire dinsdagochtend rond de klok van half acht. En rond acht uur staan ze samen te douchen.

2010-10-09T23:39:00.004+02:00

Meneer

Aan het einde van de middag genoten van de najaarszon die op straat scheen en dronken we in de voortuin wijn met de overburen en hun baby. Laatstgenoemde nuttigde net haar fles toen er een grijze Renault ietwat twijfelachtig aan kwam rijden en vlak voor de deur stopte. Er stapte een mannetje uit met grijs haar, die vroeg of hij een foto mocht maken van ons huis. Hij was samen met zijn dochter, die harpiste bleek te zijn, en vertelde dat hij in ons huis was geboren. Luisteren kon meneer niet meer zo heel erg goed, maar vertellen des te beter. Verhalen over de oorlog, de bakkerij van zijn opa en de opbouw van zijn stamboom werden uit de doeken gedaan. En daarom was het voor meneer Jonkman wel heel bijzonder om te zien dat behalve de gevel ongeveer alles was veranderd aan het huis. Gelukkig vond hij dat het huis keurig was verbouwd. Hij was er 35 jaar niet geweest en was blij te zien dat kleine dingen, zoals het verroeste hekje in de voortuin, onveranderd waren. En toen hij weg liep, en wij minestrone aten, riep hij dat hij er ook altijd zo bij zat op zomerse dagen. Zo in de voortuin met een glaasje wijn. En dat vond ik best een gezellig idee.

2010-06-13T22:04:00.002+02:00

Bijzonder feestje

Mijn zus is getrouwd, in eigen tuin. De grap was, dat alle gasten dachten dat ze op een zomers tuinfeest stonden vanwege twee verjaardagen. Bovendien had T. in de uitnodiging benadrukt dat het de laatste keer was dat ze een tuinfeest konden geven, want ze gaan verhuizen naar een appartement. Iedereen geloofde dat T. om deze drie redenen een dikke party gaf. Als T. mij ook onder de gasten had geschaard die van niets wisten, was ik er waarschijnlijk ook in getuind, want feestjes geven, dat kunnen ze wel, T. en W. (haar vrind, nu man). Maar gelukkig zat ik in het complot en vroeg ze me zelfs als haar getuige, dus wist ik van de hoed en de rand.

Het was prachtig weer en na een heerlijke lunch met leuke familieleden druppelden de gasten de tuin binnen. Van twee tot vier was ik ietwat gespannen, en zag ik aan T. dat zij dat ook lichtjes was. Om vier uur was de Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand uitgenodigd, en even daarvoor gingen T. en W. zich omkleden. Het leek T. wel geestig als de Ambtenaar in haar toga de tuin binnentrad, zodat de gasten iets zouden gaan vermoeden en daarover gesmoesd zou worden. Nu was dat dus precies wat er gebeurde. 'Moet je kijken, wie is dat, nee, dat meen je niet, gaat er iemand trouwen?, gaan zij trouwen? wie? T. en W.? nee, dat kan niet, waar!?, hier?, nu, echt ja, ik geloof dit niet, jawel, nee, huh?'. Een korte samenvatting van de reacties. Vanuit een helikopterview zag ik mezelf glimlachend en trots het geroezemoes aanhoren.

En toen kwam het koppel omgekleed en wel, T. in een prachtige jurk en een skattig boeketje, de tuin inlopen en werden ze getrouwd. Nichtje K. maakte het allemaal nog luchtiger dan het al was (Mama, is dat de ambtenaar? Hier zijn de ringetjes! Deze bloemen zijn voor jou!). T. zei ja, W. zei ja, er werd gelachen en getekend, gekust en gefeliciteerd. De Ambtenaar trok haar pakje uit, ze zweette zei ze, ik rook niks, en toen dronken we met z'n allen prosecco. T. zag er heel mooi, lief en gelukkig uit en toen hebben we gebarbecued en mojito's gemaakt. Ik vond het een bruiloft zoals het zou moeten zijn. Met zon, je beste vrienden, mooie taarten, lekker eten, verse bloemen, mooie jurkjes, gras onder je blote voeten en champoppel.

2010-05-31T22:18:00.002+02:00

Touwtje springen

Ik weet niet eens meer hoe ik precies op het idee kwam, maar ineens stond ik bij Blokker met een roze springtouw in mijn hand en gaf ik het Blokker-meisje, wiens kassa onder een oranje partytent stond, twee euri. Thuis aangekomen bleek het springtouw meer dan twee meter lang. Ik verlangde er stiekem naar om twee vriendinnetjes uit te nodigen, en als er maar één bereid kon vinden het touw aan één kant vast te binden aan een boom. Toch deed ik dit niet en draaide ik met een kruiskopschroevedraaier het schroefje achter het handvat los om het springtouw in te korten.

En nu is het feest begonnen, ik spring! Ik spring touwtje? Dat klinkt gek. Ik spring met een touw. Het liefst in de tuin en het liefst 's avonds als de zon achter de huizen verdwijnt en ik mijn moestuintje water heb gegeven. En het liefst kijk ik naar het haantje op de toren.

2010-05-25T21:58:00.004+02:00

Spaanse liefde

Ik kan wel janken van geluk als ik oudjes zie die lief voor elkaar zijn. In Italië zag ik ooit een heel oud omaatje en opaatje, zij krom en in een badpak, hij met een gehoorapparaat en een stok. Elke dag puzzelden ze samen, aan zee. 's Ochtends stiefelden ze samen het strand op, met twee klapstoeltjes, een kleine koelbox en een parasol. Als ze zaten deed hij zijn ogen dicht en zakte iets naar achter. Zij zette dan haar bril op, sloeg haar puzzelboekje open en las hardop de beschrijvingen voor de woorden van het kruiswoordraadsel op. Het Italiaanse opaatje hielp haar en je zag van een afstand dat hij af en toe op een lumineus idee kwam zodat zij weer verder kon. 's Middags taaiden ze af, om samen een dutje te gaan doen.

In Spanje zag ik een opaatje lezen achter zijn balkon (lees: lelijk hekwerk tot boven 'an toe). Hij woonde boven een klein katholiek kerkje en het had niet in de gaten dat ik een foto van hem maakte. Toen er bij de ingang van de kerk keurig gekamde katholieke jongetjes verschenen en meisjes in flamencojurken omdat er iets te doen was, legde hij zijn boek weg en staarde hij naar buiten. Na enige tijd verscheen achter het tweede hekwerk een vrouwtje die het mannetje riep. Ze trok mijn aandacht omdat ik dacht dat het een flirtende buurvrouw betrof.

Het mannetje reageerde nergens op en toen de vrouw overdreven zwaaide zag ik dat ook dit opaatje een flink gehoorapparaat droeg. Toen het vrouwtje weg beende en drie seconden later haar arm om het mannetje sloeg, begreep ik dat het nog romantischer was dan ik dacht. Geen stiekeme burenliefde, maar een stelletje dat op een hete vrijdagmiddag geniet van het plein waarboven ze wonen. De vrouw riep haar eigen man, hij hoorde haar niet en daarom liep ze naar hem toe. De vrouw gaf de man een kus, liep terug naar het tweede mini-balkonnetje en sloeg zelf ook een boek open. De man zakte iets achteruit en viel even later langzaam in slaap.

2010-03-08T21:17:00.003+01:00

Goedemorgen, mevrouw.

Ik trek een van de Spits medewerkers op station Amersfoort niet. Voor bekenden in de omgeving: ze staat altijd aan de ingang bij de bloemenshop, heeft een lange ietwat vettige bruine paardenstaart en draagt graag een pet. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik nooit eerder over haar heb geschreven, daar ik haar niet kan verdragen. Iedere vezel in mijn lichaam verzet zich tegen haar. Als je nog twijfelt over wie ik het heb, ik bedoel degene die achter ieder woord dat ze zegt 'mevrouw' zegt. Het gaat dus ongeveer zo: 'Goedemorgen mevrouw, de Spits mevrouw?, alstublieft mevrouw, fijne dag mevrouw, u ook mevrouw, tot morgen mevrouw'. Uiterst vriendelijk bedoeld, maar ik kan het niet aanhoren. Ik verkramp, krijg kippenvel, ik word langzaam gek en stap totaal gespannen en geïrriteerd de trein in.

Na maandenlang de auto gepakt te hebben was de afkeer gezakt. Maar de laatste weken word ik weer geregeld met 'mevrouw' geconfronteerd. Wat ik vaak doe als ze mij de Spits aanbied is overdreven hard en bot zeggen: 'nee bedankt mevrouw'. Ik doe dat om haar belachelijk te maken, en haar te laten inzien dat ze zich uiterst overdreven gedraagt. Maar wat gebeurt er? Ze zegt: 'geen probleem mevrouw!' en haalt alsnog het bloed onder mijn nagels vandaan.

Soms vraag ik me af waarom ik zo'n hekel aan haar heb, want ik denk dat ze misschien wel een van de beste is in haar vak. Zij, met haar eeuwige goede humeur en haar dosis energie. Zij die iedere nacht rond de klok van zes door weer en wind naar de drukkerij van de krant fietst om haar fietstassen vol te laden en vervolgens vol goede moed aan de dag begint, waarbij zij iedereen die langs loopt of rent persoonlijk probeert te benaderen, zelfs bij een heftige stroom reizigers. Op zo'n moment neem ik mezelf voor een keer naar haar te glimlachen, maar het is me tot dusver helaas nog niet gelukt.

2010-03-07T20:33:00.002+01:00

Voorjaar

Slenteren door Brugge, etalages met paashazen, gekleurde bloemen en chocolaatjes, een nieuw zachtleren grijs jasje, vakantieplannen maken, cappuccino op het bankje voor de deur, een nieuwe zonnebril, patronen uitzoeken voor zomerse tuniekjes en highlights in de haren: voor mij is het sinds dit weekend voorjaar. O zo!

2010-01-10T10:33:00.004+01:00

Richard, mijn redder

Een week voor kerst, toen de eerste sneeuwval ons land bedekte was ik met de wagen onderweg van Zeeland naar huis toen mijn wielen vast komen te zitten in de schnee. Ik ben gered door Richard, de vriendelijkste man op aarde. Wilde plannen om naar zijn werk te rijden en hem bloemen en oliebollen te brengen bleven onuitgevoerd. Toch wil ik Richard eren door middel van deze blog. Soms vraag ik me af waarom ik de blog niet een ondertitel geef als 'en haar avonturen op de weg', maar wellicht dat ik in dit nieuwe jaar iets meer variatie kan brengen in de onderwerpen. Maar niet voordat ik jullie heb verteld over Richard.

Donderdag 18 december startte de auto niet. Eerste reactie: lampen laten branden. Na check: lampen stonden niet aan. Tweede reactie: dit komt door het weer. Wat ik ook probeerde, de auto deed niets, behalve een neurotisch en lichtelijk eng tikkend geluid maken. Derde reactie: ik moet mijn vader bellen. Dat deed ik en die vertelde dat hij mijn zus en nichtje had geëvacueerd in verband met een gaslek in hun straat. Ik vroeg hem vriendelijk of hij zin had om zijn jongste dochter ook te redden en een kwartier later stond zijn Volvo bij mij in de straat. We probeerden de auto te startten en dit lukte na een kwartier. Terwijl ik achter vaders aanreed viel de auto weer een aantal keer uit. Dit in combinatie met de slechte banden van de wagen en het wegglijden in de sneeuw, besloten we de accu door te laten meten bij 'een mannetje'.

De accu bleek slecht en het mannetje zette er een nieuwe accu in. Als je er ooit een nodig hebt: ga naar Fulmen. Hij heeft geen computer, kassa of pin maar wel alle soorten accu's op voorraad en hij vertelde me dat ik gerust naar Zeeland kon rijden, alwaar ik die dag opnames had. Nadat ik mijn vader (door middel van een kus) en Fulmen (stevige hand) had bedankt vervolgde ik mijn weg naar het zuidwesten des lands. Alles verliep tot dusver prima.

Rond de klok van 20.00 uur toog ik naar huis. Op dat moment sneeuwde het volop en raakte ik in lichte paniek toen ik merkte dat ik liever niet harder reed dan 70 kilometer per uur op de rechterrijstrook. Toen op de A27 de matrixborden gingen branden en 50 aangaven besefte ik dat het nog wel eens een heel naar en lang ritje kon worden.

Opeens stond ik stil, op de linkerrijstrook. We reden allemaal langzaam, en ik reed niet meer. Acute paniek want ik versperde de weg en zag in mijn achteruitkijkspiegel dat iedereen om mij heen reed, via de rechterbaan. Eerste reactie: ik ben genaaid door Fulmen. Tweede reactie: ik moet mijn knipperlichten aandoen. Dit deed ik. Toen ben ik gaan huilen. Heel even, om daarna even na te denken. Dat ging ongeveer als volgt: wat kan ik doen? Niks... Eruit en in de vangrail staan leek me overdreven, een fleeceplaid pakken te vroeg (ik had het nu immers nog warm, ik zou hem beter kunnen bewaren voor over een paar uur) en een gevarendriehoek drie meter achter de auto plaatsen ronduit belachelijk. Ik ging dus verder met huilen en probeerde de auto opnieuw te starten, wat (blijkbaar) lukte, maar dit had ik niet door.

En daar was Richard. Hij reed in een geel busje met een 'werkverkeer' sticker. Hij reed via de rechterbaan langs mij, keek naar links en zette resoluut zijn wagen voor die van mij. Hij schuifelde naar me toe, gooide het portier open en zei 'Meissie, wat is er allemaal aan de hand?' Ik: 'Hij doet het nieehieeeet...' Hij: 'Maar hij loopt gewoon, je auto!'. Ik: 'Niet, net in ieder geval niet, echt niet!' Richard: 'Ik geloof je'. Dat vond ik mooi. Geen strijd, maar gewoon mij geloven.

Richard vertelde me wat er aan de hand was. Mijn wielen zaten vast in de sneeuw. En hoe hard ik ook gas gaf, ik kwam er niet meer uit. Dat had te maken met het spinnen van de wielen, en niets met de accu. Echt, Richard zou het Klokhuis kunnen presenteren. Terwijl hij speels (niet intimiderend) een hand op mijn been legde en zei: 'dit weer is ook niets voor meisjes' kon ik dat alleen maar beamen en begon ik weer harder te huilen. Maar dit was ontlading, want ik wist dat het goed ging komen nu Richard er was.

Terwijl ik achterin klom, liep Richard over de snelweg en hield de auto's staande. Daarna reed hij mijn auto naar de vluchtstrook en daarna die van hem zelf. Daar zouden we dan wachten tot dat ik rustig was. Hij liet me ook even alleen. Ik had daar de rest van de nacht wel willen staan in de sneeuw met Richard. Maar het moment kwam dat ik weer moest gaan rijden en ook dat spraken we helemaal door. Zachtjes optrekken in de verse sneeuw en invoegen wanneer hij dat ook deed, want hij zou kijken of er ruimte was voor ons tweetjes. En als het niet meer ging dan kon ik seinen, en gingen we er gewoon weer af. En hij ging er sowieso af bij een bepaald pompstation, dus als ik nog zin had in een warme koffie en een pitstop, dan kon dat daar.

Toen ik eenmaal weer reed ging het prima en de stop bij het pompstation heb ik overgeslagen. Wel heb ik met mijn allerliefste lach naar Richard gezwaaid toen ik de snelweg verliet. Richard, bedankt voor je inzet op donderdagavond 18 december. Je bent mijn held van 2009.

2010-01-10T10:23:00.002+01:00

Sneeuwjacht

Ik geloof dat ik het woord sneeuwjacht nu al het mooiste woord vind van 2010.

2009-10-31T11:29:00.003+01:00

Thailand

Vannacht was ik in Thailand. Ik droomde dat ik een lunch had met vrienden, op een terras vlakbij het strand. Ze hadden er loungebedden met van die mooie wapperende doeken en er was veel turquoise, zeegroen en wit. Er was een man met een wit overhemd en halflang donker haar die voortdurend grappen vertelde, waar wij heel hard om moesten lachen. Ik droeg een groen jurkje en witte slippers en had oorbellen in met allemaal kleine schelpjes. We dronken water met citroen en na de lunch werden we met een jeep naar een boot gebracht. Toen gingen we varen en dronken we witte wijn. Er was muziek en er werd gedanst. Ik kon opeens heel goed zwemmen en dook de boot af, heel soepel en elegant. Daarna deed ik het nog een paar keer, zonder dat het me enkele moeite kostte en zonder dat ik met mijn buik op het water klapte. Terwijl ik lag op te drogen op een grote witte handdoek werd ik wakker. Eeuwig zonde!

2009-10-29T13:23:00.004+01:00

De winterschilder

Hoestend en blaffend lig ik sinds maandagavond onder de wol met spierpijn, oorpijn, keelpijn, en bergen slijm uit neus en mond. Laat ik hier niet te diep op ingaan. Vroeger had ziek zijn nog wat, ik hoefde nooit in bed te blijven, maar mocht altijd op de bank liggen onder een heel zacht geel/wit dekbedje en ik kreeg roosvicee, kopjes thee met honing en witte boterhammetjes met suiker. Gezellig was het, hoe beroerd ik me ook voelde. Maar tijden veranderen.

