Wanneer doet men dat?

Er zijn van die dingen die altijd lijken te gebeuren als jij het niet ziet. Ja strepen op de snelweg die schilderen ze 's nachts, dat weet ik. Maar neem die letters op de Jaarbeurs. Bijna elke dag is er wel een ander beursje gepland. En in grote witte letters kan iedereen dan lezen wat er gaande is. En soms als ik er langs loop of rijd dan is de gevel tijdelijk blanco. Maar dan moeten ze er toch echt door iemand afgehaald zijn. Hoe? Op een ladder? Met kraanwagens? En wanneer gebeurt dat dan? Ik check de Jaarbeurs op geregeld op zeer verscheidene tijdstippen maar heb het nog nooit kunnen ontdekken. En nu net bijvoorbeeld loop ik naar m'n kamer is de hele straat versierd met oranje vlaggetjes. Waarom gebeurt dat nu net als ik even bij iemand anders ben gaan eten? En wie was er in zo'n jolige bui? De buurman op de hoek? Of was het een afspraak, dat iedereen die in een bovenwoning woont om klokslacht half acht bij het raam stond om de vlaggenlijnen te bevestigen? En waren er dan op straat een paar mannen of vrouwen die de boel coordineerden? En ging daarna iedereen z'n eigen gangetje weer of dronken ze met elkaar een biertje op straat?

Stoere meiden

Na twee dagen werken en een bezoek aan het concert van Marco B. in de Kuip klaagden m'n voetjes (de watjes) continu dat ze naar de pedicure wilden. Maar de moeder van m'n oppaskindjes had een leukere verrassing voor ze in petto. Als ik het niet heel vervelend vond, mocht ik met de jongste de avondvierdaagse lopen. De kleine meid is acht en wilde dolgraag de laatste avond meemaken. Mijn grote oppasziel zei 'ja, dat is goed' en zo kwam het dat ik gisteravond om kwart voor zes voor de muziekschool stond. Duizenden kinderen passeerden mijn schreeuwend, rennend en lachend en gelukkig zag ik tussen al die koppies Marianna haar gezichtje opduiken. Met een rugzak vol Samson en Gert koekjes en sabbelend aan een citroentje met pepermunt gingen wij op pad. Ik, Marianna en haar vriendinnetje. Nu is het zo dat basisschool de Kosmos om een of andere duistere reden niet meer meeloopt. De meisjes lieten zich hierdoor echter niet uit het veld slaan. Trots droegen zij de blauwe schoolshirts. Al na enkele meters had ik het gevoel dat Kosmoskinderen niet echt gerespecteerd werden. We liepen met z'n drietjes constant tussen andere scholen, die onvermijdelijk in grote groepen een enorm gezellige avond hadden. We deden alsof we de opmerkingen 'daar heb je er een paar van de KOTSmos, die loopt niet eens méé!' niet hoorden en liepen stug door. Maar toen kwam het snoep in beeld. Alle kinderen waren op de helft van de toch al volgehangen met snoepkettingen, rieten hoeden en paraplu's met dropsleutels chocolade en chips. Schichtig keken wij om ons heen of er ook iemand voor ons stond. Gelukkig was mijn moeder zo attent een zakjes drop aan kettingen te maken, en ook hadden Marianna's ouders voor bloemen gezorgd. 'Overdreven he Kaneel?' zei Marianna, wijzend naar de kinderen die hun nek niet meer rechtop konden houden vanwege de hoeveelheden lekkers. 'Ja he', zei ik. Maar we wisten beiden wel beter. Wij meiden onder elkaar.

Nu

Ik twijfel altijd. Ik twijfel 's morgens minutenlang over de cd die ik in m'n discman stop. Ik twijfel als ik bij de bushalte sta al of ik de juiste schoenen aan heb en als ik in de bus zit twijfel ik of er bij de Jaarbeurs al uit zal gaan of pas bij het busstation. Elke morgen twijfel ik daarover. Ik twijfel of ik snel nog koffie zal halen bij de Albert Heyn, of ik daar nog genoeg tijd voor heb, en ik twijfel zo lang dat tegen de tijd dat ik besloten heb het te doen m'n trein er aan komt. Ik twijfel over de jongen met de rode Kronan fiets. Ik twijfel of ik hem nog wat moet laten horen. Of ik hem moet laten weten hoe het met me is. En dan twijfel ik of dat wel zin heeft, wat het me oplevert en wie er gelukkiger van wordt. Ik twijfel al twintig en een half jaar en negen dagen. En die laatste negen dagen twijfel ik over de zomer. Waarom zou ik twee maanden naar Zuid-Frankrijk gaan? Ik twijfel of ik het niet af zal zeggen, zodat ik kan werken op het terras, in de lange zomernachten uit kan gaan met Fje, thee kan drinken met de Zweed en dan misschien met Moos een weekje of twee met een koffer op pad. En dan zeggen mensen 'doe niet zo gek Kaneel, het wordt de zomer van je leven.' En dat wordt het vast. Een lange, warme, gezellige zomer in het Zuiden. Maar dat is straks. En nu is nu. En nu twijfel ik.

