Lachen/huilen

Ik ben een redelijk goede huilebalk. Vroeger huilde ik al vrij veel. Niet als ik verloor met memory of knikkeren, maar wel toen het doosje brak van mijn Nijntje stempels. De nacht die erop volgde heb ik volgensmij geen oog dichtgedaan. In groep twee heb ik keihard gehuild toen ik in eerste instantie vrolijk de klas binnenliep, mijn juf Hedwig een hand wilde geven en bleek dat zij haar haren kort had geknipt. Ik herkende haar niet. Het moest een andere juf zijn met de kleding aan van juf Hedwig. Wat een misselijke grap. M'n moeder troostte me en liet me inzien dat het Hedwig was die op haar hurken voor me zat en me vol ongeloof aankeek. Maar daarmee was voor mij de kous niet af. Ik was verdrietig en teleurgesteld dat ze mij niet even had laten weten dat ze plannen had om haar haren te kortwieken. Ze had minstens even een belletje kunnen geven. Ingrijpende veranderingen moesten in het land van Kaneel weken, liefst maanden vantevoren worden aangekondigd.

Tegenwoordig kan ik nog steeds sniffen bij een zielige of ontroerende scene in een film. Toen Satine overleed in Moulin Rouge had ik de tissuebox hard nodig. Ook bij een ruzie of een misverstand houd ik het meestal niet droog. Laat staan bij het snijden van een uitje. Het is echter lang geleden dat ik snikkend op de bank lag bij het lezen van een boek. Gisteren was het weer eens zover, bij het laatste kwart van het boek Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. Zo sneu, zo echt en zo mooi. Toen ik het uit had heb ik het weggelegd en nog een kwartiertje na liggen snikken op de bank. Emo ten top. Daarnaast heb ik ook hardop gelachen en vaak aan de hoofdpersonen gedacht. Zelfs als ik niet las schoten Stijn, Carmen en Luna soms door mijn hoofd. Het is dat ik ze niet even kon bellen om te vragen hoe het gaat. Het boek gaat over een echt Amsterdams gezinnetje. En het gaat over kanker. En het mooiste aan het boek is dat het geschreven is zoals het geschreven moest worden. Het is een verhaal van A-Z. Dat is het. Dit soort boeken doen me goed. Ik wacht op het vervolg om mee te lachen en te huilen.

Een verzorgpony

Na de wereldstad Amsterdam was natuurlijk de metropool Amersfoort aan de beurt. Midden in het drakennest heeft Andy Uffels een salon geopend genaamd 'B'. Als in 'zijn'; 'be beautiful, be sexy, be individual,' luidt de pay off. B is meer dan een kapsalon alleen. De ruimte is ingericht in verschillende zones. Zo is er een fijne ruimte met witte krukken waar je met jouw stylist lekker over je haar kunt babbelen en wordt je haar gewassen in een hele healende omgeving met weinig licht en massagestoelen. Afgelopen woensdag was ik een van de gelukkigen die twee dagen voor opening gratis kon worden geknipt. Het was een waar ochtendje uit, en samen met mijn stylist, Brenda, besprak ik de ins en outs van mijn blonde lokken. Als het aan Brenda lag knipte ze een flinke pony bij me. Helemaal in deze lente en amazing bij de vorm van mijn gezicht. Ik ging meteen akkoord en moet zeggen dat ze er kijk op had. De pony staat me goed en wordt prima verzorgd met de fijnste shampoo, iedere ochtend een heerlijke warme fohn en hier en daar een spuitje haarlak. Een verzorgpony kost tijd en moeite, maar je krijgt er gelukkig veel voor terug.