Gisterochtend werd ik om 8.00 uur 's ochtends wakker gemaakt door een lang en doordringend geluid van een bel. De deurbel. Ik wilde hem laten gaan en ik weet ook niet wat me precies bezielde, maar ik deed open. Er stond een schilder voor de deur. Een grote en dikke schilder, met een wit overall. 'Ken ik je voordeur even doen?' vroeg hij. 'Nee', antwoordde ik resoluut. 'Ik lig ziek op bed en ik heb vooral last van m'n keel en longen'. De schilder legde de link met verf inademen en hoesten niet, en zei: 'dat maakt toch niet uit het is toch je voordeur?'. Weer stribbelde ik tegen en voerde het argument aan dat ik boven bij de trap geen deur heb en dat ik nu al - hoest - last had van de verflucht. Toch verloor ik de strijd. De beste man 'moest' het doen zei hij. Achteraf gezien gaf ik te snel op. Ik had naar de voordeur van de overbuurvrouw moeten wijzen en de deur snel dicht moeten knallen. Dacht ik niet aan.

De kerel ging aan het werk en terwijl ik in de keuken een kop thee zette en twee beschuitjes smeerde met honing begon hij over de crisis. 'Ze gingen het wel merken'. Ik haakte af, dook mijn bed weer in en dacht na over waarom ik me liet overrulen door een dikke schilder. Hij riep nog drie keer: 'mevrouw!', want blijkbaar moest de tuindeur ook gedaan worden, waardoor meneer door het huis moest en besloot hij ook de meterkast, in dit geval een soort outside mini schuurtje, mee te pakken. En dat alles fluitend. Please, niet in mijn huis.

Na een uur of twee was meneer eindelijk klaar en kon mijn rust beginnen. Terwijl hij riep: 'mevrouw ik leg de sleutel van de meterkast op tafel' kon ik niet meer. En terwijl hij zijn ladder inschoof en verfblik dichtdeed, lachte ik nog één keer vriendelijk en knalde toen keihard de voordeur achter hem dicht. Resultaat: bordeauxrode tochtstrips, van de zaak.

2009-08-21T09:36:00.003+02:00

Verwarring op het pompstation

Enige tijd geleden krijg ik de tankpas van onze productieauto mee. Omdat we weer eens diep in Zeeland opnames hadden en ik dit keer met eigen vervoer ging, was dat wel zo handig. Collega M. overhandigde mij de pas en ik stak hem tevreden in mijn tas. Collega L. wist mij nog te vertellen dat ik moest 'doen alsof ik een vervangende auto had' als het pinapparaat daar om vroeg. 'Ik zou het wel zien' en op de bewuste ochtend stopte ik in alle vroegte bij SHELL om daar de wagen vol te gooien met FuelSave Euro 95. Lekker zuinig. Afijn, ik had getankt en sloot aan in de rij van de kassa. Toen ik aan de beurt was pakte ik trots de zilveren pas en liet deze aan de meneer zien. 'Code', zei de meneer kortaf.

Fuck, ik was vergeten te vragen wat de code was. 'De code weet ik niet, maar ik stap even uit de rij en dan bel ik mijn collega even' zei ik. De meneer bromde. 'Wel zo handig als je de code weet als je een pas gebruikt!' zei hij iets te hard. Ik deed twee stappen naar links, en belde M. Direct gaf ze me de code en kon ik weer naar rechts stappen om af te rekenen. Fier haalde ik de zilveren pas door het apparaat en toetste ik de viercijferige code in. Maar wat bleek, de meneer vertrouwde mij niet met de pas. 'Heb je die pas vaker bij je?' vroeg hij. 'Dit is de eerste keer' antwoordde ik braaf. Terwijl ik aan het toetsen was vroeg de meneer: 'Hoort de pas bij de auto...?!' Kort en resoluut antwoordde ik 'ja'.

Op dat moment kwam DE vraag. 'Vervangend vervoer?' Ik dacht aan de tip van collega L. Altijd ja drukken, want anders moet je kilometerstanden en andere getallen in gaan voeren. Juist op dat moment brak er iets in de meneer achter de kassa. 'Je had nee moeten drukken', zei hij boos en wantrouwend. 'Nee' zei ik, 'ik moet op ja drukken, het gaat helemaal goed'. 'Nee!' riep hij. 'De pas hoort toch bij de auto!'. 'Toch niet zei ik. Ik zag dat de transactie was gelukt. Ik griste de bon uit de handen van de nu boze meneer die nog wel even door wilde praten en zei 'hartelijk dank en nog een fijne dag'. Toen ik wegliep hoorde ik hem witheet tegen de vrouw achter mij in de rij zeggen: 'en ze wist de code ook al niet!'.

2009-08-07T22:55:00.006+02:00

ON Y VA!

Het leek me nou altijd al zo enig dat wanneer je een rijbewijs hebt, je zomaar kunt bedenken: ik rij nu naar Frankrijk! Ik bedacht het, samen met Moos en nam drie dagen vrij. Morgenochtend is het zover, dan vertrekken de dametjes voor een aantal dagen naar de Franse zon, om uit te rusten, wijn te proeven en hun boekje te buiten gaan wat betreft de kaashobby. Ik kan het bijna niet geloven, zo stoer en enig vind ik dit. Ja, ik blijf mezelf verbazen: on y va!

2009-07-09T09:57:00.002+02:00

Tennis

Vanochtend zag ik een man tennissen met een hond. In alle vroegte, langs de snelweg bij Baarn. De man had zijn zwarte auto even in de berm geparkeerd en sloeg in het weiland een balletje naar een grote zwarte hond, die ongeveer tien meter verderop stond. Als de hond de bal had bracht hij deze direct terug naar de baas. De man oefende dus vooral met serveren.

2009-06-15T21:43:00.004+02:00

Thumb up

Een van de eerste weken dat ik in het bezit was van mijn rijbewijs B, scoorde ik op de snelweg punten bij een motorrijder. Hij reed zo een beetje tussen de file door en ik, die dat tijdig opmerkte en bovendien ook nog reageerde, maakte een klein beetje plaats voor de beste man door ietwat naar links te sturen en hij erlangs kon. Hij haalde me in en terwijl hij me passeerde stak hij zijn linkerduim op. Ik was verbaasd, trots en ietwat verrast door mijn eigen manoeuvre.

Over het algemeen vind ik motorrijders verschrikkelijk, daar ze onvoorspelbaar zijn, debiele pakken dragen en gevaarlijk doen. Maar dit voelde goed en ik besloot de motorrijders vaker van dienst te zijn. En zo ook dit weekend, terwijl die zak gewoon doorreed alsof het de normaalse zaak van de wereld was dat ik voor hem een halve meter opschoof. De arrogantie! En juist toen ik besloot om dat eens zwart op wit te zetten reed ik vanochtend in alle vroegte naar Hilversum, maakte ik plaats voor een motorijder en moest ik twee keer knipperen... maar zag ik het goed: de duim ging omhoog. En zo kwamen zowel hij als ik beide uiterst tevreden op bestemming aan.

2009-06-10T10:38:00.002+02:00

Afwisseling

Moos en ik besloten gisteravond om vanochtend gaan zwemmen. En aangezien dat dan dus voor het werk moest gebeuren, spraken wij om half acht af voor Het Zwembad. Make-uploos togen wij het bad in en mengden we ons tussen de andere zwemmers, grotendeels bejaard. In eerste instantie begreep ik niet waarom de 65 plussers zo nodig zo vroeg moesten komen, ik bedoel ik moest wel op dit tijdstip, maar zij?! Moos stelde vast dat zij om vijf uur klaarwakker zijn en dan niet meer kunnen slapen dus ik gaf ze het voordeel van de twijfel en trok nog een baantje.

Het zwemmen ging lekker maar wat wel zo was: wij moesten aan de kant. Zij niet. Het gaf me een licht onderdanig gevoel om steeds een aantal slagen naar de zijkant te maken als er weer een oma zonder op of om te kijken aan kwam spartelen, maar ‘ala’. En toen ineens, tijdens het laatste baantje maakte ze toch contact en zei terwijl ze een soort zelfbedachte slag maakte waarbij haar wangen steeds om en om het wateroppervlak raakten: ‘ik zie ineens twee onbekende gezichten!’. Ze zei het snel en zelfverzekerd. Terwijl ik me direct afvroeg wat ze met deze botte doch oprechte opmerking bedoelde voegde ze er aan toe: ‘prima hoor, wat afwisseling’ en zwom door.

2009-06-04T12:25:00.003+02:00

Kantoorpik

Vanmiddag moet de auto naar de garage en zo kwam het dat ik vanochtend de ouderwetse ‘ik haal hem niet!’ treinstress had. Na het bruut doch veilig parkeren van mijn rijwiel stormde ik naar de kaartjesautomaat voor een enkele reis Amsterdam en holde ik naar het perron. Na vier maanden reizen in de voiture vielen verscheidene dingen toch best wel mee. Zo vond ik het prettig om weer eens een kijkje te nemen in Metro en ook het aanbrengen van de dagelijkse maquillage ging me beter af zonder het tussendoor optrekken vanwege file. Echter na een kwartier gebeurde het. De ‘zakenman’ (boring) tegenover mij, met zijn keurig gestreken overhemd, iets te lange bruine stekels, hippe brilletje en plastic rugzak (ken je ze? Die hardplastic rugtassen- why?) viel in slaap.

Het NRC viel langzaam uit zijn hand en hij liet zijn hoofd naar achteren vallen, tegen de groenpaarse hoofdsteun van de Deutsche trein. Ik vond het: afschuwelijk. Zijn mond zakte steeds verder open en zijn kleine bruine reeënogen waren niet meer te zien, maar wel zo’n eng randje oogwit, wat me misselijk maakte. Zijn iele lichaam schokte heen en weer in de stoel vanwege het wiebelen van de trein en ik wist dat het elk moment kon beginnen: de snurkgeluiden. Ik hapte naar lucht en twijfelde geen seconde. Ik graaide de krant, mijn papieren, boek en vestje bij elkaar, propte alles in mijn tas en vluchtte de coupé uit. De laatste tien minuten bracht ik door in een halletje van de trein, niet ideaal, maar gewoon fijn just Me, Myself and I. Hopelijk zit ik snel weer lekker in de wagen. En als ik dan zo’n kantoorpik zie die in zijn neus peutert of me op een andere manier irriteert, haal ik hem gauw keihard in. Weg met die gasten.

2009-05-07T16:49:00.004+02:00

Een beetje verliefd

Ik ben in de ban van een veertiger. Sinds ik hem ken van naam vind ik hem al leuk, maar het gevoel is heviger geworden sinds ik hem heb gezien. Op zaterdagavond 18 april in de Coninckstraat. Ik had een leuk grijs/rood/roze jurkje aangetrokken en dronk witte wijn. Er waren meer mensen bij en toch voelde het alsof hij er een beetje speciaal voor mij was. Of hij dit zelf ook zo ervaren heeft weet ik niet en kan me ook niet zo heel veel schelen.
Als ik ’s ochtends wakker word verheug ik me op het moment dat ik in de auto zit, omdat ik dan ongegeneerd en minstens een uur samen met hem ben. Tot aan de snelweg, op de lange A1 en zelfs nog op een klein stukje A10. Als ik in Amsterdam arriveer en de auto parkeer voel ik me meestal dromerig en rustig en soms zelfs een beetje verliefd. Op Spinvis.

2009-05-04T18:00:00.017+02:00

I did it.

Ja, ja, ja, ik heb mijn rijbewijs! Vandaag over een week precies drie maanden. En ik rij de sterren van de hemel, vind ik zelf althans. Op woensdagmiddag 11 februari gebeurde het. Een staatsexaminator van een jaar of zestig en drie vingers aan zijn rechterhand schudde deze met de mijne en feliciteerde me met het behalen van mijn rijbewijs.

De sessie die voorafging aan de examenrit stond grotendeels in het teken van verdriet en teleurstelling. En dat mocht -nee moest- ik tonen van meneer. Nog voordat hij dat zei was ik uiteraard al in tranen uitgebarsten en reikte hij me een servet aan. Toen ik na een kwartier weer verstaanbaar kon praten vertelde ik hem van het tweejaar durende drama, de vier mislukte pogingen, de duizenden euro's, de eikels van instructeurs en examinators en de eeuwige teleurstelling in mezelf. Dit alles speelde zich af in een restaurant van een van der Valk hotel. Het enige dat ik miste was dramatische klassieke pianomuziek.

Toen kwam het moment van 'stoppen met kijken naar het verleden, anders kun je nooit een nieuwe start maken'. Het kostte me grote moeite, maar ik bedaarde en toen meneer mij relaxt genoeg inschatte om een voertuig te besturen liepen we naar de Polo om 'een stukje te gaan rijden'. Het ging zowaar perfect en eenmaal terug op de parkeerplaats volgde het eerder beschreven felicitatiemoment. En hoewel ik direct weer begon je janken en die meneer daar volgens mij op dat moment 'wel een beetje klaar mee was', was het een van de mooiste momenten in mijn leven tot nu toe.

2009-05-04T17:46:00.002+02:00

Een blogje schrijven

Gemiddeld genomen kom ik 's avonds nooit voor zeven uur thuis. Het komt geregeld voor dat het later is, maar soms is het ook vroeger, zoals vandaag. Bij het naderen van mijn afslag wierp ik een schichtige blik op het klokje in de auto en vernam ik dat het pas half vijf was. Alarmbellen rinkelden: vroeg! Heel vroeg. Verschillende scenario's schoten onmiddellijk door mijn hoofd. Een theetje drinken bij mijn ouders, een fruitmand/-sapje brengen naar mijn vriendinnetje die last heeft van haar amandelen, een vlug rondje door de stad om 'iets' te kopen, een bezoekje aan zus... ik kon niet kiezen en besloot naar huis te rijden. Daar aangekomen ruimde ik de afwas op, besloot ik de courgette te verpotten en besloot ik daarna dat ik daar geen zin in had, schonk ik voor mezelf een appelsap in en zette de laptop aan. Een blogje schrijven, dat is wat ik vroeger deed in dergelijke uurtjes!

2009-02-01T15:46:00.003+01:00

Knappe kinderen

Bij de viskraam op de markt raakte ik gisteren in gesprek met een omaatje van 86. Ze woonde op 't Havik en was in de strenge kou naar de markt gewandeld om een haring te halen. Ik stond samen met mijn zwager, een vriend van hem en mijn nichtje kibbeling te knabbelen. Het kindje sliep en het omaatje wilde even goed naar haar gezichtje kijken. 'Wat een prachtige wimpers' zei ze, 'is ze echt pas anderhalf?' Wij beaamden dat alles en toen zuchtte ze diep en zei 'Ik heb ook drie dochters, maar soms kun je maar beter geen knappe kinderen hebben...'. Wij vroegen haar wat dan beter was. 'Lelijk maar charmant', antwoordde ze. Toen vertelde ze dat ze de dag ervoor toevallig een tweede achterkleinkind had gekregen. Een meisje, met een hele moeilijke naam, zo vond zij. Terwijl ze een stukje van mijn kibbeling proefde dacht ze diep na en zei: 'Noa Louise', zo heet ze. En nu maar afwachten of dit kindje knap, of lelijk, maar charmant wordt.

2008-02-24T16:59:00.009+01:00

Julia's jurkjes

Van Fje kreeg ik laatst de dvd van het eerste seizoen Julia's Tango. Een topkado! Ik heb genoten van alle afleveringen. Ik ben zo'n meisje dat dan ook een Bed & Breakfast wil beginnen met vriendinnen en zin heeft in Argentijnse zon. Ik kreeg spontaan zin om mijn wijnkennis bij te spijkeren en de jurkjes uit de serie te dragen. Dat laatste gaat waarschijnlijk lukken want ontwerpers van Steps hebben maar liefst twintig Argentijnse jurkjes ontworpen. Vanaf 21 maart te koop bij 93 Steps filialen. Leuk!

2008-02-24T00:46:00.009+01:00

Rust en geduld

Ik twijfel nog over wat ik het allerergst vind aan deze nog steeds niet geslaagde operatie. Dat mijn UP soms vragend, maar met een lach zegt 'heb je hem nou nog steeds niet...?!' en ik op mijn wang moet bijten om niet te midden van al mijn collega's in tranen uit te barsten of dat steeds iedereen vraagt 'wanneer mag je op?' en ik verbitterd moet zeggen dat ik dat helaas nog niet weet. Of dat gevoel dat ik maanden geleden had als mensen aan me vroegen 'wanneer ga je de snelweg op?!' en ik weemoedig mijn schouders ophaalde. Hoe vaak ik me toen niet voorgenomen heb om dan daar in ieder geval een piepklein beetje over te liegen... 'Snelweg? Oh, ben ik allang geweest. Stukje A2 gepakt, kon lekker doorrijden, was prima'. En dan mag je eindelijk die snelweg op en voelt dat als een mijlpaal in je leven en dan blijkt het een koud kunstje te zijn, maar wil meneer meer van me zien als het gaat om een stukje beheersing en rust. Kijken, kijken en kijken in die spiegels. Ik heb al sinds die les op het industrieterrein zin om eens keihard te brullen: 'KIJK ZELF MAN, IK KIJK TOCH!'. Misschien heeft mijn rijinstructeur gewoon een brilletje nodig.

En dan nog de geldkwestie. Een les kost 41 euro, oftewel een kwartiertje rijden kost meer dan een tientje, de bejaarden van deze samenleving zouden zeggen: 'meer dan tweeentwintig gulden'. En dat is zuur. Om een voorbeeld te noemen: een kwartier rijden is duurder dan 22 minuten zonnebank. En als je pech hebt sta je van die vijftien minuutjes er minstens vijf voor een rood licht. Dat is erg, maar wat echt verschrikkelijk is is dat de punten waarop het misgaat de dingen zijn die ik de laatse jaren vaker heb gehoord. Van vriendjes, vriendinnen, mijn moeder en collega's. 'Kaneel, het is in de basis goed, maar breng er iets meer rust in'. 'Kaneel, het kan allemaal iets minder roekeloos...'. En de allerergste: 'Kaneel, heb jij hier eigenlijk wel geduld voor?' Geduld? Ik doe nu al een jaar zo mijn best. Geef me nou gewoon dat rijbewijs. Want ook niet geheel onbelangrijk: zo'n auto zou me echt sieren. En als je goed om je heen kijkt kun je dat niet van alle weggebruikers zeggen.

