Toppunt van romantiek

Deze week was M. twee dagen vrij. Je hoort wel eens van die verhalen van mannen die dan veranderen in tomeloze zoutzakken die op de bank liggen en de hele dag televisie kijken. Zo'n man is M. gelukkig niet. Zo heeft hij het hele dakterras opgeruimd en de tegels schoongespoten met een hogedrukreiniger. Bij zijn bezoek aan de kringloopwinkel heeft hij een onderstel gekocht van een oude Winselmann naaimachine. Voor dit onderstel heeft hij een tafelblad gelast. Hij heeft tegels geregeld in drie verschillende kleuren die we vanavond stuk gaan slaan om het blad te mozaiken. Als dat niet romantisch is op de vrijdagavond weet ik het echt niet meer.

Bergschoenen in de ochtendspits

Vanochtend was er iets met voeten. Tegenover mij in de intercity zat een lange jongen. Type: nerd. Nu heb ik niets tegen nerds. Ik bedoel, iedereen moet zelf weten wat voor kleding hij draagt, voor hobby's heeft of met zijn haar doet. Maar deze was irritant. Zijn lange stelten waren verpakt in hoge degelijke bergschoenen en deze twee stonden flink in de weg. Nadat ik was neergestreken, mijn tas op mijn schoot had geplant probeerde ik een juiste houding te vinden voor mijn voetjes. Ik probeerde ze zo ver mogelijk naar achteren te houden, maar zelfs dit lukte niet. Er was simpelweg geen ruimte. Ik keek over mijn krant en tas naar de twee reusachtige klimschoenen, de lange dunne spillenbenen van mijn medepassagier en zijn kleine hoofd dat verdiept was in zijn krant. Zijn babyblonde haar was kort gewiekt en speels 'niet gekamd'. Het haar kwam terug op zijn kin, in donsvorm, misschien zou het later nog wat worden - of niet.

Op het moment dat ik de donzige haren op zijn kin checkte, zijn sneue brilmontuur bekeek en nog steeds geen plek had om mijn voeten neer te zetten bedacht ik me dat ik in iedere andere situatie (assertief als deze klene meid is) had gezegd 'mag ik ook wat beenruimte?'. Nu deed ik het niet, omdat de jongeman een nerd was. Zo een die hoogbegaafd is en te snel doorstroomde naar de universiteit. Met wat nonverbale taal, blikken en gebaren maakte ik de nerd duidelijk dat ik ruimte wilde maar het mocht niet baten. Tot aan station Duivendrecht heb ik op mijn wang gebeten en niets tegen hem gezegd. Je wilt zo iemand ook niet kwetsen waar zoveel mensen bij zijn. Toen hij (wederom in de weg) voor mij liep op weg naar de metro speelde ik met de gedachte om hem alsnog op zijn gedrag te wijzen. Op een zeer opbouwende manier zou ik hem duidelijk kunnen maken dat hij bij zijn volgende treinreis rekening zou kunnen houden met het feit... Helaas, in alle drukte raakte ik hem kwijt.

Heerlijk Hema

De tijd dat ik nog vrij was, mijn dagen vulde met leuke dingen doen en op zijn tijd een collegebezoek, lijkt lang geleden. Langer dan een jaar in ieder geval. Wat deed ik in die tijd, vraag ik me nu soms af. Wat ik zo goed dagelijks deed toen ik op de V-weg woonde was een bezoekje aan de binnenstad. Het was niet dat ik me suf kocht aan kleding en snuisterijen, maar ik wist in ieder geval wel het assortiment van verschillende winkels uit mijn hoofd.

Nu ik vier dagen werk in plaats van vijf heb ik op vrijdag na rijles tijd voor een bezoekje aan de stad. Zo ook vanmorgen. Ik kocht een Italiaanse bol bij Bakker Bart, gaf mijn lief een kus voor het pand waar hij nu aan het werk is en probeerde een jurkje te ruilen. Ik eindigde mijn bezoek bij Hema, waar ik op de een of andere manier nooit weet waar ik moet beginnen. Vrolijke rustieke kaarsen en olijke paasversieringen lachten me toe. Schappen vol make-up lagen om me te wachten, ik ontdekte een nieuw assortiment koppen en schotels en twijfelde over een nieuwe theepot.

Bij Hema vind ik alles zo heerlijk functioneel dat ik onmiddellijk denk dat ik het nodig heb. Ik wist me te beheersen en ontweek bewust het schap met oorbellen en voorjaarsachtige shawls. Trots en zeer bewust van mijn portemonnee verliet ik Hema met een bruine panty en een flesje reinigingsmelk.

