Verwarring

Soms heb ik er heel veel moeite mee om mensen te verstaan. Mensen met vreemde accenten zorgen al vaak voor een flinke portie ruis in de communicatie, laat staan ouderen. Gisteren ging ik met Flo, Bas en Moos mee naar hun oma. Zij is eigenlijk nog aardig bij de tijd maar bevindt zich tussen de wat minder frisse bejaarden van de samenleving.

We zaten op bijschuifkrukjes in de gemeenschappelijke zitruimte van het verzorgingstehuis. Je zou het praatruimte kunnen noemen, maar ik geloof dat wij de enige waren die dat deden. De anderen zaten om een grote ronde tafel. Eén mevrouwtje nipte aan haar koffie en een paar meneertjes hielden het helaas niet langer vol en dommelden in.

Op een goed moment stonden we op om er weer vandoor te gaan en toen sprak ze me aan. Een oud mevrouwtje met wit haar. Ze draaide zich om in haar stoel en stak haar hand uit. Voorzichtig lachte ik wat. Ik begreep niet dat ze iets tegen me zei dus ze herhaalde het, ditmaal iets luider. Ik verstond er niets van. Ik concentreerde me en na vier keer verstond ik dat ze het woord 'huis' uitsprak. 'Inderdaad, wij gaan weer naar huis', zei ik maar ze brabbelde nogmaals dezelfde vraag. 'Wij gaan weer naar huis', herhaalde ik, zoals ik het de verzorgsters vaak genoeg heb horen zeggen. Dui-de-lijk, hard en lang-zaam.

Het gesprek begon nu lekker op gang te komen en ze zei nog iets. Concentratie. Ik pikte het woord 'trouwen' op en begreep uiteindelijk dat ze dacht dat ik vast wel getrouwd was. Als ik dit nu gewoon beaamd had dan was er niets aan de hand geweest. Dan hadden we gewoon een kort gesprekje gehad, van vrouw tot vrouw en dan had ik er vandoor kunnen gaan. Jammergenoeg bekende ik eerlijk dat ik niet was getrouwd en toen hadden we de poppen aan het dansen. 'Jawel, jij bent wel getrouwd' zei ze, en bromde bovendien dat ik al thuis was. Ik schudde nog nee maar ze was al heilig overtuigd. Ze knikte zelfverzekerd. Ondertussen probeerde ik haar nog te vertellen dat ZIJ thuis was maar IK nog niet, en dat IK nog niet getrouwd was, maar ze luisterde al niet meer echt naar wat ik te zeggen had.

Licht verward verliet ik het verzorgingstehuis.

Hobby

In de trein van Den Haag naar Utrecht stond me er toch opeens een mevrouw in het middenpad. Ze gedroeg zich als een conductrice. Ze droeg een donkerblauwe blouse met bijpassend gilet en vroeg om onze vervoersbewijzen. Dus ik liet haar m'n OV even zien maar toch voelde het anders dan anders. Ik zei 'tis vast gewoon haar hobby', en Moos zei 'de mensen met een kaartje hebben er nu vast een nietje inzitten.

Onderbroekenlol

M'n OV is meegewassen. Nee, natuurlijk niet expres. Nu moet ik zeggen dat conducteuren toch wel met de dag grappiger worden. Al driemaal is mij gevraagd of ik over m'n vervoersbewijs heen heb geplast.

'Nou wat denk je zelf meneer van de NS? Nog een fijne dag in de trein toegewenst met bergen vol onderbroekenlol.'

Modellenschool

Elke dag twijfel ik of ik wel de goede verdieping oploop voor de studie Media en Informatie Management. Ietwat verrast, steeds weer, kijk ik om me heen en vrees ik dat ik per ongeluk op de Amsterdamse modellenschool ben belandt. Het tapijt naar de A-zijde is de catwalk, op de B-zijde vind je kleedkamers en grime.

