Buurman

Oh nee. De verstrooide, dromerige en wannabe-vinoloog die zich zondag als eerste meldde op de lenteproeverij woont bij mij in de straat. Sterker nog, vier voordeuren verderop. Hij in dat korte fietsbroekje en met zijn hare alle kanten behalve de goede op. Hij die alle wijnen wilde proeven, vooral op de juiste volgorde en maar niet kon stoppen met nummertje 17; de Italiaanse Toro, van het wijnhuis Farina, en mij min of meer dwong hem gezamenlijk met hem te proeven; die meneer woont vlakbij mij. Hij die zijn glas iets te hard tegen mijn proefglas aanstootte en toen nog enkele keren speels naar me keek en een blik wierp in mijn decolleté vroeg gisteren (toen ik met mijn handen vol roze fuchsia's mijn voordeur zo snel mogelijk probeerde te bereiken) of ik misschien had gezien dat iemand een fietsband voor zijn deur had gelegd. Eh, nee meneer. Niets gezien.

Passie

Sommigen mensen kijken op tegen BN'ers of medewerkers van televisie of radio. Voor anderen spreken chirurgen en orthodontisten het meest tot de verbeelding. Waar ik warm van word zijn mensen met een instrument. De meest 'suffe' mensen die passeren in tram trein of de straat opgaan met een vioolkoffer of cello op de rug vind ik bijster interessant. Nog mooier misschien wel: (bij voorkeur grijze) mannen die muziek componeren en zelfs tijdens een ritje met het openbaar vervoer driftig noten op papier krabbelen met een potlood en daarbij hun voet of hand ritmisch mee laten bewegen. Ik smul ervan. Al moet ik zeggen dat ik het de ene keer beter kan hebben dan de andere. Waar is mijn muzikaliteit gebleven?

Tevens ben ik gek op mensen met verstand van wijn. En dan bedoel ik niet de Bas-Borissen of studenten hotelschool die denken dat ze verstand hebben van wijn. Nee, de echte vinologen. Zij die ervoor gestudeerd, gereisd en eindeloos geproeft en geroken hebben. Zij die je alles kunnen vertellen over de wijnen uit de Nieuwe Wereld en de houttonen en tanine in een volle rode wijn. Zij die wijnen niet lekker vinden maar mooi. Zij die portmakers in Portugal hebben bezocht, zij alles weten over gistingsprocessen en bijzondere druivensoorten. Zij die praten over het wijnoverschot in Chili (bring it on!), frisse zuren en onweerstaanbare zoetjes.

Alseblieft, laat er een dag komen dat ik ook prachtig kan pianospelen en alles kan vertellen over wijn.

Toppunt van romantiek

Deze week was M. twee dagen vrij. Je hoort wel eens van die verhalen van mannen die dan veranderen in tomeloze zoutzakken die op de bank liggen en de hele dag televisie kijken. Zo'n man is M. gelukkig niet. Zo heeft hij het hele dakterras opgeruimd en de tegels schoongespoten met een hogedrukreiniger. Bij zijn bezoek aan de kringloopwinkel heeft hij een onderstel gekocht van een oude Winselmann naaimachine. Voor dit onderstel heeft hij een tafelblad gelast. Hij heeft tegels geregeld in drie verschillende kleuren die we vanavond stuk gaan slaan om het blad te mozaiken. Als dat niet romantisch is op de vrijdagavond weet ik het echt niet meer.

Bergschoenen in de ochtendspits

Vanochtend was er iets met voeten. Tegenover mij in de intercity zat een lange jongen. Type: nerd. Nu heb ik niets tegen nerds. Ik bedoel, iedereen moet zelf weten wat voor kleding hij draagt, voor hobby's heeft of met zijn haar doet. Maar deze was irritant. Zijn lange stelten waren verpakt in hoge degelijke bergschoenen en deze twee stonden flink in de weg. Nadat ik was neergestreken, mijn tas op mijn schoot had geplant probeerde ik een juiste houding te vinden voor mijn voetjes. Ik probeerde ze zo ver mogelijk naar achteren te houden, maar zelfs dit lukte niet. Er was simpelweg geen ruimte. Ik keek over mijn krant en tas naar de twee reusachtige klimschoenen, de lange dunne spillenbenen van mijn medepassagier en zijn kleine hoofd dat verdiept was in zijn krant. Zijn babyblonde haar was kort gewiekt en speels 'niet gekamd'. Het haar kwam terug op zijn kin, in donsvorm, misschien zou het later nog wat worden - of niet.