Lente op maandag

Wakker worden met zon in de slaapkamer. Douchen met zonlicht door het kleine raampje. In de lentelucht naar Amsterdam. Op locatiebezoek naar Ijburg. In de zon thee drinken met kandidaten. Mooie huizen bekijken en leuke mensen interviewen. Soms is de maandag niet zo vervelend. En wat heb ik geluk met mijn afstudeerstage.

Mannenpraat

Over echte mannen gesproken. Vanochtend heb ik er zomaar twee ontmoet. Grote, stoere en knappe knullen met échte mannelijke eigenschappen. Mijn intercity had vertraging. Ik zou mijn aansluiting niet halen. Sjokkend kwam ik de trein uit, tot het moment dat ik zag dat het treintje dat ik wilde halen, er nog stond. Net toen ik besloot mijn sprint in gang te zetten, zag ik de donkerblauwe deuren sluiten. Op dat moment hoorde ik iemand schreeuwen 'rennen!' Ik veranderde van koers en rende met ferme stappen naar de treindeuren die door de twee mannen open werden gehouden. Vanuit een helikopterview zag ik mezelf sprinten; beiden tassen stevig in mijn handen geklemd en mijn blonde haar deinend op mijn rug. Hijgend en zelfverzekerd verminde ik iets vaart en rende de trein in. De mannen haalden precies tegelijk hun handen van de deuren en deze sloten sissend. Ik slaakte een gilletje van blijdschap en dankbaarheid en lachte naar de jongens. Zij gaven elkaar slechts een stoere en bescheiden hoofdknik en verdwenen allebei in een andere coupé.

Beter laat dan nooit

Zijn verschijning in Rozengeur en Wodka Lime, ONM en Wie is de Mol? is jammer genoeg en op onverklaarbare wijze totaal langs mij heen gegaan. Gisteravond viel ik bijna van de bank tijdens het kijken naar de politieserie Spoorloos Verdwenen. In de rol van Nick van Dam, hoofd van rechercheteam Special Team Vermiste Personen zag ik hem voor het eerst. Na een diepe indruk op mij achtergelaten te hebben kwam ik er googelend achter dat zijn naam Chris Tates is. Tevens kwam ik achter de volgende feitjes; Chris…

• Speelde zowel moordenaar als lijk in Baantjer;
• Houdt niet van mannen die hun haar verven en het alleen maar over hun werk hebben;
• Wil ooit nog eens van Canada naar Vuurland fietsen.

Wat een man!

Vitaminen zijn gezond

Op mijn eerste dag op de redactie trad ik binnen in de wereld van Sonja Bakker. Met name ‘s ochtends dacht ik dat het een collega was. Zo tegen elven, toen de lunch eraan zat te komen begonnen de vrouwen op de afdeling over Sonja te bakkeleien. In mijn naïviteit ging ik er vanuit dat Sonja waarschijnlijk een dag vrij was of op een andere afdeling werkte. Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat ik haar wel zou ontmoeten bij de lunch. Een uur later stond ik met dienblad in de lange rij te wachten terwijl de gesprekken die om mij heen gevoerd werden grotendeels langs mij heen gingen. Er werd wat gepraat over crackers, salades en vruchtenhagel. Sonja was nog steeds niet in de kantine gearriveerd.

Juist toen ik me zorgen begon te maken (immers, ieder programma luncht met het hele team, er is geen discussie mogelijk om eens bij een andere redactie aan te schuiven, waar bleef Sonja?) drong het tot me door dat Sonja iemand was die een boek heeft geschreven met daarin voor al die vrouwen op mijn afdeling (en ook nog voor een héleboel andere vrouwen, zó attent) lijstjes waarop staat wat ze mogen eten. Een tijd lang verkeerde ik in totale verbazing, verrassing en stond er gek van te kijken. Collega J. vertelde vol trots dat ze rond de klok van vier nog ‘een kiwi’ mocht en zelfs ’s avonds nog ‘een speculaasje’. J. had echt geluk volgens een andere collega die verbitterd zei ‘week drie, dag zeven’. Ze was al veel verder en moest op haar cracker appelstroop leven tot ze haar andijviestamppot mocht.

Inmiddels ben ik aardig aan de Sonjabakkerende- collega’s gewend. Ik ben werkelijk erg blij voor ze als ze weer een middag hebben overleefd op één bruine boterham met 30+ kaas. Aangezien ik altijd een beetje achter de feiten aanloop zag ik gisteravond voor het eerst de verschijning van Sonja in het programma Je echte leeftijd. Zeer informatief en vernieuwend vertelde onze Sonja aan de te forse kandidaat dat zij drop beter kon verruilen voor appels. De malibu-cola kon ze beter omwisselen voor jus d’orange. En ohja, bij het bekijken van de inhoud van de koelkast werd Sonja verdrietig. Daarom legde zij er wat fruit in en wel twee stuks voor iedere dag. Immers vitaminen zijn veel gezonder dan suikers. Weten we dat ook weer.