2008-02-24T00:07:00.004+01:00

Hobby's

Vandaag was zo'n onverwachte erg leuke zaterdag, waarbij ik met mijn lunchvriendin L. even langs ging bij stressvriendin L. (de stress is normaalgesproken niet kenmerkend voor haar, maar ze moet dinsdag haar scriptie inleveren- vandaar) langsging en we besloten met elkaar te eten. Bij mij. Kaasfondue. Ik zorgde voor het stokbrood, de bakjes komkommer, wortel en druiven en een pan vol kaas, bouillon en witte wijn.

De tafel had ik uiteraard leuk gedekt en L. en L. bewonderden mijn roze primula's die ik in een oud wijnkistje heb geplant, de bollen op pot (rode tulpen) en tot slot het bakblik met het toetje van de dag ervoor: een zelfgemaakt kwarktaartje met cruesli Balans en diepvriesframbozen. Op dat momenten beseften L. en L. en ik dat het maar goed is dat ik geen internetdater ben. Welke man zou verder klikken na het lezen van mijn profiel? 'Kaneel, 24 jaar. Hobby's: schrijven, lezen, breien, haken, naaien, koken, bakken, plantenverzorging'. Nobody. Ben ik even blij dat ik redelijk goed ben in het ontmoeten van mannen in de echte wereld en zo af en toe een indruk op ze maken. En dat met deze hobby's. Ik mag mijn handjes dichtknijpen.

2007-11-11T20:18:00.000+01:00

Vallen in de trein

In de intercity van half negen naar Amsterdam Centraal dommelen veel mensen weg. Vaak zelfs al voordat de trein vertrokken is. Men gaat zitten, nestelt zich, sluit de ogen en is weg. Ik ben er geen ster in, soezen in het openbaar vervoer. Ik vind het wel fascinerend om te zien dat mensen zich totaal ontspannen, enorm beginnen te snurken of heel erg lelijk worden. Daar geniet of gruwel ik van, afhankelijk hoe aantrekkelijk de in slaap vallende persoon is.

Vorige week maandag overkwam het mijzelf. Ik had een korte nacht achter de rug en was moe. Ik verkoos een tweezitje, trok mijn winterjas uit en kroop half in mijn sjaal en half in mijn dampende cappuccino. Toen die op was gooide ik het bekertje speels in het te kleine stalen prullenbakje en vertrokken we richting Amsterdam. Naast mij kwam een rossige knul zitten van een jaar of vijfentwintig. Ik was te moe om hem vriendelijk gedag te knikken en droomde weg op de muziek van mijn i-pod. Enkele minuten later gebeurde het. Ik zakte weg in een diepe slaap en voordat ik het wist schrok ik plots wakker, viel half van de oranje skailederen bank en gaf mijn buurjongen met mijn platte hand een klap tegen zijn borst.

Medereizigers keken verschrikt op. Gauw ging ik rechtop zitten, zette mijn i-pod op pauze en bood mijn verontschuldiginngen aan. 'Sorry' mompelde ik, 'ik val normaal nooit in slaap in de trein maar ik ben nu heel erg moe en ik dacht misschien echt even dat ik echt in bed lag en...'. De jongen onderbrak me en zei 'je viel even'. 'Ja', zei ik. 'Ik viel even'. Zijn rossige hoofd lachte vriendelijk naar me en ik lachte wat bedeesd terug. Zo gaat dat dus, als je in weg doezelt in de trein. Respect, begrip en solidariteit tot je erbij neervalt.

2007-07-23T23:51:00.000+02:00

Klein kontje

Collega V. zette mij vanavond af op Utrecht CS. Ik nam de Jaarbeurs ingang en baande mij een weg door de mensen die door Hoog Catherijne sjokten. Ik passeerde de winkels en de accordonspeler en lachte vriendelijk naar hem. Op weg naar de kaartjesautomaat liepen er twee 'zakenmannen' (lekker breed- niet die mannen, maar die zaken; het kan van alles zijn) naast mij. 'Van de voorkant dacht ik wauw' zei de ene, 'maar toen ik die achterkant zag...' Even dacht ik dat ze het over mij hadden. 'Welke broek heb ik aan' dacht ik vlug, terwijl ik stoicijns doorliep. 'Zo'n klein kontje...' zei de ander. 'Heel klein ja' zei de ander. Heel klein?! Dat laatste vond ik dan wel weer positief, maar zo en public besproken worden (door twee nerds in pak) dat kan toch niet. Ik besloot me om te draaien en de mannen doordringend en vol afgunst aan te kijken. Op het moment dat ik dat deed zag ik de heren door de glazen ruit naar buiten wijzen. 'Dat is al een stuk beter...' zei de een. 'Voor een type in die klasse dan' viel zijn collega hem bij. Het moest toch niet gekker worden. Ik bekeek de saaie grijze mannen zorgvuldig en keek vervolgens naar buiten. Daar waren echter geen babes te bekennen. Ze hadden het over auto's.

2007-07-20T12:58:00.000+02:00

De ladderwagen

Vanavond vertrekt M. met zes vrienden en twee auto's naar het Franse Argeles voor een weekje ontspanning en vertier met mannen. Gisteravond beleefden wij dus onze 'laatste avond' samen (zo noemde ik het althans, M. zei steeds 'Kanéél... het is niet de allerlaatste avond samen- duh nee; thank God). Zo slenterden wij rond een uur of acht richting stad en ploften neer op het terras van Máárrrimbá- de Mexicaan. Twee voorgerechten, drie maistortilla's en vier Corona later waren we moe, gelukkig en verzadigd en liepen we dezelfde weg-maar dan terug.

Thuis aangekomen zouden we onze laatste (volgens M. niet de allerlaatste- lucky me!) romantische en spannende nacht samen beleven. Dat er een brandweerauto in de straat zou staan had ik niet verwacht en ook niet echt gehoopt. Gelukkig zagen we al snel aan de relaxte houding van de brandweermannen (dit alles hangend uit het dakraam van de slaapkamer, heerlijk met het bovenlichaam tegen het hout van het kozijn aan gevleidt) dat het geen brand betrof. Beter. M. belde vriend J. van de brandweer, die helaas niet was uitgerukt. Zou natuurlijk wel tof zijn geweest; beetje op straat hangen met brandweermannen die je kent. Ik zag mezelf al zelfverzekerd en tevreden op de rode wagen zitten, mijn benen bungelend naar beneden en een glas wijn in de hand, een interessant gesprek voerend met een van J's collega's.

In plaats daarvan bekeek ik alles vanuit het Velux raam, mijn ogen zoekende naar weggelopen katten hoog in de bomen. Ik deed ook nog een miauwende kat na- wat volgens M. niet grappig was-ook al vond ik zelf van wel. Toen vertelde J. aan M. dat het een stel betrof dat zichzelf buitengesloten had, en wat bleek: onze overburen. Eersterang plaatsen hadden we dus, ook al was ik even bang dat de verwarming waar mijn tenen zich omheen hadden gekruld op het punt stond in te storten. Ik besloot een krukje te pakken en opnieuw te gaan staan.

Al snel vouwde de ladderwagen zich uit en steeg Peter de Wilde (zo vertelde J. ons) naar ongekende hoogte de lucht in en opende vanuit zijn 'bakje' het Velux raam aan de overkant. Het stel stond vol spanning en opluchting met een glas rosé in de hand te applaudisseren op het dakterras. 'Je bent geweldig...!' riep zij naar boven terwijl hij er wat schaapachtig naast stond. Ik voegde hier '...Peter de Wilde!' aan toe; maakt het toch net een tikkie persoonlijker. Peter keek voordat hij naar binnen ging nog even op; zijn zaklamp scheen fel in mijn ogen en ik zwaaide naar hem.

Hierna volgde de ontknoping; Peter bevrijdde het stel en enkele buren klapten en joelden. M. klapte resoluut het raam dicht en legde me in bed. Toen besloten we samen dat wij zelf nooit om een dergelijke reden een ladderwagen voor zouden komen laten rijden. M. bijvoorbeeld was zelf op het dak op geklommen en ik zei met gepaste trots dat ik waarschijnlijk via het dakterras van de buren naar de voordeur was gelopen om het keukenraampje in te tikken. Dat vond M.nog een beter plan dan zijn eigen. En zo vielen we gelukkig, uitgeput en tevreden in slaap.

2007-07-15T11:46:00.000+02:00

Thelma & Louise

Gisteren was een typische zaterdag. Ik was moe van mijn stapavontuur van vrijdagavond, was desondanks vroeg uit bed gegaan wegens visite en zat 's middags met Moos aan tafel thee te drinken. Het zou 27 graden worden en dat was misschien ook zo, maar in plaats van zon waren daar enkel wolken. Toch wou Moos 'er even uit'. 'Een stuk fietsen', zo stelde zij voor. Ik zuchtte en zocht naar een alternatief. M was niet thuis, hij stond te zweten, dansen en zuipen (een wilde gok) op Dance Valley (spreek uit met een lage, donkere, ietwat hese stem en zeg geen Dence- maar DAnce Valley, dus met een volle ronde A).

Al gauw kwamen we op het idee om 'een stukje te gaan rijden' in M's auto. 'Nee, kunnen we niet maken, stel je voor dat we iemand aanrijden'... 'Kun je wel achteruit eruit draaien?' 'Ja, we doen het...' 'Het is wel gevaarlijk' 'Boeiend, we doen het'. We besloten te kiezen voor M's oude auto, de witte betrouwbare Golf die al weken onbereden voor de deur staat. Ik begon. Sleutel erin, koppeling in, in zijn achteruit en de handrem eraf. (Heerlijk, geen instructeur die roept dat ik mijn lampen vergeet en voordat ik ga rijden met twee handen de binnenspiegel goed moet zetten. Eindelijk rust.)

Moos had het volste vertrouwen in me, de buurman die zijn kozijn stond te schilderen ogenschijnlijk iets minder, maar ik hield vol, liet me niet van de kaart brengen door de schokkerige manier van achteruit bewegen en bleef lachen toen de auto afsloeg. In een prachtige lijn stuurde ik hem met zijn kontje de straat in en reed weg. Moos juichde. Op een parkeerveld verderop hebben we gereden, als Thelma en Louise die zojuist een bank hadden beroofd. Trots, licht opgefokt en vrolijk.

Met de radio aan hebben we geoefend achteruit in te parkeren. Omstebeurt stuurden we de Golf in de parkeerhaventjes. Netjes binnen de lijntjes en al draaiend aan het stuur tevreden naar elkaar kijkend. Ook leuk; een beetje playbacken op de muziek om zo aan langskomende voetgangers en fietsen te laten zien dat autorijden je geen enkele moeite kost. Na een uur vermaak besloten we het bakkie terug te rijden naar de straat. Uiteraard parkeerden we hem in een andere parkeerhaven; leuk voor M tijdens zijn terugkomst van DAnce Valley.

2007-07-11T10:27:00.000+02:00

Backstreetboy-gedrag

Natuurlijk hielden Moos en ik het niet vol op de sportschool. Het ging op een gegeven moment gewoon niet meer. Werk, studie en dus weinig vrije uurtjes over. De wil was er natuurlijk wel. Absoluut. Wat is er lekkerder dan na een dag werk een snelle bak sla naar binnen te werken en door de regen naar het fitness centrum te fietsen? Wat is er fijner dat jezelf zwetend in de immense spiegels aan de muur zien 'trainen' en wie is er leuker dan Arnoud, het 'knappe' jongetje van de sportschool? Nobody. Moos en ik noemen Arnoud 'backstreetboy' omdat hij doorgaans geen training geeft maar bardienst heeft. En op die dagen ziet hij er op zijn mooist uit. Getailleerde doch stoere vesten draagt hij dan, afgestyled met een hippe jeans en een speels petje. Hij maakt koffie, verkoopt 'AaAatjes' en draagt zorg voor de hartslagmeters en clubpassen. Een flinke verantwoordelijkheid.

Inmiddels waren Moos en ik gisteren weer zover dat we 'weer eens wilden gaan'. En zo kwam het dat we backstreetboy rond de klok van negen gedag zeiden en de kleedkamer indoken. Op het eerste gezicht geen blik van herkenning (en neem het hem eens kwalijk) maar toen we terugkeerden in sportkledij was daar al vrij snel weer de boysband-lach. 'Jullie zijn een tijdje niet geweest!' zei backstreetboy. We knikten wat en noemden wat slappe excusen. 'Toch al een maandje of twee niet, denk ik...' zei hij, 'zonde...!' Wat een schat, dachten we beiden. De drijvende kracht achter de sportschool. Een stukje persoonlijke aandacht, waar vind je het nog tegenwoordig?

Moos en ik hadden geen woorden nodig. We zouden er weer voor gaan. Fietsen, steppen, roeien; niets was ons te dol. Cardiotraining, vetverbranding, een nieuw persoonlijk schema. Enkele seconden later werd onze droom helaas bruut verstoord. 'Ik zie het aan de kleur van jullie pasje' zei backstreetboy. 'De pasjes zijn sinds twee maanden groen in plaats van blauw'. En weg was hij, om onze foto's uit te snijden en zijn systeem weer op orde te brengen. Teleurgesteld dropen we af naar de fitnessruimte.

2007-07-04T20:34:00.000+02:00

Grote ogen

Al mijn vriendinnen hebben mooie ogen. Zaterdag was vriendinnetje S uit Rijswijk bij mij en zij had haar grote heldere blauwe ogen voorzien van eyeliner. Ik was direct verkocht en zei dat ik zo slecht was in het aanbrengen ervan en het dan meestal maar hield op veel mascara en een lijntje kohlpotlood onder het oog. Volgens S hoefde ik me geen zorgen te maken. Too much zwart was heel normaal. De kunst zat hem in het gebruik van het wattenstaafje...

Nieuwsgierig als ik was besloot ik vanochtend een poging te wagen. En jawel, een half uur en tien wattenstaafjes verder was mijn eyeliner een feit. Trots en voorzichtig heb ik gewacht tot de zwarte lijntjes compleet droog waren voordat ik mijn wimpers krulde. Daarna moest ik haasten om de trein te halen naar Amsterdam. Toen ik op school aankwam was het eerste wat mijn scriptiebegeleidster zei: 'kind, wat is je haar blond!'. Ik stelde haar gerust dat ik het niet had geverfd. Ze kon het amper geloven. 'Er is iets anders aan je', besloot ze, voordat we overgingen tot de orde van de dag. Ik zei wijselijk niets over mijn make-up experiment.

Toen ik na het bezoek aan school bij IdtV aankwam riep de een na de ander 'wat is je haar blond!'. Collega F dacht dit ook. Ik verzekerde ook haar van het feit dat ik niet naar de kapper was geweest. 'Zijn het dan je wenkbrauwen?' vroeg ze twijfelend. Nonchalant zei ik dat ik echt geen idee had. Maar natuurlijk waren het mijn volwassen ogen voorzien van eyeliner, die zorgden voor mijn nieuwe look.

2007-07-04T10:36:00.000+02:00

Verschrikking

Na notenbenen (nota bene) en anuel (alhoewel) heb ik wederom een Nederlands woord ontdekt dat ik al jaren verkeerd zeg en schrijf... 'Ik vind het een kriem' is een niet bestaande Nederlandse zin en moet zijn 'ik vind het een crime', waar 'crime' staat voor een verschrikking of kwelling.

2007-07-03T17:16:00.000+02:00

De schaamte voorbij

Over studieafwijkend gedrag gesproken, vanmiddag ging ik even wc-papier kopen. En wel bij Kruidvat want superhuisman M. had gezien dat het daar in de aanbieding was. Ik rekende af bij het vriendelijke meisje van de kassa (ze zag er uit alsof ze naar een feestje moest, met knalrode lippen en veel blush) en liep naar mijn fiets. Daar probeerde ik de pakketten in mijn fietstassen te proppen, want niet ging aangezien de rollen per 8 stuks waren verpakt. Enigszins trots (ik bedoel 2x8 rollen wit doch sterk toiletpapier voor drie euro dertig) wurmde ik ze toen tussen het hengsel van mijn tas, die aan het stuur hing.

Juist op het moment toen ik de standaard van mijn fiets tegen het achterrekje aandrukte werd ik aangesproken. De vrouw die achter mij in de rij stond had behoefte aan een praatje. 'Wat een gedoe altijd he, met die dingen' zei ze. Ik draaide mijn hoofd en keek haar zo beleefd mogelijk aan. 'Qua formaat?' vroeg ik. 'Nou', zei ze, 'ik vind het altijd een kriem, om met wc-papier over straat te gaan. 'Schaam je je ervoor?' vroeg ik. Ze lachte wat. Wat een 'ja' betekende. 'Ach, het is toch wat anders dan een tas groente of fruit' besloot ze. 'Het heeft toch weinig met een toiletbezoek van doen' zei ik. Daar dacht de mevrouw anders over. Ze haatte het om over straat te gaan met toiletrollen. Ik besloot dat het haar woord tegen het mijne was en stapte op de fiets. 'Nooit over straat gaan met wc-papier is ook zoiets' besloot ik. 'Straks denkt iedereen nog dat u nooit uw billen afveegt'. De mevrouw bloosde en blij en trots fietste ik de hoek om.

