La Noyéé

De batterijen van m'n discman waren op. Het was eigenlijk te koud in m'n vestje. M'n buik deed pijn. En dan liep ik ook nog door Hoog Catharijne (wie wordt daar niet chagereinig van, die rottige vloer, dat lelijke licht). Van verre hoorde ik wat klanken... Het was de accordeon speler. Hij speelt elke dag. Ik hoorde de klanken van Amélie. Nummer vijf. La Noyéé. M'n lievelingsmuziek. Het stuk naar de Jaarbeursuitgang is vrij lang en even kon ik me voorstellen dat ik in Parijs liep. Helaas kwam ik bij de roltrap aan, moest ik m'n ogen open doen en zag honderden bejaarden bij de reisbussen staan wachten, wat smoezelige zwervers en een enge hond en die vreselijke (ook al zou ik er gegijzeld worden, ik zou nog geen druppel koffie aanraken)louche koffiekeet gemaakt van grijs beton waar tot diep in de nacht eenzame mannetjes bier zitten te drinken. En dan weet je weer, ik ben in Utrecht.

Ouders

Ouders van nu hebben over het algemeen vrij vervelende eigenschappen. Een. Zij denken dat hun guitige kinderen van twee al kunnen kiezen en schromen zich niet een anders (mijn) tijd daarmee te verdoen. 'Zeg maar tegen die mevrouw wat je wilt Anne, zeg het dan, wil je een Chocomel of een Fristi?' Half uur later; 'nou, doe maar een Fristi, ze is een beetje verlegen vandaag.'

Twee. Zij denken te weten wat hun kinderen willen. 'Is het mogelijk dat hij bij de kinderpannenkoek een tijgermasker krijgt? Vind ie heel belangrijk'. Een kwartier later serveer ik zoonlief een pannenkoek met krokodillenmasker, die hij gretig uit het plastic trekt en breedlachend opzet. Moeder kijkt enigszins teleurgesteld en genegeerd naar haar eigen kaaspannenkoek en ik kijk enigzins triomfantelijk. 'Das een mooie krokodil he!'.

Met biologische bonbons naar Truus

Samen met een vriendinnetje heb ik er ooit een filmpje van gemaakt. Bejaarden op het station. Je zou er eens op moeten letten, als je trein weer eens tien minuten vertraging heeft en je verveelt door een Metro bladert. Op sommige dagen is het echt 80+ spits. Je weet dan niet wat je mee maakt. Overal om je heen zie je grijze muizen die schichtig en nerveus het goede spoor proberen te bereiken. De bagage stevig in de armen geklemd, of nog handiger; in een karretje op wieltjes en veel en vaak om zich heen kijkend. Niet één keer, op het bord, maar wel twintig keer. Arme, onzekere mensjes.

Vanmorgen twee vrouwtjes op Duivendrecht. Ze waren op weg naar een verjaardag (de een had biologische bonbons als presentje meegenomen, zou Truus daar wel van houden? Ach, ze krijgt een boel bezoek, die komen altijd wel op ha-ha-ha). Op Duivendrecht zijn twee sporen die richting het Centraal Station rijden, maar hoe moet je dat als tachtiger nu weten? Een vriendelijke jonge dame zag de angst van de twee mensjes in de ogen en legde langzaam en duidelijk uit dat er zowel een trein als een metro de richting van Amsterdam op ging, maar dat de trein iets eerder kwam dus dat zij het beste bij het spoor konden blijven staan waar ze vandaan kwamen. Het meisje werd tientallen keren vriendelijk bedankt en toegelachen en de oudjes schuifelden naar het spoor waar de trein over enkele ogenblikken aan kon komen. Ondanks de duidelijkheid bleven de schatten wat nerveus. Nog een keer op de borden kijken, nog een keer het perronnummer checken, en nog een keer het klokje erbij. De trein kwam eraan en ze durfden het zowaar aan. Gearmd stapten ze in en alle zorgen vielen van ze af. Wat een vreselijk vriendelijk meisje was dat zeg, zei de een. Vreselijk aardig ja, zei de ander. Ze was zo zeker, ik geloofde haar meteen, zei de een. Oja, natuurlijk, nu opeens wel, dacht ik.

