Mooie woorden
makreel
vanille
cayennepeper
vlinder
scenario
20.9.05
15.9.05
Net als in de film
Het was zaterdagavond, het regende, ik fietste naar mijn kamer. Het was feest in de stad, maar de wereld zag er verregend uit. Ik baalde dat ik doorweekt was, ik baalde dat ik zondag weer vroeg op moest, dat ik al moest gaan slapen terwijl ik er geen zin in had. Het was zo grauw. Toen zag ik een man lopen, op de stoep van mijn straat, hij droeg een meisje in zijn armen. Ze giechelde. Ze hield haar gestippelde rok vast en in haar andere hand droeg ze haar schoenen. Ze waren zo verliefd, ze waren op weg naar zijn huis. Het maakte me niet zoveel meer uit dat het regende, ik was al bijna thuis. En zij hadden elkaar gevonden.
Het was zaterdagavond, het regende, ik fietste naar mijn kamer. Het was feest in de stad, maar de wereld zag er verregend uit. Ik baalde dat ik doorweekt was, ik baalde dat ik zondag weer vroeg op moest, dat ik al moest gaan slapen terwijl ik er geen zin in had. Het was zo grauw. Toen zag ik een man lopen, op de stoep van mijn straat, hij droeg een meisje in zijn armen. Ze giechelde. Ze hield haar gestippelde rok vast en in haar andere hand droeg ze haar schoenen. Ze waren zo verliefd, ze waren op weg naar zijn huis. Het maakte me niet zoveel meer uit dat het regende, ik was al bijna thuis. En zij hadden elkaar gevonden.
2.9.05
In mineur
Vanmiddag raakte ik opeens redelijk snel in mineur, zonder echte goede reden. In mineur draaide ik wat wasjes, hield ik huis, deed ik wat broodnodige boodschapjes en luisterde wat zielige muziek. Soms gebeurt dat. Tenminste bij mij. Gelukkig ben ik even naar Moos gefietst. Haar huis rook naar olijfbrood en we bungelden met onze bruine benen uit haar raam. We keken over de stad, de oude daken, de kerk en het straatje waar het winkeltje zit met carnavalskleding, schmink en gekke verkleedattributen. De verkoopster zat op een rieten stoel op de stoep en las een krant. Ze keek redelijk chagrijnig toen de enige klant die ze die dag had na een halfuurtje rondkijken het pand weer verliet. Hij paste de clownsneuzen niet en ze kon hem ook niets anders aansmeren. Ze was echt flink in mineur. Ik besefte dat ik niet mocht klagen en was al gauw weer de oude.
Vanmiddag raakte ik opeens redelijk snel in mineur, zonder echte goede reden. In mineur draaide ik wat wasjes, hield ik huis, deed ik wat broodnodige boodschapjes en luisterde wat zielige muziek. Soms gebeurt dat. Tenminste bij mij. Gelukkig ben ik even naar Moos gefietst. Haar huis rook naar olijfbrood en we bungelden met onze bruine benen uit haar raam. We keken over de stad, de oude daken, de kerk en het straatje waar het winkeltje zit met carnavalskleding, schmink en gekke verkleedattributen. De verkoopster zat op een rieten stoel op de stoep en las een krant. Ze keek redelijk chagrijnig toen de enige klant die ze die dag had na een halfuurtje rondkijken het pand weer verliet. Hij paste de clownsneuzen niet en ze kon hem ook niets anders aansmeren. Ze was echt flink in mineur. Ik besefte dat ik niet mocht klagen en was al gauw weer de oude.
1.9.05
Eskimogedrag
Weet je wat ik echt niet begrijp? Dat Nederlanders op een zonnige vakantiebestemming, zeg vijfendertig graden, zeg bijna twee weken met zo weinig mogelijk aan liggen bakken in de Griekse zon, vlak voor hun vertrek naar Nederland opeens veranderen in een soort eskimo's.
Corfu. Het was een bloedhete zaterdagmiddag toen er opeens enige stress ontstond bij de Nederlanders in ons appartement. Terwijl M. en ik nog rustig en relaxed bij het zwembad lagen en nipten aan een sapje werden de koffers van de andere toeristen alvast in grote getalen naar buiten gereden, immers de transferbus naar het vliegveld kwam al over drie uur. Iedereen begon zich om te kleden. Zwembroeken werden verruild door zweterige spijkerbroeken. Slippers gingen de tas weer in en gympen, bij enkele zelfs klompen werden tevoorschijn gehaald. Voor de zekerheid sloegen sommigen een trui of een vest om hun schouders, of nog makkelijker; ze stopten ze in hun rugzakje vol handbagage.
Ik voelde me heerlijk toen ik in mijn luchtige witte rok en hemdje het vliegtuig in dartelde. Bij aankomst in Nederland bleek het 25 graden Celsius.
Weet je wat ik echt niet begrijp? Dat Nederlanders op een zonnige vakantiebestemming, zeg vijfendertig graden, zeg bijna twee weken met zo weinig mogelijk aan liggen bakken in de Griekse zon, vlak voor hun vertrek naar Nederland opeens veranderen in een soort eskimo's.
