Ergernis

Die flapdrol (Peter Thuis) die dat boek (Toegepaste organisatiekunde) heeft geschreven is ongetwijfeld zo'n sneu figuur die zelf nooit de top heeft kunnen bereiken en besloot saaie boeken over het bedrijfsleven te gaan schrijven. Ongeneerd strooit hij met namen en termen die voor jou en mij helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn, en vervolgens schrijft hij op bladzijde 197 dit: 'Een belangrijk auteur op dit moment is de auteur (kill your darlings Peet) James Belasco. Hij gebruikt in zijn boek Theaching (een h´tje teveel, wat maakt het uit) the elephant to dance, empowering change in your organisation de metafoor van de olifant die je moet leren dansen als het gaat om het doorvoeren van veranderingen in organisaties. De organisatie als grote logge olifant die traag leert en als je niets verandert zal blijven teren op lessen en ervaring uit het verleden.´ Nou, best aardig, even een vergelijking, maar vervolgens schrijft Peter: ' Als je iets nieuws met de olifant wilt, hem bijvoorbeeld wilt leren dansen (lees een grote verandering wil doorvoeren in de organisatie)(Goh Peet, zal James dat er nu echt mee bedoelen?) moet je methodisch te werk gaan. Ik erger me groen en geel en heb nog meer dan driehonderd bladzijden met dit geneuzel te gaan.

Concentratieproblemen

Morgen tentamen. Organisatiekunde, informatiekunde en communicatie. Ja, het is exact zo saai als het klinkt. Ik heb gelukkig niet vaak tentamens, maar als het dan weer eens zover is herinner ik me weer hoe weinig ik er van houd. Misschien is het boek dat we moeten lezen voor organisatiekunde leuk voor aankomend managementgoeroe's, maar mij verveelt het al snel. Vorige week de weekendplanning drastisch omgegooid om veel en goed te kunnen leren. Goede voornemens (vroeg opstaan, telefoon uit, oefententamens maken) was ik echter al snel vergeten. Gistermiddag stond er een verjaardag op de planning. Vantevoren besloot ik vroeg op te staan om 's morgens nog het een en ander de hersentjes in te rammen, en rond etenstijd weer naar huis terug te keren om nog even lekker met de neus in de boeken te duiken, maar de dag begon met een uitgebreid ontbijt in de tuin en eindigde met koffie en chocoladespritsen voor de buis. Nu is het maandagmiddag en rollen m'n ogen ongeinteresseerd over de saaie letters. Fluxmatige, incrementele en transformationele veranderingen, verticale achterwaartse integratie, verticale voorwaartse integratie en horizontale integratie of parallellisatie. En dan zul je zien weet ik eens een paar begrippen en dan gaan die mieterige meerkeuzevragen over structurele inertie, bedreigde expertise en corporate raindance. Ik denk dat ik goudsmit word. Of bakker.

Ongewenst bezoek

Ik heb er zo'n gruwelijke hekel aan als dieren zich zo vrij voelen zich in mijn kamer op te houden. En het vervelendste is dat het altijd zo stiekem gaat. Hele nesten vol pissebedden zul je hier echt niet vinden. Niet dat dát leuk is, maar dan weet je wel waar je aan toe bent. Nee, ik moet er altijd maar bij toeval achterkomen dat ze er zijn. Net keek ik bij toeval even schuin naar boven en zag daar een vreselijke vieze dunnige lelijke schichtige rotspin op het plafond zitten. Ik slikte, pakte een meter wc-papier, ging op een krukje staan en probeerde de vuilak in elkaar te rossen. M'n hand was echter wat minder vast dan ik gehoopt had en die vieze rotspin liet zich op de grond vallen. Als een gek begon hij voor me weg te rennen met z'n vieze lelijke ielige rotpootjes. Gelukkig kon ik hem bijhouden en ombrengen. Ik zit nu heel schichtig om me heen te kijken of ik vrinden van hem kan spotten, want je weet het dus maar nooit. En dan hoor je mensen altijd zeggen; 'die doen niks lieverd... die zijn banger voor jou dan jij voor hun...'. Nou als jullie zo bang zijn voor me vuile klerespinnen, doe dan niet zo wijs en wees niet zo brutaal om hier binnen te komen. Go gome!

