I did it.

Ja, ja, ja, ik heb mijn rijbewijs! Vandaag over een week precies drie maanden. En ik rij de sterren van de hemel, vind ik zelf althans. Op woensdagmiddag 11 februari gebeurde het. Een staatsexaminator van een jaar of zestig en drie vingers aan zijn rechterhand schudde deze met de mijne en feliciteerde me met het behalen van mijn rijbewijs.

De sessie die voorafging aan de examenrit stond grotendeels in het teken van verdriet en teleurstelling. En dat mocht -nee moest- ik tonen van meneer. Nog voordat hij dat zei was ik uiteraard al in tranen uitgebarsten en reikte hij me een servet aan. Toen ik na een kwartier weer verstaanbaar kon praten vertelde ik hem van het tweejaar durende drama, de vier mislukte pogingen, de duizenden euro's, de eikels van instructeurs en examinators en de eeuwige teleurstelling in mezelf. Dit alles speelde zich af in een restaurant van een van der Valk hotel. Het enige dat ik miste was dramatische klassieke pianomuziek.

Toen kwam het moment van 'stoppen met kijken naar het verleden, anders kun je nooit een nieuwe start maken'. Het kostte me grote moeite, maar ik bedaarde en toen meneer mij relaxt genoeg inschatte om een voertuig te besturen liepen we naar de Polo om 'een stukje te gaan rijden'. Het ging zowaar perfect en eenmaal terug op de parkeerplaats volgde het eerder beschreven felicitatiemoment. En hoewel ik direct weer begon je janken en die meneer daar volgens mij op dat moment 'wel een beetje klaar mee was', was het een van de mooiste momenten in mijn leven tot nu toe.

Een blogje schrijven

Gemiddeld genomen kom ik 's avonds nooit voor zeven uur thuis. Het komt geregeld voor dat het later is, maar soms is het ook vroeger, zoals vandaag. Bij het naderen van mijn afslag wierp ik een schichtige blik op het klokje in de auto en vernam ik dat het pas half vijf was. Alarmbellen rinkelden: vroeg! Heel vroeg. Verschillende scenario's schoten onmiddellijk door mijn hoofd. Een theetje drinken bij mijn ouders, een fruitmand/-sapje brengen naar mijn vriendinnetje die last heeft van haar amandelen, een vlug rondje door de stad om 'iets' te kopen, een bezoekje aan zus... ik kon niet kiezen en besloot naar huis te rijden. Daar aangekomen ruimde ik de afwas op, besloot ik de courgette te verpotten en besloot ik daarna dat ik daar geen zin in had, schonk ik voor mezelf een appelsap in en zette de laptop aan. Een blogje schrijven, dat is wat ik vroeger deed in dergelijke uurtjes!

Knappe kinderen

Bij de viskraam op de markt raakte ik gisteren in gesprek met een omaatje van 86. Ze woonde op 't Havik en was in de strenge kou naar de markt gewandeld om een haring te halen. Ik stond samen met mijn zwager, een vriend van hem en mijn nichtje kibbeling te knabbelen. Het kindje sliep en het omaatje wilde even goed naar haar gezichtje kijken. 'Wat een prachtige wimpers' zei ze, 'is ze echt pas anderhalf?' Wij beaamden dat alles en toen zuchtte ze diep en zei 'Ik heb ook drie dochters, maar soms kun je maar beter geen knappe kinderen hebben...'. Wij vroegen haar wat dan beter was. 'Lelijk maar charmant', antwoordde ze. Toen vertelde ze dat ze de dag ervoor toevallig een tweede achterkleinkind had gekregen. Een meisje, met een hele moeilijke naam, zo vond zij. Terwijl ze een stukje van mijn kibbeling proefde dacht ze diep na en zei: 'Noa Louise', zo heet ze. En nu maar afwachten of dit kindje knap, of lelijk, maar charmant wordt.

Julia's jurkjes

Van Fje kreeg ik laatst de dvd van het eerste seizoen Julia's Tango. Een topkado! Ik heb genoten van alle afleveringen. Ik ben zo'n meisje dat dan ook een Bed & Breakfast wil beginnen met vriendinnen en zin heeft in Argentijnse zon. Ik kreeg spontaan zin om mijn wijnkennis bij te spijkeren en de jurkjes uit de serie te dragen. Dat laatste gaat waarschijnlijk lukken want ontwerpers van Steps hebben maar liefst twintig Argentijnse jurkjes ontworpen. Vanaf 21 maart te koop bij 93 Steps filialen. Leuk!

Rust en geduld

Ik twijfel nog over wat ik het allerergst vind aan deze nog steeds niet geslaagde operatie. Dat mijn UP soms vragend, maar met een lach zegt 'heb je hem nou nog steeds niet...?!' en ik op mijn wang moet bijten om niet te midden van al mijn collega's in tranen uit te barsten of dat steeds iedereen vraagt 'wanneer mag je op?' en ik verbitterd moet zeggen dat ik dat helaas nog niet weet. Of dat gevoel dat ik maanden geleden had als mensen aan me vroegen 'wanneer ga je de snelweg op?!' en ik weemoedig mijn schouders ophaalde. Hoe vaak ik me toen niet voorgenomen heb om dan daar in ieder geval een piepklein beetje over te liegen... 'Snelweg? Oh, ben ik allang geweest. Stukje A2 gepakt, kon lekker doorrijden, was prima'. En dan mag je eindelijk die snelweg op en voelt dat als een mijlpaal in je leven en dan blijkt het een koud kunstje te zijn, maar wil meneer meer van me zien als het gaat om een stukje beheersing en rust. Kijken, kijken en kijken in die spiegels. Ik heb al sinds die les op het industrieterrein zin om eens keihard te brullen: 'KIJK ZELF MAN, IK KIJK TOCH!'. Misschien heeft mijn rijinstructeur gewoon een brilletje nodig.