2007-07-02T20:23:00.000+02:00

Studieafwijkend gedrag

Men neme:

Een leuke kringloopzaak in de buurt
Een paar tientjes in de broekzak
Een vader met een grote auto
Ouders met een garage aan het huis
Een fles ammoniak
Een bus zilvere spuitverf
Een gas- en dampmasker uit het leger
Een sterk broertje en sterke vriend

En voila!

2007-06-24T16:04:00.000+02:00

Zeeland

Moos werd 24 en ik vond het een jaar voor een mooi kado. Zo gaf ik haar een nachtje in een prachtige kasteeltje in Domburg. Wij zouden samen twee dagen naar Zeeland gaan en alle drukte en stress van werk en afstuderen achter ons laten. Dat we op een slaapzaal zouden komen te liggen met drie snurkende bejaarden wist ik toen nog niet, toch hebben we genoten en dat zegt al genoeg over de vriendschap. Deze bleek zelfs door jammerende tachtigplussers niet kapot te krijgen. Als ik Moos op haar verjaardag had verteld dat we beiden bovenin een stapelbed zouden slapen met onder ons twee mannelijke fossielen had ze haar kado geweigerd. Nu bleven we lachen, vrolijk en van elkaar houden.

Even bestond het leven uit fietsen, door regen en zon, bloemen plukken, slenteren, kletsen, lekker eten en het Zeeuwse strand. Even geen mail, deadlines, telefoontjes. We hebben herten gezien, in de zee gezwommen en op het strand geschommeld. Dat laatste was misschien wel het meest ontspannende van alles. En toen we maandagavond uitkeken over zee en een suf stel zagen stuntelen met een stuntvlieger (hij dacht dat hij goed was, zij irriteerde zich en moest tot overmaat van ramp steeds de vlieger oppakken om hem vervolgens met een sierlijk boogje weer de lucht in te zwieren) beseften we ons waarom de zee en het strand zo ontspannend werken. Als je met je rug naar de duinen toe staat laat je even alles achter je. Letterlijk en figuurlijk.

2007-06-15T10:06:00.000+02:00

Schokkend

Een op de drie kinderen in Nederland heeft een andere biologische vader dan hij of zij denkt.

2007-06-13T12:18:00.000+02:00

Het eerste boterbloempje

M en ik verdienen eigenlijk een tuin. We zijn er goed in; tuinieren. Tot zover dat gaat op een dakterras van twee bij drie. Waar het om gaat is dat we onze bloemen en planten met liefde verzorgen. Ook de gemozaikte tuintafel staat nog iedere dag te schitteren en met de vier FSC gecertificeerde klapstoeltjes erbij is het echt een heerlijke zithoek geworden. Het 'lelijke' schot aan de zijkant van het terras is bijna niet meer te zien onder een zee van roze en rode hanggeraniums (die laatste herken je aan het stokje dat erbij gestoken is- zag ik laatst bij een klus- woon- en tuinprogramma op RTL 4).

Dan hebben we nog de guitige rieten mand met paarse kuipplant en de roze bloempot op tafel met daarin een weelderige bos verse munt. Alles groeit als kool. Laat ik de hanging baskets met roze fuchsia's en de hangbakken met paarse winterviolen niet vergeten. Nu vonden M en ik die violen al een tijdje passé dus hebben we de bakken een aantal maanden geleden vol gestrooid met wildbloemmengsel. En wat denk je; ik word wakker op deze bewolkte woensdagochtend en zie midden tussen de paarse viooltjes fier en trots een knalgeel boterbloempje naar boven piepen. Ik heb M. direct gebeld en hij was dolenthousiast. Vanavond drinken we er een glaasje op.

2007-06-11T14:12:00.000+02:00

Beloning

Thuis een scriptie schrijven valt soms niet mee. De ene dag ga je lekker, de andere dag krijg je geen letter op papier. Soms zie je het helemaal zitten en het volgende moment denk je dat je je deadline nooit gaat halen. Om het schrijven zo leuk mogelijk te houden beloon ik mezelf met breaks. Een break voor een grote koffie met opgeschuimde melk, een kwartiertje zonnebaden, een stuk appelkruimeltaart of een break om alle uitgebloeide bloemetjes uit de planten op het dakterras te halen. Zelfs stofzuigen of een wasje in de zon hangen worden op deze manier een leuke bezigheid.

Maar de beste break is toch wel een rondje lopen door het Juliana van Stolbergpark. Tijdens mijn laatste ronde zag ik een grote groep pubers die spijbelden tijdens hun wiskundeles in de zon liggen, moeders met hun kinderen in de zandbak spelen, drie opa's die op een bankje de krant lazen, een Marokkaanse praatgroep en een grote groep streetdancers die in de zon oefenden voor hun voorstelling. Het is werkelijk een verademing om te beseffen dat er in de wereld meer gebeurt dan enkel mijn kijkersonderzoek en scriptie.

2007-06-06T17:00:00.000+02:00

Scriptietime!

Na één seizoen/ tien maanden/ veertig afleveringen keihard werken en heel veel lachen is het dan eindelijk zover- de zomerstop. Twaalf weken lang kunnen jullie genieten van de zomerherhalingen. Het kantoor in Diemen Zuid heb ik verruild voor mijn eigen huis en tuin en jawel, nu is het dan echt tijd om mijn scriptie te schrijven. Vandaag ben ik begonnen met een blok inspiratie opdoen op het dakterras. Een erg belangrijke en onmisbare fase voor een goede inhoudelijke scriptie op HBO-niveau. Verdere ontwikkelingen volgen...

2007-04-19T08:29:00.000+02:00

Buurman

Oh nee. De verstrooide, dromerige en wannabe-vinoloog die zich zondag als eerste meldde op de lenteproeverij woont bij mij in de straat. Sterker nog, vier voordeuren verderop. Hij in dat korte fietsbroekje en met zijn hare alle kanten behalve de goede op. Hij die alle wijnen wilde proeven, vooral op de juiste volgorde en maar niet kon stoppen met nummertje 17; de Italiaanse Toro, van het wijnhuis Farina, en mij min of meer dwong hem gezamenlijk met hem te proeven; die meneer woont vlakbij mij. Hij die zijn glas iets te hard tegen mijn proefglas aanstootte en toen nog enkele keren speels naar me keek en een blik wierp in mijn decolleté vroeg gisteren (toen ik met mijn handen vol roze fuchsia's mijn voordeur zo snel mogelijk probeerde te bereiken) of ik misschien had gezien dat iemand een fietsband voor zijn deur had gelegd. Eh, nee meneer. Niets gezien.

2007-04-16T20:13:00.000+02:00

Passie

Sommigen mensen kijken op tegen BN'ers of medewerkers van televisie of radio. Voor anderen spreken chirurgen en orthodontisten het meest tot de verbeelding. Waar ik warm van word zijn mensen met een instrument. De meest 'suffe' mensen die passeren in tram trein of de straat opgaan met een vioolkoffer of cello op de rug vind ik bijster interessant. Nog mooier misschien wel: (bij voorkeur grijze) mannen die muziek componeren en zelfs tijdens een ritje met het openbaar vervoer driftig noten op papier krabbelen met een potlood en daarbij hun voet of hand ritmisch mee laten bewegen. Ik smul ervan. Al moet ik zeggen dat ik het de ene keer beter kan hebben dan de andere. Waar is mijn muzikaliteit gebleven?

Tevens ben ik gek op mensen met verstand van wijn. En dan bedoel ik niet de Bas-Borissen of studenten hotelschool die denken dat ze verstand hebben van wijn. Nee, de echte vinologen. Zij die ervoor gestudeerd, gereisd en eindeloos geproeft en geroken hebben. Zij die je alles kunnen vertellen over de wijnen uit de Nieuwe Wereld en de houttonen en tanine in een volle rode wijn. Zij die wijnen niet lekker vinden maar mooi. Zij die portmakers in Portugal hebben bezocht, zij alles weten over gistingsprocessen en bijzondere druivensoorten. Zij die praten over het wijnoverschot in Chili (bring it on!), frisse zuren en onweerstaanbare zoetjes.

Alseblieft, laat er een dag komen dat ik ook prachtig kan pianospelen en alles kan vertellen over wijn.

2007-03-23T15:43:00.000+01:00

Toppunt van romantiek

Deze week was M. twee dagen vrij. Je hoort wel eens van die verhalen van mannen die dan veranderen in tomeloze zoutzakken die op de bank liggen en de hele dag televisie kijken. Zo'n man is M. gelukkig niet. Zo heeft hij het hele dakterras opgeruimd en de tegels schoongespoten met een hogedrukreiniger. Bij zijn bezoek aan de kringloopwinkel heeft hij een onderstel gekocht van een oude Winselmann naaimachine. Voor dit onderstel heeft hij een tafelblad gelast. Hij heeft tegels geregeld in drie verschillende kleuren die we vanavond stuk gaan slaan om het blad te mozaiken. Als dat niet romantisch is op de vrijdagavond weet ik het echt niet meer.

2007-03-21T00:11:00.000+01:00

Bergschoenen in de ochtendspits

Vanochtend was er iets met voeten. Tegenover mij in de intercity zat een lange jongen. Type: nerd. Nu heb ik niets tegen nerds. Ik bedoel, iedereen moet zelf weten wat voor kleding hij draagt, voor hobby's heeft of met zijn haar doet. Maar deze was irritant. Zijn lange stelten waren verpakt in hoge degelijke bergschoenen en deze twee stonden flink in de weg. Nadat ik was neergestreken, mijn tas op mijn schoot had geplant probeerde ik een juiste houding te vinden voor mijn voetjes. Ik probeerde ze zo ver mogelijk naar achteren te houden, maar zelfs dit lukte niet. Er was simpelweg geen ruimte. Ik keek over mijn krant en tas naar de twee reusachtige klimschoenen, de lange dunne spillenbenen van mijn medepassagier en zijn kleine hoofd dat verdiept was in zijn krant. Zijn babyblonde haar was kort gewiekt en speels 'niet gekamd'. Het haar kwam terug op zijn kin, in donsvorm, misschien zou het later nog wat worden - of niet.

Op het moment dat ik de donzige haren op zijn kin checkte, zijn sneue brilmontuur bekeek en nog steeds geen plek had om mijn voeten neer te zetten bedacht ik me dat ik in iedere andere situatie (assertief als deze klene meid is) had gezegd 'mag ik ook wat beenruimte?'. Nu deed ik het niet, omdat de jongeman een nerd was. Zo een die hoogbegaafd is en te snel doorstroomde naar de universiteit. Met wat nonverbale taal, blikken en gebaren maakte ik de nerd duidelijk dat ik ruimte wilde maar het mocht niet baten. Tot aan station Duivendrecht heb ik op mijn wang gebeten en niets tegen hem gezegd. Je wilt zo iemand ook niet kwetsen waar zoveel mensen bij zijn. Toen hij (wederom in de weg) voor mij liep op weg naar de metro speelde ik met de gedachte om hem alsnog op zijn gedrag te wijzen. Op een zeer opbouwende manier zou ik hem duidelijk kunnen maken dat hij bij zijn volgende treinreis rekening zou kunnen houden met het feit... Helaas, in alle drukte raakte ik hem kwijt.

2007-03-16T13:29:00.000+01:00

Heerlijk Hema

De tijd dat ik nog vrij was, mijn dagen vulde met leuke dingen doen en op zijn tijd een collegebezoek, lijkt lang geleden. Langer dan een jaar in ieder geval. Wat deed ik in die tijd, vraag ik me nu soms af. Wat ik zo goed dagelijks deed toen ik op de V-weg woonde was een bezoekje aan de binnenstad. Het was niet dat ik me suf kocht aan kleding en snuisterijen, maar ik wist in ieder geval wel het assortiment van verschillende winkels uit mijn hoofd.

Nu ik vier dagen werk in plaats van vijf heb ik op vrijdag na rijles tijd voor een bezoekje aan de stad. Zo ook vanmorgen. Ik kocht een Italiaanse bol bij Bakker Bart, gaf mijn lief een kus voor het pand waar hij nu aan het werk is en probeerde een jurkje te ruilen. Ik eindigde mijn bezoek bij Hema, waar ik op de een of andere manier nooit weet waar ik moet beginnen. Vrolijke rustieke kaarsen en olijke paasversieringen lachten me toe. Schappen vol make-up lagen om me te wachten, ik ontdekte een nieuw assortiment koppen en schotels en twijfelde over een nieuwe theepot.

Bij Hema vind ik alles zo heerlijk functioneel dat ik onmiddellijk denk dat ik het nodig heb. Ik wist me te beheersen en ontweek bewust het schap met oorbellen en voorjaarsachtige shawls. Trots en zeer bewust van mijn portemonnee verliet ik Hema met een bruine panty en een flesje reinigingsmelk.

2007-03-12T20:11:00.000+01:00

Lente op maandag

Wakker worden met zon in de slaapkamer. Douchen met zonlicht door het kleine raampje. In de lentelucht naar Amsterdam. Op locatiebezoek naar Ijburg. In de zon thee drinken met kandidaten. Mooie huizen bekijken en leuke mensen interviewen. Soms is de maandag niet zo vervelend. En wat heb ik geluk met mijn afstudeerstage.

2007-02-28T12:03:00.000+01:00

Mannenpraat

Over echte mannen gesproken. Vanochtend heb ik er zomaar twee ontmoet. Grote, stoere en knappe knullen met échte mannelijke eigenschappen. Mijn intercity had vertraging. Ik zou mijn aansluiting niet halen. Sjokkend kwam ik de trein uit, tot het moment dat ik zag dat het treintje dat ik wilde halen, er nog stond. Net toen ik besloot mijn sprint in gang te zetten, zag ik de donkerblauwe deuren sluiten. Op dat moment hoorde ik iemand schreeuwen 'rennen!' Ik veranderde van koers en rende met ferme stappen naar de treindeuren die door de twee mannen open werden gehouden. Vanuit een helikopterview zag ik mezelf sprinten; beiden tassen stevig in mijn handen geklemd en mijn blonde haar deinend op mijn rug. Hijgend en zelfverzekerd verminde ik iets vaart en rende de trein in. De mannen haalden precies tegelijk hun handen van de deuren en deze sloten sissend. Ik slaakte een gilletje van blijdschap en dankbaarheid en lachte naar de jongens. Zij gaven elkaar slechts een stoere en bescheiden hoofdknik en verdwenen allebei in een andere coupé.

2007-02-25T18:58:00.000+01:00

Beter laat dan nooit

Zijn verschijning in Rozengeur en Wodka Lime, ONM en Wie is de Mol? is jammer genoeg en op onverklaarbare wijze totaal langs mij heen gegaan. Gisteravond viel ik bijna van de bank tijdens het kijken naar de politieserie Spoorloos Verdwenen. In de rol van Nick van Dam, hoofd van rechercheteam Special Team Vermiste Personen zag ik hem voor het eerst. Na een diepe indruk op mij achtergelaten te hebben kwam ik er googelend achter dat zijn naam Chris Tates is. Tevens kwam ik achter de volgende feitjes; Chris…

Speelde zowel moordenaar als lijk in Baantjer;
Houdt niet van mannen die hun haar verven en het alleen maar over hun werk hebben;
Wil ooit nog eens van Canada naar Vuurland fietsen.

Wat een man!

2007-02-22T14:37:00.000+01:00

Vitaminen zijn gezond

Op mijn eerste dag op de redactie trad ik binnen in de wereld van Sonja Bakker. Met name ‘s ochtends dacht ik dat het een collega was. Zo tegen elven, toen de lunch eraan zat te komen begonnen de vrouwen op de afdeling over Sonja te bakkeleien. In mijn naïviteit ging ik er vanuit dat Sonja waarschijnlijk een dag vrij was of op een andere afdeling werkte. Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat ik haar wel zou ontmoeten bij de lunch. Een uur later stond ik met dienblad in de lange rij te wachten terwijl de gesprekken die om mij heen gevoerd werden grotendeels langs mij heen gingen. Er werd wat gepraat over crackers, salades en vruchtenhagel. Sonja was nog steeds niet in de kantine gearriveerd.

Juist toen ik me zorgen begon te maken (immers, ieder programma luncht met het hele team, er is geen discussie mogelijk om eens bij een andere redactie aan te schuiven, waar bleef Sonja?) drong het tot me door dat Sonja iemand was die een boek heeft geschreven met daarin voor al die vrouwen op mijn afdeling (en ook nog voor een héleboel andere vrouwen, zó attent) lijstjes waarop staat wat ze mogen eten. Een tijd lang verkeerde ik in totale verbazing, verrassing en stond er gek van te kijken. Collega J. vertelde vol trots dat ze rond de klok van vier nog ‘een kiwi’ mocht en zelfs ’s avonds nog ‘een speculaasje’. J. had echt geluk volgens een andere collega die verbitterd zei ‘week drie, dag zeven’. Ze was al veel verder en moest op haar cracker appelstroop leven tot ze haar andijviestamppot mocht.

Inmiddels ben ik aardig aan de Sonjabakkerende- collega’s gewend. Ik ben werkelijk erg blij voor ze als ze weer een middag hebben overleefd op één bruine boterham met 30+ kaas. Aangezien ik altijd een beetje achter de feiten aanloop zag ik gisteravond voor het eerst de verschijning van Sonja in het programma Je echte leeftijd. Zeer informatief en vernieuwend vertelde onze Sonja aan de te forse kandidaat dat zij drop beter kon verruilen voor appels. De malibu-cola kon ze beter omwisselen voor jus d’orange. En ohja, bij het bekijken van de inhoud van de koelkast werd Sonja verdrietig. Daarom legde zij er wat fruit in en wel twee stuks voor iedere dag. Immers vitaminen zijn veel gezonder dan suikers. Weten we dat ook weer.