Aardig gebaar

De stelling van vandaag: Turkse mensen zijn aardiger dan Nederlandse. Nee, dat is niet racistisch dat is een realistisch beeld van de werkelijkheid. Vorig jaar zomer toen ik in Turkije viel het me al op dat het Oosterse bloed inderdaad gastvrijer is dan het onze, en vandaag in de trein was ik getuige van de bevestiging. Een bezwete, ongeveer vijftigjarige, kalende, gilet-dragende, chagrijnige, krantlezende, Hollandse man had zijn hutkoffer op de stoel naast zich staan terwijl ik samen met tientallen anderen zweterig en naar adem snakkend de dupe was en in het tussenpad stond te wankelen op weg van Amsterdam naar Utrecht. Het was heel heet en heel krap en hier zal ik verder niet over uitwijden. Echter een Turkse man zag dat mijn vriendin Moos de koelte opzocht en op de grond ging zitten. Hij keek om zich heen, pakte een krantje, reikte het Moos aan en zei 'zitzit.' Uiterst vriendelijk, ook al word je zomerse beige broek van een krantje minstens zo vies als van de grond. Het is het gebaar. De Hollandse man is de hele rit zweterig en chagrijnig geweest en ik wed dat als zijn koffer een undercover koelbox was geweest vol met waterijsjes dat hij ze nog niet met de rest van de reizigers had gedeeld. Dat zag je zo aan z'n kaaskoppie.

Publiciteitsstuntje

Sportlife heeft kauwgom naar me vernoemd in ruil voor wat publiciteit. Red Cinnamon. Heerlijk, heerlijk. Allemaal kopen en kauwen maar!

Generatiekloof

Ik weet het, ik log vaak over de wat oudere mensen in de samenleving, maar het blijft nou eenmaal fascinerend. Vanmiddag zag ik het weer eens gebeuren. Een dame op leeftijd viste een snoepje uit haar zak. Een snoepje in een papiertje. Een toffee, kersenbonbon, Haags hopje of Zeeuwse boterbabbelaar. Eén van die vier moet het geweest zijn. Ze frummelde het ding uit het papiertje en stak hem gretig in de mond. En dan komt nu hetgeen wat echt iets van vroeger is; het snoepje vóór in de mond opsabbelen. Niet tegen het gehemelte aan, niet in de linker of rechterwang (of nog gekker; dit afwisselend) nee, voor in de mond, waarbij de lippen zuurpruimerig naar voren bewegen. Dit wordt gedurende de hele versnapering volgehouden. En niet alleen snoep. Ook heerlijkheden als leverworst en borrelnootjes worden voor in de mond opgesmikkeld. De jeugd van tegenwoordig zie ik het nooit doen, de ouderen onder ons des te vaker. Het is een typische generatiekloof. En dan wil ik ook nog even zeggen dat het op mij overkomt dat oude mensen áltijd wel een toffeetje in de jaszak hebben zitten. Vullen ze die elke morgen bij?

Leanne

Zo op de valreep vóór m'n tentamen wil ik nog één ding kwijt over Peter Thuis. Hierna zal ik er nooit meer een woord over reppen. Hij heeft het boek opgedragen aan 'Leanne'. Serieus. 'Voor Leanne' is voorin te lezen. Nu snappen we allemaal dat Peter nooit de populairste jongen van de klas was, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat het schrijven van dit soort boeken nou ook niet echt een manier is om succes te boeken bij het vrouwelijk geslacht. Ik heb natuurlijk geen idee hoe Leanne hier over denkt maar ze is en blijft een vrouw dus ik weet vrijwel zeker dat ik ook namens haar spreek. Leuk geprobeerd Peet, maar de volgende keer niet meer doen.