Op het moment dat ik de donzige haren op zijn kin checkte, zijn sneue brilmontuur bekeek en nog steeds geen plek had om mijn voeten neer te zetten bedacht ik me dat ik in iedere andere situatie (assertief als deze klene meid is) had gezegd 'mag ik ook wat beenruimte?'. Nu deed ik het niet, omdat de jongeman een nerd was. Zo een die hoogbegaafd is en te snel doorstroomde naar de universiteit. Met wat nonverbale taal, blikken en gebaren maakte ik de nerd duidelijk dat ik ruimte wilde maar het mocht niet baten. Tot aan station Duivendrecht heb ik op mijn wang gebeten en niets tegen hem gezegd. Je wilt zo iemand ook niet kwetsen waar zoveel mensen bij zijn. Toen hij (wederom in de weg) voor mij liep op weg naar de metro speelde ik met de gedachte om hem alsnog op zijn gedrag te wijzen. Op een zeer opbouwende manier zou ik hem duidelijk kunnen maken dat hij bij zijn volgende treinreis rekening zou kunnen houden met het feit... Helaas, in alle drukte raakte ik hem kwijt.

Heerlijk Hema

De tijd dat ik nog vrij was, mijn dagen vulde met leuke dingen doen en op zijn tijd een collegebezoek, lijkt lang geleden. Langer dan een jaar in ieder geval. Wat deed ik in die tijd, vraag ik me nu soms af. Wat ik zo goed dagelijks deed toen ik op de V-weg woonde was een bezoekje aan de binnenstad. Het was niet dat ik me suf kocht aan kleding en snuisterijen, maar ik wist in ieder geval wel het assortiment van verschillende winkels uit mijn hoofd.

Nu ik vier dagen werk in plaats van vijf heb ik op vrijdag na rijles tijd voor een bezoekje aan de stad. Zo ook vanmorgen. Ik kocht een Italiaanse bol bij Bakker Bart, gaf mijn lief een kus voor het pand waar hij nu aan het werk is en probeerde een jurkje te ruilen. Ik eindigde mijn bezoek bij Hema, waar ik op de een of andere manier nooit weet waar ik moet beginnen. Vrolijke rustieke kaarsen en olijke paasversieringen lachten me toe. Schappen vol make-up lagen om me te wachten, ik ontdekte een nieuw assortiment koppen en schotels en twijfelde over een nieuwe theepot.

Bij Hema vind ik alles zo heerlijk functioneel dat ik onmiddellijk denk dat ik het nodig heb. Ik wist me te beheersen en ontweek bewust het schap met oorbellen en voorjaarsachtige shawls. Trots en zeer bewust van mijn portemonnee verliet ik Hema met een bruine panty en een flesje reinigingsmelk.

Lente op maandag

Wakker worden met zon in de slaapkamer. Douchen met zonlicht door het kleine raampje. In de lentelucht naar Amsterdam. Op locatiebezoek naar Ijburg. In de zon thee drinken met kandidaten. Mooie huizen bekijken en leuke mensen interviewen. Soms is de maandag niet zo vervelend. En wat heb ik geluk met mijn afstudeerstage.

Mannenpraat

Over echte mannen gesproken. Vanochtend heb ik er zomaar twee ontmoet. Grote, stoere en knappe knullen met échte mannelijke eigenschappen. Mijn intercity had vertraging. Ik zou mijn aansluiting niet halen. Sjokkend kwam ik de trein uit, tot het moment dat ik zag dat het treintje dat ik wilde halen, er nog stond. Net toen ik besloot mijn sprint in gang te zetten, zag ik de donkerblauwe deuren sluiten. Op dat moment hoorde ik iemand schreeuwen 'rennen!' Ik veranderde van koers en rende met ferme stappen naar de treindeuren die door de twee mannen open werden gehouden. Vanuit een helikopterview zag ik mezelf sprinten; beiden tassen stevig in mijn handen geklemd en mijn blonde haar deinend op mijn rug. Hijgend en zelfverzekerd verminde ik iets vaart en rende de trein in. De mannen haalden precies tegelijk hun handen van de deuren en deze sloten sissend. Ik slaakte een gilletje van blijdschap en dankbaarheid en lachte naar de jongens. Zij gaven elkaar slechts een stoere en bescheiden hoofdknik en verdwenen allebei in een andere coupé.