2007-02-16T17:11:00.000+01:00

Assepoesters van Nederland

Dames en heren het was deze week weer zover. De huishoudbeurs vond plaats in de Amsterdam RAI. Nu heb ik al vaker geschreven over deze fantastische vrouwenbeurs. De gevoelens die het in me oproept; ik zou er een boek over kunnen schrijven. Misschien is er wel een markt voor, dat zou ik eens moeten uitzoeken.

Dinsdagavond zat ik in het halletje van de Sprinter (je weet wel, zo'n gepimpte metro van NS) naar Amersfoort. Rechts van me zaten ze. De ijkpersonen. De vrouwen die model hadden kunnen staan op alle abri's, boekjes en flyers die ooit voor de huishoudbeurs zijn gedrukt. Twee waren er van middelbare leeftijd. De meeste rechtse vrouw was nog jong, maar gedroeg zich als een middelbare vrouw. Het was vast na de komst van haar eerste kind dat zij radicaal besloot te gaan voor een kort (iets te chocoladebruin gekleurd) kapsel en haar favo winkels om te ruilen voor Miss Etam. Waarschijnlijk verruilde ze haar verroeste omafiets ook voor een degelijke Gazelle met lage instap en dubbel kinderzitje. Trendgevoelig als ze is koos ze op de dag van het uitstapje voor een 3/4 spijkerbroek, lekker stappers met veters en een jasje met bontkraag. Ze stylde het geheel af met een sjaal in de kleur van haar oorbellen en bril.

Ik keek de vrouwen ietwat schaapachtig aan en probeerde ze zo goed mogelijk in me op te nemen. Ze aten sultana's die ze gekregen hadden bij een stand. 'Lekker he', zei de een. 'Echt heel anders', zei de ander. Daarna ging het gesprek over op de gadgets die ze hadden gescoord; de vrouwen waren namelijk beladen met tassen. Ik spitste onmiddellijk mijn oren maar de inhoud bleek ondergeschikt aan de tassen zelf. 'Lekkere gekke' oranje tassen met schuine band, een grote kleurrijke babytas van Prenatal (ook de middelbaren droegen hem trots, alsof ze met gemak nog tientallen baby's zouden kunnen krijgen) en daarnaast nog verscheidene handige draagtassen.

De meest rechtse vrouw checkte de klittebandsluiting van een van haar tassen en besloot te zeggen dat 'deze' haar handig leek voor kleine boodschappen. De middelbaren knikte wat zuur en zeiden dat ze het met haar eens waren. Toen zei de meest linkse vrouw dat ze de 'baby-tas' ging gebruiken als sporttas. Ze deed namelijk sinds kort fitness. Ze moest wel. Dat vond de vrouw met de korte coupe een verstandig idee (zowel het sporten zelf als het sporttas-idee).
En zo babbelden ze door over hun geweldige grote plastic 'gratis' tassen en verlieten bij station Baarn bepakt en bezakt de trein.

Ik ben zeer benieuwd wat het thema stout dit jaar precies in deze vrouwen heeft losgemaakt.

2007-02-15T23:04:00.000+01:00

Echte liefde

Gisteren haastte ik me weer eens naar de trein, plofte in de intercity naar Amsterdam, ritste mijn tas open op zoek naar muziek en vond daar een pak hart-koeken dat M. die ochtend stiekem in mijn tas had gestopt.

2007-02-07T23:43:00.000+01:00

Opdringerig gedrag

Zo enthousiast als ik enkele jaren geleden was over de gratis kranten, zo'n catastrofe is het vandaag de dag. Iedere ochtend haast ik me in de ochtendspits naar het station alwaar ik mijn prachtige zwarte omafiets stevig aan een rek vastzet. Het is iedere dag weer een opluchting als ik een plekje heb gevonden en mijn fietsje met een goed gevoel kan achterlaten in de weet dat ik hem 's avonds weer terug zie. Toch wordt de opluchting de laatste tijd bruut afgebroken omdat ik mijn fietssleutel nog niet aan mijn keycoard heb geklikt en ze er al staan. Misschien zijn ze nog wel erger dan de mensen die leuren met foto's van dansende beren en zielige bevers; de mensen van de gratis kranten. De mensen van Metro (lees: vrolijke studenten in warme oranje jassen met gekke sjaals) treden meestal op de voorgrond en kan ik soms nog redelijk ontwijken. 'Ik hoef hem niet', 'ik heb hem al' of slechts een vriendelijke 'nee-bedankt-hoofdknik'. Maar dan begint de ellende pas. Precies naast de schuifdeuren van het station staan de mensen van de Spits (lees: armoedige look, niet bijster knap maar ozo 'aardig'...). De vrouw die aan de kant van de bloemenkiosk staat is verreweg het meest verschrikkelijk. Ze praat hard, echt te hard op de vroege ochtend en ze kan geen zin maken zonder daar het woord 'mefrou' aan vast te plakken. Als je de krant aanpakt: 'asstublief mefroouuuu!', als je de krant weigert: 'is goed, fijne dag mefroouuuu' en als je met haastige spoed doorloopt, al krampachtig op je horloge kijkend alsof de kans erin zit dat je je trein mist zegt ze alsnog 'wilt u de Spits mefroouuuu?'. Op een dag zei ik mans, krachtig en zeer overtuigend: 'NEE MEFROU!'. Daar schrok ze best van. Ach, het was niet mij bedoeling om haar pijn te doen, maar ik ben er nu eenmaal gek op zelf een krant uit zo'n rek te pakken of beter nog: een van het kofferrek in de trein, me vervolgens heerlijk te settelen en lekker het nieuws te lezen.

2007-02-06T23:18:00.000+01:00

Dansen

M. leerde ik dansend kennen, ook al ging hij geloof ik wat soepeler dan ik. M. kan goed dansen; op het ritme van de muziek laat hij zich volledig meeslepen in een club/bar-dancing. Daarbij weet hij altijd relaxt en stoer te kijken. Niets is erger dan mensen die dansen met verkrampte of onzekere gelaatsuitdrukkingen. Ik waag me soms ook aan een dansje, maar zit vaker met mijn billen op een kruk. Maar toch moet ik zeggen dat wanneer ik dans, ik me volledig laat gaan. Zaterdag was zo'n nacht met Fje. We begonnen rustig, met een witte wijn in de hand, wiegend en babbelend. Het wiegen ging over in lekker bewegen. Het bewegen ging uiteindelijk over in dynamieke dansjes waarbij armen, heupjes, bovenlichaam en benen naar hartelust heen en weer zwaaiden. Zwetend en al werden we rond half vijf van de dansvloer geveegd omdat de lichten aangingen.

2007-02-01T08:26:00.000+01:00

Woordenschat

Sinds een paar weken heb ik weer een fantastisch bijbaantje. De tijden van sloven in de horeca, sorteren van andermans post en de dag doorbrengen in een gele polo maat XL zijn (hopelijk) voorgoed voorbij. Zo ook de tijden van mensen naar hun plaats brengen voor de Disney show en de tijden van leuren met kaartjes van feesten waar je zelf niet eens naar toe wilt. Eindelijk kan ik mijn talent inzetten om geld te verdienen. Bij een trendwatcher uit Laren. Ik help haar met schrijven van trendprognoses voor 2008/2009. Ik ben dus al helemaal op de hoogte van de trends in lingerie en kinderkleding volgend voorjaar. Bovendien heeft mijn woordenschat een ware sprint getrokken en kent nu de volgende woorden: batist, twill, nickyvelours, katoenmodaal-elastan, broderie, toplin en last but not least; seersucker.

2007-01-28T20:31:00.000+01:00

Engelengeduld

M. heeft een hekel aan Ikea meubelen. Onbegrijpelijk vindt hij het dat er mensen zijn die spaanplaatkasten kopen waar gaatjes in zitten. Als je ziet wat voor meubels er uit zijn eigen handen komen begrijp je wat hij hiermee bedoeld. En lucky me dat die bouwpakketten met gebruiksaanwijzingen mij voor de rest van mijn leven gespaard blijven. Uiteraard bezoeken we Ikea wel om leuke snuisterijtjes te kopen. Lees: afwasborstels met zuignap, rietjes en fotolijstjes. Stapvoets reden we vandaag de parkeergarage van de blauwe blokkendoos in en vonden na ongeveer twintig minuten een parkeerplek. We sloegen de showroom over en wandelden van de vergieten naar de dekbedovertrekken en lampen. Ik koos een mooie kroonluchter uit voor op mijn 'werkkamer'. Aangekomen bij de lijsten wilde M. al doorlopen naar de kamerplanten maar ik floot hem terug. Immers, die ene witte muur in de woonkamer is wel heel erg wit. En zo kwam het dat wij bij de kassa stonden met twee donkerkleurige RIBBA wissellijsten en posters van prachtige stillevens. Close-ups van hele natuurlijke materialen; groene takken in vazen en in houten bakjes. Zó naturelle en dus prachtig bij de teaklook van onze woonkamer.

Eenmaal thuis begon het gedonder. Met een volle buik van de ietwat te vettige Zweedse balletjes probeerde ik uit alle macht de plaat hardboard na het plaatsen van de poster terug te drukken in de lijst. En wel op die manier dat de buigveertjes te zien bleven en vervolgens omgebogen konden worden. Het lukte me niet. M. moedigde me aan niet op te geven en toch deed ik het. Die plaat had best wat kleiner gekund, en niet zo precies-pas. Ik gaf het stokje aan hem over en na enkele pogingen lukte het M. de plaat erin te drukken. De kunst volgens hem: beginnen in de goede hoek en met beleid te werk gaan. Fantastisch. Nummer twee volgde snel en juist toen we blij waren dat de posters erin zaten ontdekte ik de klemmetjes met ijzerdraad die als ophangsysteem dienden. Te laat.

Zuchten, buigveertjes terugbuigen, platen er weer uit, klemmetjes eraan, ijzerdraadje strak draaien, platen (met uiteraard zeer veel beleid) er weer in en ophangen maar. Ik slaakte een zucht van verlichting en M. pakte de lijst krachtig en mans op om hem aan de muur te hangen toen bleek dat beiden posters opsekop hingen, of beter gezegd, we het ijzerdraadje aan de verkeerde kant hadden bevestigd. Daar gingen we weer. In totaal een uur later ploften we vermoeid doch tevreden op de bank neer en bekeken onze nieuwste aanwinsten. M. stond op en verzuchtte dat de rechterhoek van de rechterlijst niet verstek was. Ik probeerde niet te kijken naar de stofdeeltjes achter het glas. Belangrijker; het is ons gelukt en de muur is absoluut een heel stuk minder leeg en wit.

2007-01-27T16:07:00.000+01:00

Saartjes

Toen mijn oma op 15 mei 2006 overleed zei mijn opa: 'ik heb gelukkig nog heel veel Saartjes in mijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen'. Ik vind dat een van de mooiste en liefste dingen die mijn opa in die dagen heeft gezegd. Nu is het zo dat onze familie gezegend is met een heleboel meisjes. En ik begrijp steeds beter wat hij bedoeld. Als ik kijk naar mijn moeder en ik hoor haar praten of lachen zie ik soms mijn oma. Dan hoop ik dat zij haar moeder ziet in ons.

2007-01-27T12:31:00.000+01:00

Imago

Een sportief meisje ben ik nooit geweest. Ik ben wel vrij beweeglijk maar je zag mij vroeger doordeweeks niet 'trainen' of in het weekend op het sportveld staan. Dat betekent: geen hockeysticks in de gang, geen bekers, geen vaantjes, geen trotse ouders langs de lijn. En blij toe. Op een blauwe maandag ben ik badmintonles gaan volgen. Ik kreeg een echt Yonex-racket met beschermhoes en liet de shuttle eenmaal per week naar hartelust over het net vliegen. Eigenlijk heb ik geen idee hoe lang ik dit heb volgehouden. Een wedstrijd heb ik volgens mij nooit gespeeld. Daar moet je toch niet aan denken in het weekend. Sportieve vriendinnetjes had ik wel. Eentje kon echt lezen en schrijven met paarden en pony's en stond het liefst elke middag na school haar Black Beauty te roskammen. Meestal verzon ik een goede smoes om niet mee te hoeven. In de schoolpauzes was het dan weer lastiger om onder haar paardenhobby uit te komen; we hadden van die leren rijtuigjes in het 'materialenhok' en omdat zij natuurlijk ruiter was (het zou onmogelijk zijn dat ik een keer de teugels in handen nam) hees ik mijn bovenlichaam keer op keer in het tuigje en ging op haar commando in 'galop', 'draf' op 'stap'. Ze vond dat ik niet goed kon hinniken en briesen; wakker lag ik hier niet van.

Gym op de basisschool vond ik altijd leuk, vooral als we met 'pittenzakjes' op ons hoofd door de zaal moesten lopen. Ik was steengoed in het vinden van de balans; een belangrijke skill voor mijn latere leven. Dingen met ballen en matten vond ik minder. De laatste jaren heb ik weinig aan sport gedaan. Hierover zal ik niet te lang uitweiden. Ik bedoel die enkele keren dat Moos en ik besloten 'echt weer te gaan hardlopen' liepen meestal uit op een kwartier lang heftige pijnscheuten in de zij. Maar wat ik toen nog niet wist weet ik nu wel. Het gaat allemaal om de hartslag. En deze mag in mijn geval niet hoger dan 166 zijn, zo vertelde de meneer van de sportschool. En zo wist deze zekere Erik me te overtuigen van het feit dat sport 'lekker' is. Nooit had ik het zo ervaren. En zo komt het dan dit A-sportieve meisje nu naar de sportschool gaat en als een dolle staat te steppen en fietsen. Daarna een rondje apparaten voor de rug, buik, schouders, kuitjes en wat al nog niet meer. Deze week ben ik twee keer geweest en ik geloof dat het me goed heeft gedaan. Ik ben bang dat ik er echt van ga genieten. Dan zal mijn imago na 23 jaar voor eeuwig geschonden zijn.

2007-01-21T16:31:00.000+01:00

In de voetsporen van...

Als het vroeger op de basisschool ging over het werk van je vader en moeder, vond ik één ding altijd bijzonder opvallend... Al die vaders van kids uit mijn klas werkten op kantoor. Het kon haast geen toeval zijn, heb ik altijd gedacht. Misschien zat ik op een school voor kinderen met vaders die op kantoor werkten, en was mijn vader toevallig geen kantoorganger. Later besefte ik dat 'kantoor' niet persé een bedrijf was, maar een plek in een gebouw waar je je overdag bevond als je bij een willekeurig bedrijf werkte.

Mijn vader was filmer, later noemde ik hem cameraman, en toen ontdekte ik zelfs dat hij ook wel eens op kantoor was, maar dat dan weer 'de zaak' of 'Hilversum' noemde. Bijzonder verwarrend allemaal. Mijn vader en moeder hebben elkaar leren kennen op de set. Tijdens opnames in de woestijn van Israël. Mijn moeder was scriptgirl en na een lange opnamedag zijn ze 's avonds samen 'verdwaald'. Vier maanden later zijn ze in Nederland getrouwd.

Als klein meisje heb ik nooit geroepen dat ik televisieprogramma's wilde maken. Toch kwam het vorig jaar op mijn pad. En natuurlijk roept nu iedereen; '...kiiind je gaat je ouders achterna!'. Dan lach ik wat, alsof ik het al jaren wist. En ik moet zeggen, het heeft ook wel wat, als je vader je belt om te zeggen dat hij met dezelfde geluidsman heeft gedraaid als jij het weekend ervoor.

2007-01-20T12:25:00.000+01:00

Feestje

Gisteren struinde ik wat over de markt, en besloot fruit te kopen. Ik mocht een mandarijntje proeven en nam er toen maar vijfentwintig. Immers, vijfentwintig mandarijntjes drrrie eurootjes. Twee ananassen; een euro. Ik paste voor de ananassen, maar kocht nog wel appels, kiwi's en sinaasappels. Ik ben iemand die aantallen noemt. Ik heb het niet zo op onsjes en ponden. Veel te ingewikkeld. Je kunt bijvoorbeeld zeggen, 'doe mij maar een kilo sinaasappels', en dan blijken het vier stuks te zijn. Daarom zeg ik liever '...en zes sinaasappels alstublieft'. Het brengt een stuk duidelijkheid met zich mee. Bepakt en bezakt met de berg fruit begaf ik me naar mijn fiets, en vlak voordat ik de zware tassen op de grond wilde zetten werd ik verleid door een jongeman die riep, nee blerde, nee schreeuwde: 'kilo heerrrlijke sperzieboontjes... een euro vijftig!!'. Ik twijfelde geen seconde. 'Doet u mij maar een kilootje' zei ik trots. Geen geld! En daar ging het mis. Ik kreeg een zak boontjes mee waar ik vijf weken mee vooruit kan. De jongen naast me, die net een prei overhandigd kreeg, keek me wat vervreemd aan. 'Feestje...' zei ik vlug.
My lord, een sperziebonenfeestje, hij zal wel gedacht hebben...