En dan nog de geldkwestie. Een les kost 41 euro, oftewel een kwartiertje rijden kost meer dan een tientje, de bejaarden van deze samenleving zouden zeggen: 'meer dan tweeentwintig gulden'. En dat is zuur. Om een voorbeeld te noemen: een kwartier rijden is duurder dan 22 minuten zonnebank. En als je pech hebt sta je van die vijftien minuutjes er minstens vijf voor een rood licht. Dat is erg, maar wat echt verschrikkelijk is is dat de punten waarop het misgaat de dingen zijn die ik de laatse jaren vaker heb gehoord. Van vriendjes, vriendinnen, mijn moeder en collega's. 'Kaneel, het is in de basis goed, maar breng er iets meer rust in'. 'Kaneel, het kan allemaal iets minder roekeloos...'. En de allerergste: 'Kaneel, heb jij hier eigenlijk wel geduld voor?' Geduld? Ik doe nu al een jaar zo mijn best. Geef me nou gewoon dat rijbewijs. Want ook niet geheel onbelangrijk: zo'n auto zou me echt sieren. En als je goed om je heen kijkt kun je dat niet van alle weggebruikers zeggen.

Hobby's

Vandaag was zo'n onverwachte erg leuke zaterdag, waarbij ik met mijn lunchvriendin L. even langs ging bij stressvriendin L. (de stress is normaalgesproken niet kenmerkend voor haar, maar ze moet dinsdag haar scriptie inleveren- vandaar) langsging en we besloten met elkaar te eten. Bij mij. Kaasfondue. Ik zorgde voor het stokbrood, de bakjes komkommer, wortel en druiven en een pan vol kaas, bouillon en witte wijn.

De tafel had ik uiteraard leuk gedekt en L. en L. bewonderden mijn roze primula's die ik in een oud wijnkistje heb geplant, de bollen op pot (rode tulpen) en tot slot het bakblik met het toetje van de dag ervoor: een zelfgemaakt kwarktaartje met cruesli Balans en diepvriesframbozen. Op dat momenten beseften L. en L. en ik dat het maar goed is dat ik geen internetdater ben. Welke man zou verder klikken na het lezen van mijn profiel? 'Kaneel, 24 jaar. Hobby's: schrijven, lezen, breien, haken, naaien, koken, bakken, plantenverzorging'. Nobody. Ben ik even blij dat ik redelijk goed ben in het ontmoeten van mannen in de echte wereld en zo af en toe een indruk op ze maken. En dat met deze hobby's. Ik mag mijn handjes dichtknijpen.

Vallen in de trein

In de intercity van half negen naar Amsterdam Centraal dommelen veel mensen weg. Vaak zelfs al voordat de trein vertrokken is. Men gaat zitten, nestelt zich, sluit de ogen en is weg. Ik ben er geen ster in, soezen in het openbaar vervoer. Ik vind het wel fascinerend om te zien dat mensen zich totaal ontspannen, enorm beginnen te snurken of heel erg lelijk worden. Daar geniet of gruwel ik van, afhankelijk hoe aantrekkelijk de in slaap vallende persoon is.

Vorige week maandag overkwam het mijzelf. Ik had een korte nacht achter de rug en was moe. Ik verkoos een tweezitje, trok mijn winterjas uit en kroop half in mijn sjaal en half in mijn dampende cappuccino. Toen die op was gooide ik het bekertje speels in het te kleine stalen prullenbakje en vertrokken we richting Amsterdam. Naast mij kwam een rossige knul zitten van een jaar of vijfentwintig. Ik was te moe om hem vriendelijk gedag te knikken en droomde weg op de muziek van mijn i-pod. Enkele minuten later gebeurde het. Ik zakte weg in een diepe slaap en voordat ik het wist schrok ik plots wakker, viel half van de oranje skailederen bank en gaf mijn buurjongen met mijn platte hand een klap tegen zijn borst.

Medereizigers keken verschrikt op. Gauw ging ik rechtop zitten, zette mijn i-pod op pauze en bood mijn verontschuldiginngen aan. 'Sorry' mompelde ik, 'ik val normaal nooit in slaap in de trein maar ik ben nu heel erg moe en ik dacht misschien echt even dat ik echt in bed lag en...'. De jongen onderbrak me en zei 'je viel even'. 'Ja', zei ik. 'Ik viel even'. Zijn rossige hoofd lachte vriendelijk naar me en ik lachte wat bedeesd terug. Zo gaat dat dus, als je in weg doezelt in de trein. Respect, begrip en solidariteit tot je erbij neervalt.