Corfu. Het was een bloedhete zaterdagmiddag toen er opeens enige stress ontstond bij de Nederlanders in ons appartement. Terwijl M. en ik nog rustig en relaxed bij het zwembad lagen en nipten aan een sapje werden de koffers van de andere toeristen alvast in grote getalen naar buiten gereden, immers de transferbus naar het vliegveld kwam al over drie uur. Iedereen begon zich om te kleden. Zwembroeken werden verruild door zweterige spijkerbroeken. Slippers gingen de tas weer in en gympen, bij enkele zelfs klompen werden tevoorschijn gehaald. Voor de zekerheid sloegen sommigen een trui of een vest om hun schouders, of nog makkelijker; ze stopten ze in hun rugzakje vol handbagage.
Ik voelde me heerlijk toen ik in mijn luchtige witte rok en hemdje het vliegtuig in dartelde. Bij aankomst in Nederland bleek het 25 graden Celsius.
11.8.05
5.7.05
Corfu
Na het afronden van alle keuzevakken op school, het halen van een 8 voor het tv-project, een heleboel pannenkoeken serveren en een grote behoefte aan zon, zee en zandkorrels in mijn oren is het dan eindelijk zover; ik ga op vakantie! Dit jaar heb ik driedubbel geluk. Eén: ik ga naar Corfu. Twee: ik ga samen met M. Drie: zaterdag vliegen we! Natuurlijk deed ik enige research en vond onderstaande informatie op de website van Yorin Travel.
"Je verblijf op Corfu moet je zeker beginnen met een bezoekje aan de hoofdstad Corfu-stad. Het eiland is meer dan 500 jaar bezet geweest door Fransen, Engelsen en Venetianen en dat zie je vooral goed terug in deze oude vestingstad. In het historische centrum vind je overal kronkelende steegjes, verborgen cafeetjes, kleine Venetiaanse huisjes en romantische pleintjes. Als je hier loopt heb je meer het idee dat je in Italië bent dan in Griekenland. Het oude stadscentrum is autovrij en er hangt een erg relaxte sfeer. Het is de ideale plek op het eiland om door de winkelstraatjes te slenteren, een terrasje te pikken en souvenirs te kopen."
Chrissie bedankt; deel twee.
Na het afronden van alle keuzevakken op school, het halen van een 8 voor het tv-project, een heleboel pannenkoeken serveren en een grote behoefte aan zon, zee en zandkorrels in mijn oren is het dan eindelijk zover; ik ga op vakantie! Dit jaar heb ik driedubbel geluk. Eén: ik ga naar Corfu. Twee: ik ga samen met M. Drie: zaterdag vliegen we! Natuurlijk deed ik enige research en vond onderstaande informatie op de website van Yorin Travel.
"Je verblijf op Corfu moet je zeker beginnen met een bezoekje aan de hoofdstad Corfu-stad. Het eiland is meer dan 500 jaar bezet geweest door Fransen, Engelsen en Venetianen en dat zie je vooral goed terug in deze oude vestingstad. In het historische centrum vind je overal kronkelende steegjes, verborgen cafeetjes, kleine Venetiaanse huisjes en romantische pleintjes. Als je hier loopt heb je meer het idee dat je in Italië bent dan in Griekenland. Het oude stadscentrum is autovrij en er hangt een erg relaxte sfeer. Het is de ideale plek op het eiland om door de winkelstraatjes te slenteren, een terrasje te pikken en souvenirs te kopen."
Chrissie bedankt; deel twee.
Het is een meisje
Vanmorgen was ik, samen met ongeveer alle andere inwoners van Amersfoort, in het stadhuis. Ik mocht mijn nieuwe paspoort ophalen. En was blijkbaar niet de enige die met een verlopen identiteitsbewijs rondliep. Maar er zijn ook andere redenen om het gemeentehuis te bezoeken. Bij de receptie stond ik achter een stralende man. Hij droeg een meisje van een jaar of drie op zijn arm. 'Zeg het maar', zei hij tegen zijn dochtertje. Ze wendde haar hoofd naar de mevrouw achter de balie en zei '...Ik heb een zusje gekregen!'. De mevrouw, de andere mensen dicht in de buurt en ik begonnen te glimlachen. In koor zeiden we 'Gefeliciteerd!' De man liep vaderlijk en trots richting balie 12.
Vanmorgen was ik, samen met ongeveer alle andere inwoners van Amersfoort, in het stadhuis. Ik mocht mijn nieuwe paspoort ophalen. En was blijkbaar niet de enige die met een verlopen identiteitsbewijs rondliep. Maar er zijn ook andere redenen om het gemeentehuis te bezoeken. Bij de receptie stond ik achter een stralende man. Hij droeg een meisje van een jaar of drie op zijn arm. 'Zeg het maar', zei hij tegen zijn dochtertje. Ze wendde haar hoofd naar de mevrouw achter de balie en zei '...Ik heb een zusje gekregen!'. De mevrouw, de andere mensen dicht in de buurt en ik begonnen te glimlachen. In koor zeiden we 'Gefeliciteerd!' De man liep vaderlijk en trots richting balie 12.
Abonneren op:
Posts (Atom)
