Tilly

Let me introduce you...Tilly. Ze is eind vijftig. Ze doet haar boodschappen bij Aldi. Elke dag neemt ze een slofje sigaretten mee. Belinda menthol. Haar stem klinkt rauw. Ze gaat vaak naar de kapper. Dan kleurt ze haar haar en laat ze haar nek opscheren. Ze heeft een winterjas met accenten in luipaardenprint. En een lila lakregenjas. In haar vensterbank staan primula's in plastic potjes. Ze heeft veel huisdieren. Een hond en twee katten. Haar man heeft een voliere. Die is gek op die vogels. Zij moet er niet veel van hebben. Tilly houdt van roken, televisie kijken en koffie. Ze drinkt 's ochtends soms wel zeven bakkies. Ze kletst graag met de buren, maar de buurtkinderen niet graag met haar. Ze heeft de leesmap maar leest alleen de roddelbladen. Dat is Tilly. Je ziet er elke dag wel een paar lopen.

Franse vrienden 3

Als ik kijk naar de foto's waar we lachend opstaan kriebelt het in m'n buik. Lachend voor de tent, lachend op de moules/frites avond, op het grasveldje, in de regen in de Efteling en rijdend op mijn grote Nederlandse zwarte fiets. Dan hoor ik zijn stem weer en weet ik weer dat ik niet gedroomd hebt. En dat we elkaar in oktober zien. Hij weet nu waar ik woon. Hij weet welke trein ik elke dag neem naar school, hij kent m'n kamer, het restaurantje waar ik werk, m'n lievelingskleuren en weet met welke shampoo ik m'n haar was.

Ik weet dat hij op zee zit, samen met de andere mariniers. Ik weet dat hij zijn kamer deelt met vier anderen en ik weet welke foto van ons er tussen z'n motorrijbewijs zit. Langzaam aan verandert het seizoen. M'n bruine handen worden wit en ik heb nieuwe laarzen. In de tijd dat andere mensen elkaar zien en weer uit elkaar gaan, elkaar weer zien en weer uit elkaar gaan, elkaar bellen en weer ophangen, elkaar smsen en nogmaals smsen moet ik hem missen. Elke dag wordt het moeilijker. Alsof ik met een hamertje tik steeds een stukje naar beneden wordt geslagen. Maar als ik m'n ogen sluit dan zie ik z'n lach weer voor me. Dan hoor ik z'n stem in m'n hoofd. Dan weet ik weer waarom ik het mezelf zo moeilijk maak. En dan droom ik over het moment dat we elkaar weer zien. Ik zal op hem afrennen als in een Fisherman Friends reclame en hij zal me rondzwieren tot ik duizelig ben.

Vergiet

Het is maar goed dat ik veel schrijf anders zou ik echt de helft van m'n leven al vergeten zijn. Soms loop ik naar boven om iets te halen en daar aangekomen weet ik al niet meer wat ik ging doen. Vandaag wilde ik een nieuw peertje kopen voor in m'n lamp. Met grote letters schreef ik 60W 230V op m'n hand. Ik kwam terug met een tas vol boodschappen en bedacht me pas uren later de eigenlijke reden dat ik de supermarkt bezocht. Twintig jaar en een geheugen als een vergiet. Hoe zal mijn oude dag er wel niet uitzien?

De kroeg

Wat ik haat aan naar de kroeg gaan is dat iedereen zo hopeloos op zoek is naar iemand van het andere geslacht. Ik wilde even lekker bijpraten met een vriendinnetje die ik een aantal maanden niet gezien had. We zaten in de Curtis, dronken wijn en bekeken elkaars foto's. Toen stonden zij daar opeens.

Drie jongens, op weg om echte mannen te worden, met een biertje in de hand en een tekort aan aandacht. 'Goedenavond dames.' De knapste opereerde op de voorgrond en z'n vrienden stonden er als schapen achter. Of hij even mee mocht kijken met de foto's. We zeiden nog nee. Speels keek hij mee over Esther haar schouder. Dat is het tweede aspect dat ik zo haat aan de kroeg. Men verstaat elkaar nooit. Of doet alsof men elkaar niet verstaat.