Flåm

Exact een jaar geleden waren ik en Moos in Flåm. De meeste toeristen stappen in Flåm over van de trein op de boot maar wij, Noorse-sprookjeslandschappen-liefhebbers, bleven er vier nachten slapen. Via het pad langs de rivier was het hostel te bereiken. Tientallen houten huisjes, een appelgaard, een kruidentuintje en een waslijn. Alsof we in een Scandinavisch kinderboekje waren belandt. Ons huisje had een houten plafond. Er stonden twee houten stapelbedden, een eettafel met stoelen en er was een minikeukentje. We dronken thee en bakten flensjes voor onszelf.

Het was fijn een paar nachten niet te slapen in een hostel met een vieze keuken waar je één pan moet delen met achttien man. Het was zelfs fijn om water te gaan halen met een jerrycan in de hand. Op je teenslippers het trapje af en dan een stukkie over het gras. Overdag wandelden we wat. De heuvel op, waar de brievenbussen van Sven en Anna en Olaf en Britt- Marie stonden. (Anna en Britt-Marie hadden er op een vrije zondagmiddag bloemen op geschilderd.) 's Avonds dronken we koffie met de Italiaanse buurjongens. Het was een doldwaze dag een jaar geleden. Flåm rocks.

Blaren

Gisteravond was ik natuurlijk Tha Bomb op m'n nieuwe schoenen maar ik had kunnen weten dat dat geluk niet van lange duur kon zijn. Mijn blaargevoelige enkels zijn flink de pineut geworden. Blaar één, op de linkerenkel ontdekte ik vlak voordat ik naar bed ging. Blaar twee, minstens drie keer zo groot, ontdekte ik vanmorgen. Optimistisch als ik ben trok ik de ozo hippe muiltjes tóch nog aan op weg naar m'n werk. In de bus ging ik echter schichtig achterin zitten om ze snel te verwisselen met de inmiddels totaal naar m'n voet gevormde asfaltkleurige Palladium gympjes. Een opluchting van korte duur. Het vele lopen op het werk is mijn enkels niet ten goede gekomen. Ondanks de pleisters en de oude vertrouwde gympen hebben mijn voeten het vandaag zeer zwaar te verduren gehad. Ik liet dit zo min mogelijk merken aan m'n collega's. Wel stond ik, figuurlijk uiteraard, te springen toen er gevraagd werd of iemand even in de spoelkeuken kon gaan STAAN. Mijn blaren zijn hardnekkig, en ze liggen beiden compleet open. Het blaarvocht dringt door de pleister zo de sok door. Zullen mijn ranke enkels ooit nog helen of blijven de nieuwe schoenen voor de rest van de zomer in de kast liggen? Ik houd je op de hoogte.

Bevrijdingsdag

- Twee paar nieuwe schoenen kopen
- En drie bossen tulpen voor drie euro
- Cappuccino drinken en appeltaart eten
- Buiten in de zon zitten
- Fje van het station halen
- Lasagna eten en rode wijn drinken
- En chocolademousse toe
- Naar het Griftpark fietsen
- Dansen op Extince en Tasha's world
- Door de zomernacht naar huis fietsen
- De man met de accordeon een euro geven
- Je haren wassen met Andrélon Zomerblond

Le chef charmant

Na enkele opvliegende koks in de keuken mee te hebben gemaakt, is de Franse kok die tegenwoordig op de werkvloer te vinden is een geschenk uit de hemel. Hij woont nu twee jaar in Nederland. Hij zorgt ervoor dat je de hele dag lacht. En als je een paar minuutjes buiten zit, achter de keuken, met een broodje gezond en een chocomel dan komt hij je een glas 'áárdbéien, kóksróóm, mélk, en súíkér' brengen, zodat je er weer even tegen aan kunt. Wat een man...