Gluren bij de buren

Vanaf ons balkon aan de achterkant van het huis hebben we uitstekend uitzicht op de tuin van onze onderburen. Een ouder stel; zij altijd in de weer met potten, pannen, tuingereedschap en haar man. Hij: zittend in een stoel terwijl hij tevreden om zich heen kijkt. Soms kijkt hij opeens omhoog, waarop ik me meestal vrij betrapt voel, maar toch zo nonchalant mogelijk zwaai. Het zijn lieve, degelijke mensen, maar hebben helaas wel gefaald in het opvoeden van hun hond. Die blaft erop los, bij iedere voorbijganger in het steegje. Dan wroet hij zijn harige hoofd door het gat in de heg en kijkt gevaarlijk doch koddig wie er voorbij loopt. Laatst bood mevrouw haar verontschuldigingen aan. Tien jaar hebben ze het beestje nu, maar niets mocht baten... Het is een trouwe rakker maar blaft de hele dag door. 'Ach, hij bedoelt het niet kwaad', zei ik, in de goede bui waarin ik verkeerde. Maar vandaag is het geblaf niet het enige dat we horen van de buurtjes. Sinds de komst van twee goede vrienden is de tuin niet meer zo rustig als hij altijd was. De blauwe plastic tafels zijn aan elkaar geschoven en de sjoelbak is van zolder gehaald. 'Hij' doet niet mee, maar kijkt als altijd tevreden toe. De overige drie sjoelen met opgestroopte mouwen alsof hun leven ervan af hangt. Bejaarden waren nog nooit zo soepel in de armen. De stenen vliegen met een rotvaart door de sjoelbak. Iedere seconde knalt er wel een in een van de vakken. Gratis eersterangsplaatsen bejaardensjoelen, wie verlangt er niet naar op de zondagmiddag?

Bijna...

Weet je wanneer je echt bijna op vakantie gaat?

- Als de houdbaarheidsdatum van de melk de datum is dat je vertrekt
- Als je de gasfles voor de skottelbraai test
- Als je strandmatjes, een bal en stoeltjes bij elkaar zoekt
- Als je extra geheugenkaartjes voor je camera koopt
- Als je tijdens het ontbijt je ogen dichtdoet en doet alsof je al in Frankrijk bent...

Man

Mochten mijn wegen en die van mijn lieve M. ooit op een tragische wijze scheiden,je hoopt van niet maar weet het nooit, dan wil ik een flesje parfum van de geur die ik ruik als ik doordeweeks laat thuis kom en hij ligt al op zijn buik kingsize. Een mix van de frisse zomerlucht die door de balkondeur binnenkomt, zeep, schoon beddegoed & MAN. Soms ga ik op de rand van het bed zitten en adem ik diep in om zijn luchtje in me op te nemen. Dan kijk ik een tijdje hoe hij ligt te slapen. Daarna kruip ik pas bij hem.

Ochtendje file, dagje zee...

Dertig graden voorspelde de weerman en aan zee amper wind. Het kon ons niet schelen. We gaan weer naar Bloemendaal, besloten we unaniem. Vanochtend om zeven uur stonden we naast ons bed. Ik trok mijn nieuwe bikini aan -texas groen met witte stipjes- en M. vulde de koelbox. Daarna smeerde hij broodjes met vruchtenhagel en toen hoorden we getoeter. Goede vriend Bas en zijn vriendin reden mee en daar gingen we; de A9 op. We reden lekker door en de radio stond goed hard. Zodra we Haarlem binnenreden kwamen we er achter dat we niet de enige waren met het strand-plan. Volgeladen auto's reden in lange rijen stapvoets achter elkaar aan. Rechts van ons, op het fietspad, zoefden moeders, vaders en kinderen gewapend met luchtbedden, zwembanden en parasolletjes voorbij. Voor ons- plakkerige ruggen en haren en zin om te rennen en te springen- een vrij pijnlijk gezicht.

Het was niets meer of minder dan een ordinaire file waar we in terecht waren gekomen. In de auto vroegen we ons af waarom we zo graag naar Bloemendaal wilden. Een dagje naar het Hens is toch ook heerlijk? Mensen kwamen hun auto's uit om de beentjes te strekken en een pipi zu machen. Maar het liep goed af. Vanaf de Duinweg liep het allemaal los en scheurden we door naar het strand. Er was nog een parkeerplek en zelfs voor ons allemaal een bedje. Het genieten begon. Ik heb gelezen, gezwommen, geslapen en gelachen en M. verwendde me met rose, verse 'broodjes la-vache-qui-rit', salades en meloen. 'Echte bourgondiers', noemde Johnnie M. en mij. Een titel waarmee we instemden. Het was een topdag. Natuurlijk gaan we de volgende keer nog eerder weg van huis maar voor deze ene keer had ik de file er dubbel en dwars voor over.

Voetbalgevoelens

Woensdagavond vielen de monden van mij en Daphne echt wagenwijd open bij het aanschouwen van M. en de andere mannen, die maar bleven schreeuwen tegen dat scherm. Ze gingen helemaal los. Parasociale interactie waar je u tegen zegt. We konden geen kant op. Zaten er tussen en namen nog maar een slokje van het een en ander, rustig afwachtend waar het heen zou gaan met onze Nederlandse voetballers. Het resulteerde in 0-0. Sommige baalden van een gelijke stand, anderen hadden 'het al aan zien komen', weer anderen vloekten omdat de volgende wedstrijd op zondag zou vallen en ze 'maandag natuurlijk moesten werken.' Gelaten namen de mannen afscheid van elkaar. Niet te droevig maar ook niet al te blij.

Nu, gisteren was het dan zover. Nederland-Portugal. Dit keer geen grote groep, maar ik moet zeggen dat ik het punt heb bereikt dat ik tegen de televisie stond te blerren. 1-0 voor Portugal maakte me flink boos, een rode kaart voor Portugal blij, maar uiteindelijk waren de kaarten niet meer bij te houden. De adrenaline stroomde door me heen en na 96 minuten liep er een klein traantje over mijn wang. Owhoehoo het is over...

Mijn vriendje is een keukenprins

Twee verrassingen op een dag

Zondagochtend had M. een aangename verrassing voor Kaneel. We vertrokken al vroeg richting zee. Achterin de auto twee grote handdoeken en een koelbox met ons lievelingssapje, ice-tea, rose en lekkere broodjes en salade. Het stuk van Haarlem naar Bloemendaal stonden we even vast omdat de brug net open ging maar verder was er geen file. Op het strand huurden we twee luxe bedden en in mijn rode bikini bracht ik daar de dag door. Het was gezellig. De lucht was blauw, Maarten lief en de zee zout.

's Middags belde Fje. Ze bracht haar weekend door met haar nieuwe liefde en al gauw stonden we al bellend naar elkaar te zwaaien. Zij naast de viskar en ik naast mijn bedje. In haar blauwe bikini kwam ze naar ons toegelopen en vlak daarna hebben we even lekker staan praten. Met onze voetjes op de bodem van de Noordzee en onze handen in het water stonden we daar te praten alsof we elkaar tegenkwamen bij de supermarkt. Waren we maar vaker plotseling zo dicht bij elkaar in de buurt. Fje en ik.