Als ik van huis weg ga denk ik vaak nog 'je ziet er guitig uit Kaneel, met je zonnige haren, die leuke bloementas en dat lieve t-shirtje van Hennes.' Dat beeld valt helaas vrij snel in duigen. De poppetjes op mijn opleiding zijn tiptop. Het zijn modellen in spé. Een hip t-shirtje is hier niet genoeg. Het gaat om het totaalplaatje. Een sexy rokje, maffe sneeuwlaarsjes, een opvallend truitje, een dolle riem, een gekke tas en een maffe baret schetst het algemene beeld. Haren, make-up en oorbellen uiteraard volledig bijpassend. Tientallen van zulke meisjes draaien om me heen en met behulp van ezelsbruggetjes probeer ik ze uit elkaar te houden.

Andersom is het juist wel weer makkelijk. Zit je bij Kaneel in de groep, heb je haar zo gevonden. Dat meisje met dat slordige haar en die roze tas. Ze zit op de tweede even te loggen.

Gewoon

Moos kwam en we dronken peer-perzik thee aan het witte tafeltje. Daarna liepen we naar Albert Heyn en we gooiden het mandje vol lekkere dingen. En toen stonden we in de rij en waren we als vanouds de spinazie vergeten, en ik liep terug naar het vriesvak en legde het er nog snel bij op de lopende band.

We liepen naar huis en zagen in de vensterbank van de buren het kleine konijntje van hout dat in een roeibootje zit, en twee huizen verder die man die altijd op de leren zwarte bank tv zit te kijken en rookt. We kookten en dronken rosé en na de maaltijd hadden we zoals gewoonlijk allebei buikpijn omdat onze ogen groter zijn dan onze magen.

Rond acht uur maakte ik koffie en aten we vruchtenvlaaitjes. In goede tijden werd Charlie op het nippertje uit de brand in Scala geredt en helaas kon Benjamin niet meer ontsnappen. We dronken nog meer koffie en later weer rosé en we keken een DVD. Ik brandde het lavendelkaarsje van Ikea en Moos at doppinda's en liet de schilletjes vallen in het roze Jip en Janneke schaaltje.

Vandaag was alles weer zoals vanouds.

Olivia

Veel meisjes huilden als ze weer naar Nederland gingen. Meisjes van zeven of negen jaar, die me hadden verteld op wie ze verliefd waren, me de kunst van het scoubidouen hadden bijgebracht, met wie ik ging eten op de soirée crepes en met wie ik vrijdagavond danste als er disco was. Ze gaven me tekeningen, armbandjes, we wisselden adressen uit, ik tilde ze op en we namen afscheid.

Op een dag liep er een meisje de kidsclub binnen met bruine krullen. Een klein meisje van zeven jaar, met elfenoogjes. Ze kleurde een kleurplaat in en ze vertelde dat ze Olivia heette. Vanaf die dag kwam Olivia elke dag. We maakten lampionnetjes en deden speurtochten en Olivia bracht altijd iets mee om me te laten zien. Haar scoubidoutouwtjes of haar stickerverzameling. Ze vertelde me hoe haar huis eruit zag en wie er in welke kamer sliep. Olivia was het enige Nederlandse meisje die week, tussen alle Engelse kinderen. Maar ze vond het niet erg en kon met iedereen communiceren. Oliva was een engeltje, iedereen vond haar lief.

Haar laatste ochtend bakten we cake. Buiten sneed ik hem in stukken en iedereen rende naar z'n vader en moeder. Olivia at haar cake op met mij en daarna zuchtte ze. Ze strekte haar armen naar me uit, knuffelde me voor wel vijf minuten, keek me aan, zei 'dag', en huppelde weg. Dag!Dag Olivia!

Terug

Ik ben weer terug. Weer terug in Nederland, waar het lekker regent en iedereen klaagt over de ozo-tegenvallende-zomer. De kunst van het loggen hopelijk niet verleerd. Aanvankelijk wilde ik alles opkrabbelen, om dat later, nu dus, alles te publiceren. Maar daar had ik helemaal geen zin in. M'n zomer was echt ontzettend leuk, maar waar moet ik beginnen? Hetzelfde als je je vrienden en familie weer ziet. 'Hoe was het schat?' 'Ja echt super leuk'. En daar blijft het dan even bij. Verhalen komen met de tijd.