2007-01-17T21:10:00.000+01:00

Dagje Laren

Zondag scheen de zon. Zondag reden M. en ik langs de huizen van piloten, tandartsen en hersenchirurgen naar de Tafelbergweg in Laren. We hebben de Golf geparkeerd en zijn de berg overgestoken. We hebben gekletst en gewandeld en wilden koffie drinken en een taartje eten, maar helaas, de serveerster had geen tafel meer over. Toen we via de andere kant terugliepen gleed ik bijna uit op het wildrooster. Ik kon me nog net vastklampen. Daarbij viel wel mijn haarknip, die in mijn linkerjaszak zat, door het rooster naar beneden.

Tevergeefs roerde ik met een tak in de vorm van een katapult door de gaten van het rooster. Een vrouw die ons passeerde ('Floris, Juliette, uitkijken hier!') keek me vernietigend aan en zei 'maar even langs de Hema voor een nieuwe he...' Ik lachte schaapachtig maar liet het er niet bij zitten. M. keek, zoals het een echte kerel betaamt, eens om zich heen, pakte twee flinke takken en schepte de knip behendig naar boven. Met mijn knuistje zo ver mogelijk in het rooster kon ik de knip net op tijd aanpakken.

2007-01-14T16:33:00.000+01:00

Heimwee

Als ik vroeger in de zomer met mijn ouders naar Frankrijk ging, kon ik eenmaal weer thuis een vreselijk heimwee gevoel krijgen. Soms leek het zelfs alsof ik de hele trip en daarbij horende avonturen en mensen niet echt had meegemaakt. Ik had het gevoel ook na de zomerfeesten op de Neude. Thuis had ik geen idee wat ik moest doen, ik bleef nog dagen doorlopen in een soort van roes en vroeg me na enkele dagen af of het feest wel echt had plaatsgevonden. Een soort zelfde gevoel heb ik nu, na twee dagen draaien in Zeeland. Met vijftien man hebben we in Middelburg en Domburg twee straten opgenomen. We hebben hard gewerkt, veel gelachen en de heerlijkste vis gegeten. We hebben in een luxe hotel overnacht, hebben gedanst en zijn de hele dag buiten geweest. Gisteravond was ik moe en nu misschien nog steeds. En weer is daar die roes. Vandaag heb ik met M. door het bos gewandeld in Laren. We hebben over de Tafelberg gelopen en ik heb een pannenkoek met appel, rozijnen en kaneel gegeten. Hopelijk ben ik snel weer terug op aarde zodat ik daar een leuk stukje over kan schrijven.

2007-01-09T15:46:00.000+01:00

Doldwaze zaterdagavond

Huisvrouwen doen het, maar sommige mannen doen het ook. Bijna alle oma's houden ervan. Ik had me er nog nooit aan gewaagd, maar ben zaterdag geloof ik begonnen. Het roestige zwartrode blikje waarin M's moeder jarenlang haar koffiepunten heeft verzameld stond ineens bij ons thuis. In het Douwe Egberts boekje wat erbij lag stonden te gekke artikelen die je van de punten kan bestellen. Zo viel mijn oog meteen op de roodwit gestipte theepot van Oilily, waarvoor je 7600 punten nodig hebt. En zo kwam het dat we zaterdagavond, op de muziek van Ray Charles en na een (voor mij) verloren potje Monopoly het blikje op tafel hebben omgekeerd.

Onder het genot van een glas wijn hebben M. en ik de punten in groepjes van tien, honderd en later duizend gelegd. Naar mijn idee konden we een winkelkar vol Douwe Egberts artikelen bestellen van de punten. Viel dat even vies tegen. Immens teleurgesteld kwamen we uit op een aantal van 2514 punten. Dat zijn er toch echt 5086 te weinig voor de trendy theepot. Laat staan dat we de met fluweel gevoerde Pickwick theedoos erbij konden kiezen. Ik heb respect voor de huisvrouwen die de koffiepunten trouw uitknippen, bewaren en tellen, want het is een lange weg naar de hoofdprijs. Mocht u de hoop toch hebben opgegeven of ziet u dit in de nabije toekomst gebeuren; ik houd me aanbevolen voor uw punten.

2007-01-07T13:11:00.000+01:00

Muziek op zondag

2007-01-03T22:32:00.000+01:00

Grumpy Old Nelleke?

Al zappende stuitte ik vanavond op een prachtige nieuwe serie van Net 5. In Grumpy Old Woman praten zestien bekende vrouwen die de dertig zijn gepasseerd over het leven. Vanavond stond de aflevering in het teken van mannen. De celebs praten op camera en doen de meest fantastische uitspraken. Zo kwam de oplettende kijker erachter dat Anky van Grunsven blij mag zijn dat ze goed overweg kan met dieren; ze is immers erg onderdanig aan haar eigen man. Hij is altijd in het bezit van de afstandbediening en moet altijd voetbal kijken. Dit resulteert erin dat Anky maar een boek uit de kast pakt en avond na avond lezend doorbrengt. 'Niet echt gezellig', zegt ze zelf.

Dieuwertje Blok verteld ons over de gebaren die ze maakt naar vervelende mannen in het verkeer en Anita Witzier praat voor de verandering eens niet alleen over romantiek. Zo imiteert zij haar man als hij zeurt om koffie. Heeft ze koffie voor hem gezet én gebracht, begint hij te zeiken dat de koffie lauw is. Naast deze onderwerpen komen de meest typerende mannenhobby's aan bod; voetbal, bier drinken met vrienden en wielrennen in condoomachtige pakken. De vrouwen zijn het er in ieder geval unaniem over eens dat deze na het vijftigste levensjaar best achterwege moge worden gelaten.

Verreweg de grappigste dame van de show was Nelleke van der Krogt. Wat een humor heeft die vrouw. In Opsporing verzocht en Tussen Kunst & Kitsch heb ik haar altijd al goed gevonden, maar nooit bijzonder geestig. Daar denk ik nu anders over. Zo vertelde Nelleke over hoe vreselijk ze het vindt als mannen zeuren over hun verkoudheid; 'Als ik zo doe, krijg ik bijna geen lucht... Doe dat dan niet!', aldus Nelleke. Ze is scherp, ze is grappig, ze is leuk. Ik zeg: een eigen tv show voor Nelleke. En tot die tijd, allemaal kijken naar Grumpy Old Woman op de eenzame woensdagavond.

2006-12-21T10:41:00.001+01:00

Kaapstad meets Winnie

Afgelopen dinsdag was het weer 'eens' raak. Wegens een aanrijding bij Naarden-Bussum was er geen treinverkeer mogelijk in de richting Weesp, Hilversum en Amersfoort. Ik besloot van het aggenebbishe Diemen Zuid af te reizen naar het grote Duivendrecht, waarin ik een nog grotere paniek aankwam. Er stonden lange rijen bij het NS-informatiepunt ('Klopt mevrouw, wegens een aanrijding bij Naarden-Bussum', 'Nee meneer, we weten nog niet hoe lang dit gaat duren', 'U kunt wel over Utrecht reizen', 'Blablabla'). Ik begrijp nooit zo goed waarom mensen de moeite nemen in zo'n rij te gaan staan; wat weten die twee poppetjes in NS-kostuum nou meer dan die mevrouw van de omroepberichten? Wat ik wel goed begreep was waarom de rij bij de Smullers zo lang was, ik sloot daarom ook vrij snel aan. Toen ik in aan de beurt was schraapte ik de laatste één euro vijfenvijftig uit mijn portomonnee. De mayo kreeg ik gratis van de aardige friet-mevrouw. Daarna kwam er vooral geduld bij kijken. De treinen naar Utrecht reden namelijk ook niet, en de ene trein die voorbij kwam zat al zo vol dat er geen mensen meer bij konden.

Na meer dan een uur kon ik mijn reis vervolgen. In de stoptrein naar huis legde ik mijn hoofd stilletjes tegen het raam en probeerde wat te soezen. Bij station Baarn kwam ik erachter dat zo'n 'onbekende vertraging' ook mooie vriendschappen op kan leveren. De twee vrouwen schuin tegenover mij waren inmiddels in een intiem gesprek verwikkeld geraakt. Toen de mevrouw met de lange wollen jas de trein verliet riep de vrouw met de lichtroze bontjas en de Winnie The Pooh tas haar nog na 'veel plezier in Kaapstad!'. De wollen jas bedankte en liep zwaaiend de coupé uit. Plots trok de Winnie The Pooh tas een sprintje en riep enkele seconden voor het fluitje 'mevrouw uw dáááás!'. De wollen jas draaide zich om en kon hem nog net op tijd aanpakken. Toen sloten de deuren.

2006-12-15T15:07:00.000+01:00

Kaneel en de drie fases van het ziektebed

Afgelopen week was ik ziek. Het begon zondagmiddag al, op de verjaardag van mijn broertje. Maandagochtend was het echt mis. Mijn lymfeklieren waren zonadig opgezwollen dat mijn gezicht geen vorm meer had, m'n keel deed zeer en ik kon me geen ander scenario voorstellen dan de hele dag diep onder de wol te blijven liggen. Inmiddels is het vrijdag en besef ik dat mijn ziektebed meestal uit drie fases bestaat.

Het begint met de 'nee-niet-nu-fase'. Je bent ziek, je voelt het aan je hele lichaam. Maar je denkt: 'maar ik moet vandaag mijn scriptievoorstel voorleggen aan mijn eindredacteur' en je denkt: 'we zouden vandaag vergaderen over de opnames in Zeeland' en je denkt 'vandaag kan ik niet ziek zijn' en je denkt 'ik heb geen keuze'. Je legt je er bij neer, je blijft thuis, maar blijft de hele dag bezig met de zaken die je gedaan had als je niet ziek zou zijn geweest.

Daarna beland je in de 'so-be-it-fase'. Je accepteert je griepje, keel - of oorontsteking en geeft toe aan het eenzame liggen op bed of de bank, drinkt liters thee en af en toe wat beschuit of kermisbiscuit. Je kijkt seizoen van Evelien op DVD en nog wat andere films die je nog niet of wel had gezien. Je neemt nog eens een roze ibu, kauwt nog eens op een Fisherman Friend, checkt je telefoon nog eens is, snuift nog eens wat neusspray op en doet nog eens slaapje. En zo gaat dat enkele dagen door.

Bij mij duurde fase twee tot vanmiddag. Ik werd wakker van de deurbel. Het was Ok. Ze was naar de kapper geweest en had de cd van Tristan Prettyman voor mij gekocht. Ik liet haar binnen en we dronken thee en aten broodjes uit de oven. Toen ze weer ging besloot ik 'en nu is het genoeg'. Fase drie zou ik dan ook graag willen omschrijven als the 'life-goes-on-fase'. Mijn oren deden nog wel pijn, mijn hoofd zat nog vol snot en ik voelde me nog een beetje slap, maar ik had geen koorts meer en zin om me aan te kleden en mijn bleke winterse hoofdje (Moos noemde het gisteravond 'net Noors', de schat) wat op te leuken met de poederkwast.

Met de vrolijke stem van Tristan in de huiskamer heb ik het dekbed naar boven gebracht, ben ik gaan douchen en heb ik me aangekleed en opgemaakt. Natuurlijk leek het alsof ik vijf kilo was afgevallen en zat mijn spijkerbroek nog heerlijker dan ooit tevoren. En wat leken mijn wimpers lang en wat had ik zin om me dik in te pakken en naar buiten te gaan en de winterse lucht op te snuiven! Beste lezers, ik ben (bijna!) beter.

2006-12-14T13:58:00.000+01:00

The Notebook

Nadat ik hem een keer had gehuurd van de videotheek twijfelde ik geen seconde. Dit was zo'n film die ik op dvd moest hebben. Het duurde niet lang voordat ik hem had gekocht en binnen enkele maanden meer dan vijf keer had gekeken. De meeste keren samen met Moos, een grote box tissues tussen ons in op de bank. Op mijn stage leende ik hem aan collega F. Van haar leende ik Big Fish die ook de nodige tranen over mijn wangen liet stromen. Van colllega F. ging mijn film naar collega J. Daarna namen de chicks van de webredactie hem mee naar huis, en zelfs de jongens van productie konden er niet meer omheen. Als laatste leende mijn eindredacteur hem, die ook had genoten van het verhaal.

Het liefdesverhaal van Noah en Allie. De jongen die de zomer doorbrengt in de houtzagerij van het dorp en op slag verliefd wordt op het rijke knappe meisje uit de stad. Hij arm, zij rijk, heerlijk. Natuurlijk wordt zij ook dol op hem, want hij leert haar relaxen, dansen op straat en beloofd haar dat hij later een wit huis voor haar bouwt met blauwe luiken. Maar natuurlijk werkt haar familie dit tegen en even dreigt het allemaal mis te gaan. Zij verlaat na de zomer het dorp en moeder houdt de 365 brieven die hij aan haar schrijft achter. Als ze dan ook nog verliefd wordt op Lon, een rijke, knappe welgestelde knul die haar familie wel ziet zitten denk je dat het einde zoek is. Gelukkig bewijst deze film het tegendeel. Houd zakdoeken gereed en laat uw emoties de vrije loop...

2006-12-12T15:55:00.000+01:00

Primeurtje

De vader van een vriend van M. is landgoedbeheerder. Hij woont en werkt op een groot landgoed van een graaf. Vrijdagavond zat ik tot laat op kantoor. Gelukkig haalde M. me op van het station. En daar gingen we. Op naar het landgoed. We reden door de bossen, langs paardenstallen, grote schuren en lege vlaktes en parkeerden de auto. De landgoedbeheerder en een vriend van hem zaten in een grote houten schuur met vloerverwarming koffie te drinken. En spritsen te eten. Ze hadden even een pauze, want ze waren druk bezig met het vervaardigen van houten uiltjes. Verstekgezaagde boomstammetjes met vleugels en oogjes. Deze uiltjes zouden ze de volgende dag verkopen op de kerstmarkt. We bewonderden de uiltjes, ook al waren we daarvoor niet gekomen. In de stromende regen liepen we een groot grasveld op. De landgoedbeheerder scheen met een grote zaklamp om zijn mooiste exemplaren aan ons te laten zien. We waren de eerste kopers, dus hadden nog keuze uit meer dan 400 stuks. Hoewel het donker was waren we er vrij snel uit. We kozen een prachtige spar uit die maar net in de auto paste. En nu staat hij te twinkelen in de woonkamer. Onze eerste kerstboom.

2006-10-31T17:37:00.000+01:00

Trouw

Toen ik met deze weblog begon heb ik mezelf beloofd dat ik geen stukjes zou schrijven waarvan er al minstens 100 op het web staan. Geen ge'oh, waarom is de zomer nou voorbij, ik mis de zon op mijn huid', geen ge'oh de bladeren vallen van de bomen, ik heb zin om er met mijn regenlaarsjes aan doorheen te huppelen' en vooral geen (deze heb ik toen echt met stip op nummer één gezet) geklaag over de perikelen van de NS. Geen verhalen over vertragingen, zweterige volle treinen, gemiste aansluitingen, onaardige conducteurs, winderige stations en ga zo maar door. Ik moet bekennen, dat ik het even heel moeilijk heb. Dolgraag zou ik even mijn ontevredenheid spuien. Maar ik houd me in en blijf trouw aan mezelf. Dus tsja, dit was het voor nu.

2006-10-10T15:42:00.000+02:00

Lang leve laarzen

In mijn beleving heb je laarzenmeisjes en gympenmeisjes. Nu zul je zeggen; laarzenmeisjes zijn meisjes die op laarzen lopen en gympenmeisjes komen op gympjes voorbij, maar dit is niet helemaal waar. Veel laarzenmeisjes zijn namelijk stiekem ook gympenmeisjes. Ze vinden het eigenlijk héérlijk om een comfi gymp onder de voeten te hebben, maar trekken voor het oog toch liever de laarsjes aan. Zo eentje ben ik er dus niet. Ik ben een écht laarzenmeisje. En zo kwam het dat ik afgelopen donderdag samen met moederlief de stad indook op zoek naar een nieuw paar- of twee.

We hebben etalages bekeken, laarzen gepakt, gevoeld en gepast en kwamen tot de volgende analyse. De leesten deze winter zijn rond of carré, de hakken plat tot middelhoog. Eén verkoper was zwaar beledigd toen ik de laars die ik paste definieerde als een combinatie van een paardrijlaars en regenlaars. ‘Dit model is toch wel een stuk spannender!’ riep hij. Hij had gelijk, maar het gevoel bleef. Om die reden trok ik ze gauw uit en maakte het goed met de opmerking ‘het moet je staan hė!’. Mijn moeder was het gelukkig roerend met me eens. Uiteindelijk ben ik zeer gelukkig geslaagd met een paar hoge, slanke, bruine laarzen met mooie puntneus en hoge hak. Echt zó 2005 maar zó Kaneel. En om toch nog een beetje mee te gaan met de trend heb ik een paar kortere laarsjes gekocht met jawel, ronde neus, riempjes en linten. Mijn winter kan niet meer stuk.

2006-10-03T23:53:00.000+02:00

(On)geluk

Aan het einde van de middag reed ik samen met collega J. naar huis na een locatiebezoek voor het programma. We reden op de snelweg richting Utrecht, zo rond een uur of zeven en de zon ging net onder en scheen op de bomen, het gras, de koeien en de auto's. De zon scheen een warme gloed op de wereld. Het was het gouden uurtje van de dag en ik zei dat het leek alsof we in de film Amélie reden. Even later liep ik over Hoog Catharijne en zag tegenover de döner kebap-koning de acceordeon speler zitten. Hij deed me sterk denken aan de tijd dat ik nog in Utrecht woonde en vooral aan die ene keer dat hij la valse d'Amélie speelde. Het was op dat moment dat ik besefte hoe gelukkig ik me voelde. Soms heb je dat gevoel; alsof er helemaal niets meer mis kan gaan. Heerlijk. Tien minuten later bleek dat ik mijn keycord met daaraan mijn complete sleutelbos was verloren.