Hij stelde ons gehaaide vragen. Of Esther (modevakschool) hem kon uitleggen hoe een trend werd gezet. Of ik (redactie/productmanagement) hem kon uitleggen of er redacteuren werkten bij de Amsterdam Arena. Toen vertelde hij over zijn interesses. Paardrijden (hij hield vooral van buiten rijden, dat gevoel van echte vrijheid), theater (aan verschillende producties meegewerkt) en Italiaanse pakken (sja, het kost wat maar dan heb je ook wel iets heel moois). Daarna keek hij ons trots aan en vertelde nog wat over z'n eigen bedrijf. Accountant, interessant man. Vroeger was dat rekenwerk, maar tegenwoordig zóveel meer. (Maak me gek)

Ik had meteen eerlijk moeten zijn. 'Het spijt me, maar ik heb eigenlijk helemaal geen zin om met jou te praten. Ik vind paarden onvoorspelbare beesten en je baan lijkt me echt vreselijk saai. Je zit vijf dagen per week in je stoffige kantoor en omdat je tegen de dertig loopt gebruik je het weekend om meisjes van twintig te versieren. Dus flikker alsjeblieft zo snel mogelijk op naar Italie.

In plaats daarvan knikte ik wat en lachte ik wat mee. Toen ze eindelijk weg waren zuchtten Esther en ik omdat vrijgezelle mannen zo hopeloos zijn en genoten we van onze tijd samen tot de volgende eikels erbij kwamen zitten. 'Hééé meiden, is het hier gezellig?!'

En dat is het derde aspect wat ik haat aan de kroeg. Volwassen mensen die zoveel hebben gedronken dat ze de boel bij elkaar brallen als een baby.

Keuze

Ik zit de komende veertien dagen zonder OV. Hij is afgepakt door een trotse conducteur. Hij vond hem verminkt. Oké, hij was één keer meegewassen maar ik vond hem eigenlijk nog best mooi. Maar goed, hij zei dat we er niet uit zouden komen en wilde geen discussie. Dus hij schudde zijn kale hoofd, pakte hem af, gaf me hiervoor een zogenaamd bewijsje en liep verder. Beroofd voelde ik me. Ik had hem naar de girofoon kunnen laten bellen zodat hij kon horen dat ik geen buffertje heb voor dit soort geintjes maar toen was 'ie er al vandoor. Slim als ik ben bracht ik die middag een bezoek aan het postkantoor waar de aardige meneer achter de balie me het onaardige nieuws vertelde dat ik 37,61 moest betalen. Ik klapperde met m'n oren en pinde. Nu is het zo dat ik gisteren hele mooie laarzen zag en ik bedacht me hoe vreselijk het zou zijn als je niet gratis met het openbaar vervoer kunt reizen en ook nog eens koude voetjes hebt. Vandaar dat ik ze maar gekocht hebt. Helaas heb ik geen geld om morgen naar school te gaan. Gelukkig kan ik nu tenminste met warme voeten een beetje rondtoeren op de fiets.

See ya

Het traject Utrecht-Amsterdam is echt een ramp 's morgens vroeg. Zo druk. Meestal laat ik me maar meteen zakken op zo'n opklapkrukkie in het halletje van de trein. Ach, je bent jong en vitaal. Vanochtend trof ik het echt. We waren met zesjes. Ik, een Amerikaanse backpacker, een Turkse vrouw met haar dochter en een jong stel uit Engeland. We zaten daar, we zeiden allemaal niets en soms lachten we naar elkaar.

De backpacker ging eruit op Duivendrecht. 'Have a good day guys', zei hij. Het Turkse meisje moest er ook uit. Ze kuste haar moeder gedag en zei 'De volgende is Amstel'. Toen zei ze 'doei' tegen ons allemaal. Op Amstel volgde ik de vrouw. 'Tot ziens', zei ze tegen mij en het Engelse stel. 'Tot ziens' zei ik tegen haar. 'Bye' zei ik tegen het Engelse stel. 'See ya' zeiden ze in koor.

Lopen

Soms moet je de straat even op. Zonder dat je belt, zonder dat je haast hebt om een trein te halen. Zonder tas. Zonder telefoon. Zonder horloge. Soms moet je even een rondje lopen door de buurt waar je woont en je pony voor je ogen laten waaien.

Ik liep langs de luikjeswoningen en zag een kat op een stoepje zitten. Ik liep langs een ladder en een schilder zei 'hallo meisje' en ik zei 'hallo schilder'. Ik liep langs een grasveldje waar een klein meisje een klein hondje uitliet en haar moeder zei 'let op dat je zelf niet in de poep gaat staan' en het meisje keek naar mij met rollende ogen want natuurlijk gaat ze niet in de poep staan van haar eigen hond. Ik liep langs een meisje met een paraplu in haar hand en ze lachte naar me want in plaats van regen was er volop zonneschijn. Ik liep langs een jongen die zat te lezen in zijn vensterbank en we zeiden niets want hij las en ik liep.

Soms moet je even lopen, een stukje lopen op je teenslippers, een rondje om je huis, zo groot als je zelf wilt.