Dolletje

Vanmorgen een dolletje met de mannen van waardetransport Save Express (heel Nederland kan op ze rekenen.) Ja, je had er bij moeten zijn maar het ging ongeveer zo. Ik zat in de bus en tuurde wat naar buiten. Bij het stoplicht kwam het waardetransportbusje naast ons staan. De bijrijder vulde wat 'belangrijke papieren' in. De bestuurder reageerde 'adequaat' toen hij opmerkte dat ik het allemaal in de gaten had. Hij greep met zijn handen naar z'n hoofd en bedekte de papieren van z'n collega. Zo van 'dit-mag-jij-niet-lezen-dit-gaat-over-geld!' Ik deed alsof ik het allemaal allang gezien had en de mannen lachten. Wij trokken op en zij zwaaiden en toeterden. Dááág, fijne dag nog.

Pizzeria

Gisteravond eten gehaald bij een Chineze Pizzeria. De vrouw die ons hielp was Chinees, de man die pizza's stond te bakken was Chinees, het aquarium met koikarpers was Chinees, de verzameling vazen op de toonbank was Chinees en er lag een Chineze krant. De kartonnen pizzadozen droegen wel de Italiaanse vlag. Maar wij hadden lasagne en die zat niet in zo'n doos. Hij smaakte ook wat ondefineerbaar. Dan kun je dus altijd nog doen alsof je Chinees eet en dan valt het allemaal best mee. Handig bekeken.

Nog meer haantjesgedrag

Er zijn een heleboel mannen die hun vrouw belachelijk maken om zich zo (althans, dat denken zij dan) bij jou populair te maken. Maar hou op schei uit. Vooral op m'n werk maak ik het geregeld mee. De man bestelt bijvoorbeeld eten en zegt geirriteerd tegen z'n vrouw dat ze ook wel eens een keuze mag maken. Vervolgens lacht hij naar jou, zo van; wat ben ik toch met een suffie getrouwd. Of de vrouw wil afrekenen en grabbelt in haar portomonneetje naar wat kleingeld en de man trekt geirriteerd wat briefjes tevoorschijn, zo van; als we op haar moeten wachten. De man denkt dat jij het waardeert als hij zich zo neerbuigend opstelt tegenover zijn echtgenote maar het enige wat ik op zo'n moment denk ik is wat rot voor haar dat ze met zo'n eikel samen is.

Flex-team

Zittend aan de Amstel genoot ik gistermiddag van de zon toen ik mijn telefoon op de stoeptegels hoorde trillen. Ik griste hem uit het zakje van m'n spijkerjasje en opende het klepje. Het was Double-A. Eindelijk. Helaas kreeg ik niet te horen dat ik een kasteel zou slapen. Wel werd mij verteld dat ik in het zogenaamde 'flex-team' was geplaatst. Vreselijke scenario's zag ik voor me; elke dag tientallen kilometers reizen, van de ene plaats naar de andere, daar een tae-bo lesje, hier een speurtocht en daar een voetbaltoernooi. Bepakt en bezakt door Zuid-Frankrijk crossend, doodmoe maar ozo flexibel. Gelukkig was niets van dit alles waar. Met drie andere mensen zit ik in het flexteam. Vijf juli reizen wij per bus af naar Zuid-Frankrijk alwaar wij worden opgepikt door de leiding van Double-A. Flexibel als we zijn staan we daar standby voor campings die te maken hebben met zieke, zwakke, misselijke, heimwee hebbende animators. En tot die tijd zijn we natuurlijk niet te beroerd om te genieten van de omgeving en het weer. Helaas weet ik nu dus nog niet in welk gebied ik uiteindelijk terecht kom, wat jammer is voor jullie die mij allemaal het liefst komen opzoeken in de zon, maar bericht hierover volgt uiteraard.