Wensen in de nacht

Het was zaterdagnacht en we waren naar een feestje geweest in Zandfoort. Een jazz feestje. Voordat het feestje begon was er een nog een verjaardag gaande, van ene Marjolein, maar ondanks dat we haar niet kenden waren we meer dan welkom. Zo kwam het dat we daar stonden en dansten die avond en nacht en Jupiler bier dronken. Toen we naar huis gingen sneden we een flink stuk af, dwars door de bouw heen. Zo galant mogelijk begaf ik me met fiets en al door het mulle zand en langs bergen stenen. Het ging me vrij aardig af tot M. opeens zei dat ik even moest stoppen. 'Kaneel', zei hij 'we gaan een wens doen'. Bij gebrek aan een muntje hebben we beiden een zware baksteen over ons hoofd heen achterover het water in gegooid. We hoorden twee harde plonzen en wensten beiden in stilte onze wens. Nu hoop ik dat ze uitkomen. En ik moet zeggen; zo'n baksteen wenst stukken lekkerder dan zo'n muntje van brons of nikkel.

De post

Jullie mogen mij feliciteren, er is een nieuw bijbaantje in het land van Kaneel. Geen horeca meer. Ik ben die vieze borden, vervelende mensen en vreselijke werktijden meer dan zat. Dit meisje werkt vanaf nu bij de TPG-post. Je moet er op zaterdag vroeg voor op, maar je bent ook vroeg weer klaar. Iemand als ik die zo gek is op kaarten, brieven en de nieuwe ELLE in de bus spring natuurlijk uiterst zorgvuldig met de post om. Vanochtend beet ik het spits af met 'De vergulde paarden, 'De vergulde pauw' en 'De vergulde valk.' En dan had ik ook nog de post voor de straten 'De rode leeuw' en 'Het rode hert.' Het was even zoeken geblazen maar uiteindelijk heb ik alles netjes 'ingegooid', 'gezet' en 'gestiekt.' Toen was het de beurt aan de postbodes en kon ik lekker naar huis. Lieve mensen, ik wens u dit weekend veel plezier met uw Viva, Margriet, Audi Magazine en de kaart van tante Corry.

Zonnetje

Het was in die tijd dat iedereen weer terug was van een lange zomer in de zon. Wij hadden hoger dan een 8 gehaald voor het televisie-project (een wonder op zich) en mochten op kosten van het MIM de cursus camera & montage volgen bij Open Studio. Camerales was altijd vroeg. Vrijdagochtend half 9. 's Ochtends waren de slippers nog ietwat aan de fripse kant maar 's middags was je blij dat je ze droeg. De meeste opdrachten draaiden we op locatie; in de buurt van Overamstel. In de pauze zaten we aan de houten picknicktafels met onze gezichten in de zon te genieten van de nazomer. Vanochtend vroeg hadden we een klein deja-vu. In alle vroegte namen we de metro naar Open Studio omdat we onze oude vertrouwde Canon MX2 weer een dag nodig hadden. Het waaide hard maar 's middags is de wind gaan liggen. We brachten de apparatuur terug en warempel; de zon scheen op onze koppies zoals in die leuke maand september.

Proost

Vrijdag was het zover. Eindelijk 24 maart. De dag van Jack Johnson. M. vond het een ideale gelegengeid om een dagje vrij te nemen en na een uitgebreid ontbijt in resort Kuyf zijn we naar de markt gegaan in de stad. We hebben peren gekocht en appels om een taart mee te bakken, verse bladspinazie en een grote zak pijnboompitjes. 's Middags hebben we een kleine siesta gehouden en een uurtje onder het witte beddegoed geslapen. Iets wat je elke middag zou moeten doen. De berken in de Berkenlaan wuifden heen en weer en na het eten zijn we naar Amsterdam gegaan. De Heineken Music Hall stroomde langzaam vol. M. droeg zijn legerbroek met een nieuw zomers shirt en langzaam waande ik me in warmere sferen. Samen hebben we gedanst, gelachen en gedronken. Het was weer zomer. Jack zong alle liedjes die me herinneren aan de kamer met het schuine dak, het kingsize bed en mijn grote lieve timmerman. Samen hebben we geproost. Op het concert, ons geluk, het nieuwe huisje, nieuwe studies en topbanen, de tijd die voor ons ligt en de kindjes die we groot zullen brengen. Proost!

Zusje

Sennah, de grappige en trouwe Parsson Russell die een lintje verdient omdat ze mij van mijn hondenfobie heeft afgeholpen, heeft er een halfzusje bij. Vanilla!