2006-10-02T20:17:00.000+02:00

Ontspanning

Toen M. en ik in Frankrijk waren speelden we soms een potje badminton aan het begin van de avond. Even sporten, zeiden we dan. Ik sloeg het racket altijd zo hard mogelijk tegen de shuttle en probeerde hem met een zo hoog mogelijke boog naar Maarten te passen. Zodra die shuttle dan naar boven vloog boog ik mijn hoofd naar de hemel en zag het kleine witte dingetje tollen tegen de blauwe lucht. Ik concentreerde me altijd goed op dat beeld en besloot er aan te denken op momenten van stress of vermoeidheid tijdens de aankomende stage. Inmiddels heb ik het een paar keer gedaan. Mijn ogen dichtgeknepen en het shot van de witte shuttle tegen de blauwe hemel teruggehaald. Ik moet zeggen; het werkt uitermate onspannend en raad het iedereen aan.

2006-09-26T13:03:00.000+02:00

De huis, tuin & keuken LINDA.

Of het nu komt door Eigen Huis & Tuin, het nieuwe huis, Ikea, of juist een combinatie hiervan; de laatste tijd is wonen mijn passie. De laatste twee exemplaren van ELLE heb ik tamelijk ongeinteresseerd doorgebladerd en weggelegd. Het maakt me niet zoveel uit welke kleertjes we gaan dragen dit najaar, ik wil op leuke ideeen komen voor ons nieuwe stekje, lezen en zien hoe andere mensen wonen en adressen ontdekken waar ze mooi teak, steigerhout en kroonluchters verkopen. Dolblij was ik dan ook met het blad dat ik gisteren van mijn moeder kreeg: LINDA.wonen. En alsof dat nog niet genoeg was, viel er vanochtend ook nog een gratis entreebewijs voor de woonbeurs in mijn brievenbus.

2006-09-14T12:04:00.000+02:00

Rectificatie

Nu zat ik eens goed naar dat plantje van het buurmeisje te kijken en weetjewat, het is helemaal geen orchidee. Hij lijkt er niet eens op. Nu kan ik er op de redactie van Eigen Huis & Tuin natuurlijk niet omheen het even op te zoeken, en hier komt 'ie: het is een roze cyclaam.

2006-09-06T22:48:00.000+02:00

Buurmeisje

We zijn verhuisd. Naar een prachtig huis met dakterras. Weer terug in de stad. Slechts vier maandjes woonde ik in het mooie witte appartement, maar geloof me, dit is beter. We hebben een schattig keukentje met groene muren en een zwartwit geblokte vloer. En een rode muur waar de eettafel tegenaan staat en waar M. een doorkijkje uit heeft gezaagd. We hebben een mooie donkere vloer met sjieke witte plinten en een hele frisse slaapkamer met roze muren. De benedenbuurbrouw voelde zich zo vrij om binnen 7 dagen drie keer aan te bellen vanwege het geluidsoverlast. Waarop wij dachten: what's new als je moet zagen, boren, timmeren en bezig bent je inboedel te verplaatsen. Vanavond kwam ik erachter dat niet alle buren onaardig zijn. Tijdens het eten ging de bel en stond het buurmeisje van nummer 63 voor de deur. Ze gaf ons een roze orchidee in een felroze bloempot. Ook namens haar ouders, broertjes en zusje. Ik was ontroerd, bedankte haar en daarna huppelde ze weg.

2006-08-26T22:29:00.000+02:00

Werkpaarden

Om met M. te spreken; ik ben een werkpaardje geworden. De tijden van lekker lang in bed liggen en overdag op het terras zitten zijn voorbij. Laat staan de tijden van toeren in de Golf, liggen in het gras en gebruind worden door de Franse zon. Drie weken ben ik nu aan het werk op de redactie van Eigen Huis & Tuin. Ik had me geen leukere stage kunnen wensen. Wel is het vreemd om opeens een 'fulltimer' te zijn. Met z'n allen die spits in 's ochtends en om half zeven weer terug. Op zaterdag trek ik dan ook nog eens die prachtige en reusachtige knalgele polo aan om in 's werelds grootste Zweedse meubelhuis te werken. Opeens begrijp ik ook waarom het altijd zo druk is op koopavonden en waarom mensen zo houden van winkelen op zondag. Dat zijn de werkpaarden onder ons.

2006-08-20T17:27:00.000+02:00

Filmtip

Walk the line, het verhaal van Johnnie Cash en June Carter. Met Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon. Tragisch doch heerlijk verhaal, mooie mensen en bovenal fantastische muziek. Zo een film die je zaterdagavond kijkt en waarmee je zondag nog de hele dag in je hoofd zit...

2006-08-06T13:35:00.000+02:00

Hoe het verder ging

Mijn onzekere periode was snel voorbij. Ik schreef een brief naar IdtV op de vacature redactiestagiare Eigen Huis en Tuin; had een leuk sollicitatiegesprek (het feit dat ze bestaan!) en hoorde enkele dagen voordat M. en ik de Route du Soleil betraden dat ik de gelukkige was! Stralend zijn we op vakantie gegaan. Samen in de Golf op weg naar de Franse zon. Het was hoog tijd voor een goede break. Na twee weken zwemmen, luieren, lezen, in het gras liggen, over het strand rennen, kaasjes en stokbrood eten en veel wijntjes drinken ben ik bruin, gelukkig en uitgerust. Helemaal klaar dus om morgen als een heuse redactie-assistent aan de slag te gaan. Eindelijk!

2006-07-09T20:50:00.000+02:00

Toekomstdromen

Mijn zussen en ik hadden vroeger vrij uiteenlopende ambities. De een wilde banketbakker worden, de ander dolfijnenverzorgster en ik graag klaar-over. Mijn moeder heeft toen wel eens uitgelegd dat dat niet echt een full-time functie zou worden dan, maar dat vond ik ook helemaal geen ramp. Lange tijd wilde ik dan ook 'schrijfster' worden en dat leek me dan wel weer mooi te combineren. Een beetje verhaaltjes schrijven voor het open raam en dan rond drukke tijden van overstekende kinderen mijn oranje hes aanschieten om als een trotse meid auto's tegen te houden leek mij wel wat.

Inmiddels is het allemaal wat anders gelopen dan ik op dat moment dacht. Ik ben na een jaartje 'Nederlands' Media en Informatie Management (MIM voor intimi) gaan studeren in Amsterdam en heb het profiel Redacteur/Producer gekozen. Ik liep een korte stage bij Summerjob, mocht daarna nog blijven schrijven voor het tijdschrift en vlak daarna trad ik de wereld van televisie binnen. En wel bij Lingo, waar ik nog steeds zo nu en dan de ballen oppoets en de kandidaten door de studio heen leid. Als ik later grijs en vergeetachtig ben hoor ik mezelf dat al tegen mijn kleinkinderen zeggen: 'Oma's eerste televisiebaantje was bij Lingo!'. Die kinderen boeit dat tegen die tijd geen reet, maar het programma is inmiddels al 200 jaar op tv en zal nooit meer verloren gaan. Het is zo heerlijk tijdloos. Puzzelaars zullen er altijd blijven.

Terug naar de realiteit. Vierdejaars word ik al, en we weten allemaal wat dat betekend. Het is hoog tijd voor De Grote Stage; een periode van genieten doch afzien. Er wordt veel over gespeculeerd. 'Heb je het al gehoord?! Roza heeft haar paard verkocht omdat ze aangenomen is bij de X-Factor; bij Endemol moet je echt 24/7 je benen uit je kont rennen!'. Of: 'Fleur is wel twintig keer afgewezen, en Annabel was bij het eerste programma al de gelukkige!'. De zaken zijn vrij helder. Ik heb nog geen stage, mijn drie schoolvriendinnetjes wel. 'Meid, het ligt niet aan jou, jouw tijd komt nog, je bent hartstikke goed, jij krijgt de leukste stage van ons allemaal,een beetje studievertraging is toch ook geen ramp?, en: je bent nog jong!'heb ik al meerdere malen voorbij horen komen. Allen bedankt voor het medeleven, maar het blijft natuurlijk klote. Soms is een beetje zekerheid in het leven fijn. Ik wil graag weten wat ik als oud besje vertel als het spectaculaire vervolg op Lingo. Maar jij en ik moeten toch nog echt even geduld hebben...

2006-07-09T18:24:00.000+02:00

Gluren bij de buren

Vanaf ons balkon aan de achterkant van het huis hebben we uitstekend uitzicht op de tuin van onze onderburen. Een ouder stel; zij altijd in de weer met potten, pannen, tuingereedschap en haar man. Hij: zittend in een stoel terwijl hij tevreden om zich heen kijkt. Soms kijkt hij opeens omhoog, waarop ik me meestal vrij betrapt voel, maar toch zo nonchalant mogelijk zwaai. Het zijn lieve, degelijke mensen, maar hebben helaas wel gefaald in het opvoeden van hun hond. Die blaft erop los, bij iedere voorbijganger in het steegje. Dan wroet hij zijn harige hoofd door het gat in de heg en kijkt gevaarlijk doch koddig wie er voorbij loopt. Laatst bood mevrouw haar verontschuldigingen aan. Tien jaar hebben ze het beestje nu, maar niets mocht baten... Het is een trouwe rakker maar blaft de hele dag door. 'Ach, hij bedoelt het niet kwaad', zei ik, in de goede bui waarin ik verkeerde. Maar vandaag is het geblaf niet het enige dat we horen van de buurtjes. Sinds de komst van twee goede vrienden is de tuin niet meer zo rustig als hij altijd was. De blauwe plastic tafels zijn aan elkaar geschoven en de sjoelbak is van zolder gehaald. 'Hij' doet niet mee, maar kijkt als altijd tevreden toe. De overige drie sjoelen met opgestroopte mouwen alsof hun leven ervan af hangt. Bejaarden waren nog nooit zo soepel in de armen. De stenen vliegen met een rotvaart door de sjoelbak. Iedere seconde knalt er wel een in een van de vakken. Gratis eersterangsplaatsen bejaardensjoelen, wie verlangt er niet naar op de zondagmiddag?

2006-07-08T14:56:00.000+02:00

Bijna...

Weet je wanneer je echt bijna op vakantie gaat?

- Als de houdbaarheidsdatum van de melk de datum is dat je vertrekt
- Als je de gasfles voor de skottelbraai test
- Als je strandmatjes, een bal en stoeltjes bij elkaar zoekt
- Als je extra geheugenkaartjes voor je camera koopt
- Als je tijdens het ontbijt je ogen dichtdoet en doet alsof je al in Frankrijk bent...

2006-07-05T00:10:00.000+02:00

Man

Mochten mijn wegen en die van mijn lieve M. ooit op een tragische wijze scheiden,je hoopt van niet maar weet het nooit, dan wil ik een flesje parfum van de geur die ik ruik als ik doordeweeks laat thuis kom en hij ligt al op zijn buik kingsize. Een mix van de frisse zomerlucht die door de balkondeur binnenkomt, zeep, schoon beddegoed & MAN. Soms ga ik op de rand van het bed zitten en adem ik diep in om zijn luchtje in me op te nemen. Dan kijk ik een tijdje hoe hij ligt te slapen. Daarna kruip ik pas bij hem.

2006-07-02T22:27:00.000+02:00

Ochtendje file, dagje zee...

Dertig graden voorspelde de weerman en aan zee amper wind. Het kon ons niet schelen. We gaan weer naar Bloemendaal, besloten we unaniem. Vanochtend om zeven uur stonden we naast ons bed. Ik trok mijn nieuwe bikini aan -texas groen met witte stipjes- en M. vulde de koelbox. Daarna smeerde hij broodjes met vruchtenhagel en toen hoorden we getoeter. Goede vriend Bas en zijn vriendin reden mee en daar gingen we; de A9 op. We reden lekker door en de radio stond goed hard. Zodra we Haarlem binnenreden kwamen we er achter dat we niet de enige waren met het strand-plan. Volgeladen auto's reden in lange rijen stapvoets achter elkaar aan. Rechts van ons, op het fietspad, zoefden moeders, vaders en kinderen gewapend met luchtbedden, zwembanden en parasolletjes voorbij. Voor ons- plakkerige ruggen en haren en zin om te rennen en te springen- een vrij pijnlijk gezicht.

Het was niets meer of minder dan een ordinaire file waar we in terecht waren gekomen. In de auto vroegen we ons af waarom we zo graag naar Bloemendaal wilden. Een dagje naar het Hens is toch ook heerlijk? Mensen kwamen hun auto's uit om de beentjes te strekken en een pipi zu machen. Maar het liep goed af. Vanaf de Duinweg liep het allemaal los en scheurden we door naar het strand. Er was nog een parkeerplek en zelfs voor ons allemaal een bedje. Het genieten begon. Ik heb gelezen, gezwommen, geslapen en gelachen en M. verwendde me met rose, verse 'broodjes la-vache-qui-rit', salades en meloen. 'Echte bourgondiers', noemde Johnnie M. en mij. Een titel waarmee we instemden. Het was een topdag. Natuurlijk gaan we de volgende keer nog eerder weg van huis maar voor deze ene keer had ik de file er dubbel en dwars voor over.

2006-06-26T10:21:00.000+02:00

Voetbalgevoelens

Woensdagavond vielen de monden van mij en Daphne echt wagenwijd open bij het aanschouwen van M. en de andere mannen, die maar bleven schreeuwen tegen dat scherm. Ze gingen helemaal los. Parasociale interactie waar je u tegen zegt. We konden geen kant op. Zaten er tussen en namen nog maar een slokje van het een en ander, rustig afwachtend waar het heen zou gaan met onze Nederlandse voetballers. Het resulteerde in 0-0. Sommige baalden van een gelijke stand, anderen hadden 'het al aan zien komen', weer anderen vloekten omdat de volgende wedstrijd op zondag zou vallen en ze 'maandag natuurlijk moesten werken.' Gelaten namen de mannen afscheid van elkaar. Niet te droevig maar ook niet al te blij.

Nu, gisteren was het dan zover. Nederland-Portugal. Dit keer geen grote groep, maar ik moet zeggen dat ik het punt heb bereikt dat ik tegen de televisie stond te blerren. 1-0 voor Portugal maakte me flink boos, een rode kaart voor Portugal blij, maar uiteindelijk waren de kaarten niet meer bij te houden. De adrenaline stroomde door me heen en na 96 minuten liep er een klein traantje over mijn wang. Owhoehoo het is over...

2006-06-23T13:18:00.000+02:00

Mijn vriendje is een keukenprins

2006-06-19T22:28:00.000+02:00

Twee verrassingen op een dag

Zondagochtend had M. een aangename verrassing voor Kaneel. We vertrokken al vroeg richting zee. Achterin de auto twee grote handdoeken en een koelbox met ons lievelingssapje, ice-tea, rose en lekkere broodjes en salade. Het stuk van Haarlem naar Bloemendaal stonden we even vast omdat de brug net open ging maar verder was er geen file. Op het strand huurden we twee luxe bedden en in mijn rode bikini bracht ik daar de dag door. Het was gezellig. De lucht was blauw, Maarten lief en de zee zout.

's Middags belde Fje. Ze bracht haar weekend door met haar nieuwe liefde en al gauw stonden we al bellend naar elkaar te zwaaien. Zij naast de viskar en ik naast mijn bedje. In haar blauwe bikini kwam ze naar ons toegelopen en vlak daarna hebben we even lekker staan praten. Met onze voetjes op de bodem van de Noordzee en onze handen in het water stonden we daar te praten alsof we elkaar tegenkwamen bij de supermarkt. Waren we maar vaker plotseling zo dicht bij elkaar in de buurt. Fje en ik.

2006-05-30T18:41:00.000+02:00

Souris en bikini's

Mensen zeggen vaak dat je na een lange tijd vervelende herinneringen van een bepaalde periode vergeet en de mooie onthoudt. Ik geloofde hier nooit echt in, maar de laatste tijd doe ik dat wel. Toen ik in Frankrijk werkte deelde ik een grote groen/blauwe bungalowtent met Cindy. Een Frans meisje uit Chalon. Overdag verzorgde ik de animatie op de camping, 's avonds stond Cindy aan de bar. Soms hielp ik haar, op drukke crepes of moules/frites avonden, maar meestal werkten we volledig langs elkaar heen. Ik weet nog dat ik haar niet aardig vond. En zij vond mij niet zo leuk. Ze praatte altijd Engels tegen me, terwijl ik juist zo graag Frans wilde praten en 's nachts hield ze me uit mijn slaap omdat ze na drie uur 's nachts urenlang met haar vriend lag te bellen. Cindy 'had veel meegemaakt' en had het thuis ook niet erg breed. Ze moest de hele zomer beunen zodat ze wat zakgeld had. Hetzelfde deed ik het, maar ik had er plezier in.

Toch denk ik niet aan die dingen als ik terugdenk aan Cindy. Ik heb namelijk twee fantastische herinneringen aan haar. De eerste vond 's nachts plaats. We werden geteisterd door gekraak bij de slikranden van onze tent. Doodsbang lag ik in mijn slaapzak. Cindy was net uitgebeld met haar vriend, ik ging er vanuit dat ze sliep. Toen ik verkrampt lag te bedenken wat ik moest doen vroeg ze door het dunne tentdoek heen opeens of ik al sliep. 'Non', fluisterde ik. 'Il y a des souris...' hoorde ik haar zeggen. 'Souris, souris, souris', ging er door mijn hoofd. Muizen! Op dat moment ritsten we beiden onze slaapcabine open. Op een aantal meter afstand klikten we de zaklamp aan. Daar zagen we zo'n smerig beest wegsprinten. 'Pascale!' zeiden we tegen elkaar. We hebben wat aangeschoten en zijn met bewapend met de zaklamp naar de mobilhome van de campingeigenaar, Pascale, gerend. Als kippen zonder kop hebben we hem wakker gemaakt door op het raam te bonzen. Hij is met ons meegelopen naar de tent en heeft onze voorraad eten meegenomen naar zijn eigen huisje. De volgende dag heeft hij korrels voor ons gekocht. De muizen bleven weg en Cindy en ik waren eindelijk iets dichterbij elkaar gekomen.

Wanneer ik Cindy op haar liefst vond was op die ochtend dat ik haar vroeg of ze mee ging zwemmen. Ze antwoordde dat ze geen bikini had. Ik vond het tijd dat haar gips eraf ging en ze een lekker kleurtje moest krijgen en heb haar toen mijn ELLE-bikini geschonken. Voor mij was hij aan de kleine kant, voor haar was hij perfect. Ze keek zo gelukkig en dankbaar toen ze hem aantrok en een duik nam in het zwembad. Dat koppie zie ik voor me als ik nu denk aan Cindy uit Chalon.

2006-05-27T11:23:00.000+02:00

Wijnmeisjes

Het leuke aan bijbaantjes is dat je in veel verschillende gedaantes te werk gaat. De vriendelijke serveerster, de koelbloedige productie-assistent, de relaxte postsorteerster of noem het maar op. Dit hele weekend mag ik het wijnmeisje spelen. Het wijnmeisje van Henri Bloem. Vier dagen staat de wijnzaak op het culinaire evenement Proef Amersfoort.

Wijnmeisjes dragen blauwe sloven en donkergroene polo's, ze beginnen om vier uur 's middags en werken door tot middernacht. Ze ontkurken wijnen, halen glazen op en spoelen glazen om, schenken wijnen in en babbelen veel. Dit weekend dus even geen antwoordnummers, postbussen en postcodes, maar Montrose uit Frankrijk, Italiaanse Barbera druiven, Moscato d'asti en na sluitingstijd een glas Drappier. Proost!

2006-05-25T01:24:00.000+02:00

Kaneel en het bed

Mijn relatie met M's bed duurt iets korter dan mijn relatie met M. himself. We hebben al een hoop met elkaar meegemaakt, het bed en ik. Vroeger was ik nooit zo'n logeer-meisje. Ik hield er niet zo van. Waarom zou je na een dagje weg ook nog ergens anders willen slapen? Liever lag ik in mijn eigen beddekoets. Maar de relatie met dat bedje werd al minder toen ik die van M. leerde kennen. Wat me meteen opviel: hij was groot. Huge. Kingsize. En hij had zo'n hoog en rond hoofdeinde in de kleur van mijn lievelingshout. Na een paar nachten wist ik het al meteen; ik hield opeens heel erg van logeren. En natuurlijk kwam dat niet alleen door het bed. Maar een grote rol speelde het zeker in de omslag van mijn slaapgedrag.

De tijd die volgde was heerlijk. Een aantal scenario's waren het afgelopen jaar mogelijk. Bijvoorbeeld; M. en ik gingen tegelijkertijd naar bed, soms gooide hij me er met een boogje in. Twee: M. sliep al en ik kwam later op de avond naast hem liggen, negen van de tien keer met extreem koude voeten, wat hij dan persoonlijk weer minder vond. Drie: Ik kon de verleiding niet weerstaan en ging in zijn bed slapen in de weet dat hij er pas later bij zou komen. Scenario vier: ik sliep thuis, in mijn eigen bedje, wat soms heel fijn was, maar negen van de tien keer extreem saai.

Ook het opstaan heeft verschillende vormen gehad. In de weekends en op feestdagen deden we dat uiteraard samen. Soms moest ik er eerder uit dan M., wat iedere keer weer dramatisch was. Maar eerlijk geef ik toe; meestal gaat hij eerder, en dat is ook heus niet leuk voor M. Tegenwoordig ga ik iedere avond kingszize. En mag ik 'hem' ook mijn bed noemen. Mijn oude bedje heb ik tijdens de verhuizing gedoneerd aan de Kringloopwinkel. Spijt heb ik daar nog niet van gehad. Ik had het qua zowel bed als man niet beter kunnen treffen. Toch zal het vanavond even wennen zijn. M. moet ons bed een nachtje missen, en ik zal er dus alleen instappen en ook alleen weer uitgaan. Een geheel nieuwe ervaring met het bed; ik ben er klaar voor.

2006-05-12T11:13:00.000+02:00

Jurkje

Van Hennes & Mauritz naar Dolce & Gabbana. Dinsdag hebben we alle kledingzaken in Amsterdam bezocht. Ik en mijn zussen. Op zoek naar die ene te gekke onweerstaanbare zomerjurk om te dragen op 28 juni. De dag dat mijn zus Lelie gaat trouwen. Van te voren dacht ik dat het een lange dag zou worden vol irritaties, maar het viel reuze mee; we gingen profi te werk. Winkel in, winkel uit, passen, ritsen, beoordelen, twijfelen en knopen doorhakken. Tussendoor koude colaatjes en veel water. Ik was zowaar de eerste die slaagde. We waren bij de Zara toen ik hem zag hangen. Of moet ik haar zeggen? Een prachtig zomerjurkje, dat iemand anders bij je dicht moet ritsen. En ook nog in mijn lievelingskleuren; wit en roze. Hij hangt nu aan de deur van de slaapkamer en ik kijk er graag naar. Ik kijk nu al uit naar het moment op woensdagochtend 28 juni dat ik voorzichtig het prijskaartje er af knip.

2006-05-12T10:34:00.000+02:00

De moeite waard

Op weg naar Amsterdam had ik gisteren wat problemen maar dat was niet de schuld van de NS. Ik was gewoon te laat weg gegaan thuis. Of ik heb te langzaam in de zon gefietst. Die dingen gebeuren en dan kom je wel eens te laat. Geen probleem verder. En toch maakte ik op de terugweg dezelfde fout. Ik stond om 12.50 op het perron om de intercity van 13.06 te halen naar Amersfoort. Al snel besloot ik door te lopen naar het einde van het perron om in de zon verder te lezen in 'De weduwnaar'. Ik las en las en las en toen ik opkeek waar de trein bleef was het inmiddels 13.14. Hij is zo voorbij geraasd en ik heb niets in de gaten gehad. Toen ben ik maar verder gegaan in mijn boek en ik kan je vertellen; dat was de moeite waard. Ik heb het uit.

2006-05-08T23:25:00.000+02:00

Bof

Het was hoog tijd voor een Fje dag. Ze kwam aanlopen vanaf de bushalte, vanochtend rond half twaalf. Ik zwaaide met twee armen vanaf mijn nieuwe balkon en zij zwaaide terug. Ze droeg een hele hippe zonnebril en haar backpack omdat ze rechtstreeks uit haar wekelijkse genietweekend met vriend Don kwam. Toen ze binnen was gaf ze me bloemetjes die ze gekocht had op Amsterdam Centraal en ik gaf haar (ietwat verlate) verjaardagskado's. Kaneel blij en Fje blij en tijd voor koffie. We hebben de ochtend doorgebracht in de zon en zijn weer helemaal bijgepraat. Samen hebben we ook alle vrouwenbladen even doorgenomen. Zij heeft een prachtige bikini van O'Neill op het oog (zie Flair) en ik onweerstaanbare leren slippers van Tommy Hilfiger (zie Elle). De nodige vitaminen hebben we binnen gekregen middels een heerlijke fruitshake en ik heb me uitgeleefd met de flashrecorder voor een paar grappige interviews met mijn leuke vriendinnetje. Aan het einde van de dag waren onze wangen en voetjes gebronsd. Hemeltjelief, wat is het toch heerlijk om een nog-niet-werkende vrouw te zijn.

2006-05-01T11:31:00.000+02:00

Proef op de som

Er wordt al langer tegen mij gezegd dat ik mijn mond iets schreef trek als ik de letter 'p' uitspreek. Natuurlijk weigerde ik dit te geloven. Totdat wij gisteren de proef op de som namen. Daar ging 'ie dan. Met mijn hoofd richting camera zei ik 'pratende poppen staan te popelen om te poepen.' En helaas, ik kan er nu niet meer omheen. Het is een feit; ik trek mijn linkermondhoek samen met het linkerstukje van mijn bovenlip een stukje omhoog bij het uitspreken van de letter 'p'.

2006-04-28T22:31:00.000+02:00

Samenwonen

M. kreeg opeens zo'n leuk appartement aangeboden. Zo groot, licht en wit. Toen hij me vroeg of ik bij hem wilde wonen hoefde ik daar niet eens over na te denken. Natuurlijk.Niets liever. In een huis wonen met een brede, leuke man van 1.97 is vanaf mijn 16e jaar al mijn ultieme droom. Inmiddels is het gebeurd. Al mijn spulletjes zijn ingepakt, verhuisd en weer uitgepakt. Het stickertje 'Kaneel 3 x bellen' is van de deur gekrast op de V-weg maar de foto van ons vijfjes hangt nog in de gang. Het was een leuke tijd met die vier meiden van 58b, maar een echt 'thuis' is hier, waar ik nu woon.

Sommige mensen denken dan 'samenwonen' (waarom heet dat opeens zo, ik woon mijn hele leven al 'samen' met andere mensen) hetzelfde is als aan een langzame pijnlijke dood sterven, of je leven opgeven en worden ingeblikt, maar beste lezers, ik kan u gerust stellen. Samenwonen met M. is in ieder geval het leukste dat bestaat. Ik hoef niet meer heen en weer te pendelen, lig iedere nacht kingsize en weet het 100% zeker, M. is 'hem' en ik ben zo blij dat hij op precies het goede moment voorbij kwam dansen.

2006-04-26T16:21:00.000+02:00

Je verjaardag

Vroeger was je verjaardag een dag waarop je nergens aan hoefde te denken. Je zocht een spetterende feestoutfit uit en de rest werd geregeld. Als je wakker werd hingen er slingers, het ontbijt stond klaar, kado's lagen verspreidt op tafel en vanaf dat moment wist je en voelde je; 'ik ben jarig.' Je ging jarig naar school, trakteerde jarig en ging jarig de klassen rond. En dat ging zo de hele dag door. Soms was je natuurlijk wel eens jarig in het weekend en ging je niet naar school, maar toch hoefde je om niets te bekommeren. Ik in ieder geval niet. De grootste keuzes die ik maakte waren die tussen appelkruimel of kersenvlaai, lasagne of een gezellige gourmet.

Tegenwoordig gaat dat wel anders. In het kader van school moesten we laatst op school roepen op welke dag we bij een opname konden zijn. '26 april?' opperde iemand. Ik knikte volmondig ja, terwijl Moos verschrikt opkeek en zei 'dan kan ik niet'. Ach natuurlijk, d'r verjaardag! Het is vreemd. Op de een of andere manier heb je op je verjaardag het idee dat je die dag niets kan plannen, je bent jarig! Onzin natuurlijk, en al helemaal op een woensdagochtend. Iedereen is aan het werk of de studie; onverwachts bezoek hoef je om negen uur 's ochtends niet te verwachten. Het ontspannende aspect aan het fenomeen verjaardag is als je het aan mij vraagt ook volkomen verdwenen op latere leeftijd. Sterker nog, je staat de hele dag te sloven. Schoonmaken, opruimen, zware boodschappen, geld uitgeven, bakken en kokkerellen en je gasten plezieren. Moos en ik hebben de grootste voorbereidingen al getroffen. Het wordt tijd dat de kaarsjes op de taart worden uitgeblazen.

2006-04-26T00:33:00.000+02:00

Lachen/huilen

Ik ben een redelijk goede huilebalk. Vroeger huilde ik al vrij veel. Niet als ik verloor met memory of knikkeren, maar wel toen het doosje brak van mijn Nijntje stempels. De nacht die erop volgde heb ik volgensmij geen oog dichtgedaan. In groep twee heb ik keihard gehuild toen ik in eerste instantie vrolijk de klas binnenliep, mijn juf Hedwig een hand wilde geven en bleek dat zij haar haren kort had geknipt. Ik herkende haar niet. Het moest een andere juf zijn met de kleding aan van juf Hedwig. Wat een misselijke grap. M'n moeder troostte me en liet me inzien dat het Hedwig was die op haar hurken voor me zat en me vol ongeloof aankeek. Maar daarmee was voor mij de kous niet af. Ik was verdrietig en teleurgesteld dat ze mij niet even had laten weten dat ze plannen had om haar haren te kortwieken. Ze had minstens even een belletje kunnen geven. Ingrijpende veranderingen moesten in het land van Kaneel weken, liefst maanden vantevoren worden aangekondigd.

Tegenwoordig kan ik nog steeds sniffen bij een zielige of ontroerende scene in een film. Toen Satine overleed in Moulin Rouge had ik de tissuebox hard nodig. Ook bij een ruzie of een misverstand houd ik het meestal niet droog. Laat staan bij het snijden van een uitje. Het is echter lang geleden dat ik snikkend op de bank lag bij het lezen van een boek. Gisteren was het weer eens zover, bij het laatste kwart van het boek Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. Zo sneu, zo echt en zo mooi. Toen ik het uit had heb ik het weggelegd en nog een kwartiertje na liggen snikken op de bank. Emo ten top. Daarnaast heb ik ook hardop gelachen en vaak aan de hoofdpersonen gedacht. Zelfs als ik niet las schoten Stijn, Carmen en Luna soms door mijn hoofd. Het is dat ik ze niet even kon bellen om te vragen hoe het gaat. Het boek gaat over een echt Amsterdams gezinnetje. En het gaat over kanker. En het mooiste aan het boek is dat het geschreven is zoals het geschreven moest worden. Het is een verhaal van A-Z. Dat is het. Dit soort boeken doen me goed. Ik wacht op het vervolg om mee te lachen en te huilen.

2006-04-26T00:15:00.000+02:00

Een verzorgpony

Na de wereldstad Amsterdam was natuurlijk de metropool Amersfoort aan de beurt. Midden in het drakennest heeft Andy Uffels een salon geopend genaamd 'B'. Als in 'zijn'; 'be beautiful, be sexy, be individual,' luidt de pay off. B is meer dan een kapsalon alleen. De ruimte is ingericht in verschillende zones. Zo is er een fijne ruimte met witte krukken waar je met jouw stylist lekker over je haar kunt babbelen en wordt je haar gewassen in een hele healende omgeving met weinig licht en massagestoelen. Afgelopen woensdag was ik een van de gelukkigen die twee dagen voor opening gratis kon worden geknipt. Het was een waar ochtendje uit, en samen met mijn stylist, Brenda, besprak ik de ins en outs van mijn blonde lokken. Als het aan Brenda lag knipte ze een flinke pony bij me. Helemaal in deze lente en amazing bij de vorm van mijn gezicht. Ik ging meteen akkoord en moet zeggen dat ze er kijk op had. De pony staat me goed en wordt prima verzorgd met de fijnste shampoo, iedere ochtend een heerlijke warme fohn en hier en daar een spuitje haarlak. Een verzorgpony kost tijd en moeite, maar je krijgt er gelukkig veel voor terug.

2006-04-13T15:25:00.000+02:00

Wensen in de nacht

Het was zaterdagnacht en we waren naar een feestje geweest in Zandfoort. Een jazz feestje. Voordat het feestje begon was er een nog een verjaardag gaande, van ene Marjolein, maar ondanks dat we haar niet kenden waren we meer dan welkom. Zo kwam het dat we daar stonden en dansten die avond en nacht en Jupiler bier dronken. Toen we naar huis gingen sneden we een flink stuk af, dwars door de bouw heen. Zo galant mogelijk begaf ik me met fiets en al door het mulle zand en langs bergen stenen. Het ging me vrij aardig af tot M. opeens zei dat ik even moest stoppen. 'Kaneel', zei hij 'we gaan een wens doen'. Bij gebrek aan een muntje hebben we beiden een zware baksteen over ons hoofd heen achterover het water in gegooid. We hoorden twee harde plonzen en wensten beiden in stilte onze wens. Nu hoop ik dat ze uitkomen. En ik moet zeggen; zo'n baksteen wenst stukken lekkerder dan zo'n muntje van brons of nikkel.

2006-04-08T16:28:00.000+02:00

De post

Jullie mogen mij feliciteren, er is een nieuw bijbaantje in het land van Kaneel. Geen horeca meer. Ik ben die vieze borden, vervelende mensen en vreselijke werktijden meer dan zat. Dit meisje werkt vanaf nu bij de TPG-post. Je moet er op zaterdag vroeg voor op, maar je bent ook vroeg weer klaar. Iemand als ik die zo gek is op kaarten, brieven en de nieuwe ELLE in de bus spring natuurlijk uiterst zorgvuldig met de post om. Vanochtend beet ik het spits af met 'De vergulde paarden, 'De vergulde pauw' en 'De vergulde valk.' En dan had ik ook nog de post voor de straten 'De rode leeuw' en 'Het rode hert.' Het was even zoeken geblazen maar uiteindelijk heb ik alles netjes 'ingegooid', 'gezet' en 'gestiekt.' Toen was het de beurt aan de postbodes en kon ik lekker naar huis. Lieve mensen, ik wens u dit weekend veel plezier met uw Viva, Margriet, Audi Magazine en de kaart van tante Corry.