Paniek
Je ziet wel eens van die tests. 'Wat doe jij op het moment dat er iets ergs gebeurd?' 1)Ik blijf rustig en probeer een oplossing te vinden 2)Ik vraag andere mensen mij te helpen 3) Ik raak onmiddellijk in paniek. Helaas ben ik zo iemand die schichtig een circeltje om de drie heen krast. Ik ben in paniek geraakt. Het gebeurde een paar uur geleden. Nonchalant bekeek ik de nieuwe 'templates' van Blogger. Ik bekeek hoe mijn weblog er in de verschillende flitsen vormen uit zou zien. Enkele momenten lette ik niet op. Ik veranderde de ondertitel en verversde m'n site. Toen zag ik het. Een compleet andere lay-out. Zonder dat ik het doorhad was mijn oude template als sneeuw voor de zon verdwenen. Was deze zo bijzonder dan? Nee. Maar ik was er aan gehecht. Huilend zakte ik neer op het toetsenbord. 'Jank niet zo', zei Ingmar. 'Nu kan je lekker helemaal overnieuw beginnen.' Snikkend zei ik dat dat wel het laatste was waar ik zin in had. Maar na het drogen van m'n tranen en een lekker glaasje limonade zag ik het weer een beetje zitten. En vandaar heeft Kaneel vanaf vandaag een nieuw jasje. Laat gerust even weten of het haar siert.
19.5.04
Gras
Een keer in de zoveel tijd was het zover. 't Gras moest gemaaid worden. De grasmachine werd de garage uit gereden (gggrrgrgkkkggrgggrkkrrg over het terras) en ook de harken werden niet vergeten. M'n vader maaide. Met ferme pas maakte hij banen over het grasveldje in de achtertuin. M'n zussen stonden gewapend met de harken in de aanslag. Ze moesten even wachten tot hij een stukkie had gedaan. Dan pas konden ze beginnen. Het gras werd bij elkaar geharkt. M'n broertje en ik stonden klaar met emmers. Handenvol gras pakten wij op en volle emmers gras brachten we naar de GFT bak. Als de emmer te zwaar was voor mijn broertje hielp ik hem. Geen probleem. We waren een echt team. Iedereen wist z'n plaats en z'n kwaliteiten. Iedereen wist wanneer hij of zij kon beginnen. We waren als een geoliede machine. Achteraf waren we tevreden. De hele buurt mocht een voorbeeld nemen aan hoe ons gras erbij lag. Trots waren we. Op onszelf en elkaar. Soms mocht ik wel een 'stukje' harken, maar ik 'nam nooit al het gras mee'. Had niet genoeg kracht in de armen. Dat is nu wel anders. Zojuist heb ik mijn moeder geholpen met het gras. Zij maaide, ik harkte. En het ging hartstikke goed.
Een keer in de zoveel tijd was het zover. 't Gras moest gemaaid worden. De grasmachine werd de garage uit gereden (gggrrgrgkkkggrgggrkkrrg over het terras) en ook de harken werden niet vergeten. M'n vader maaide. Met ferme pas maakte hij banen over het grasveldje in de achtertuin. M'n zussen stonden gewapend met de harken in de aanslag. Ze moesten even wachten tot hij een stukkie had gedaan. Dan pas konden ze beginnen. Het gras werd bij elkaar geharkt. M'n broertje en ik stonden klaar met emmers. Handenvol gras pakten wij op en volle emmers gras brachten we naar de GFT bak. Als de emmer te zwaar was voor mijn broertje hielp ik hem. Geen probleem. We waren een echt team. Iedereen wist z'n plaats en z'n kwaliteiten. Iedereen wist wanneer hij of zij kon beginnen. We waren als een geoliede machine. Achteraf waren we tevreden. De hele buurt mocht een voorbeeld nemen aan hoe ons gras erbij lag. Trots waren we. Op onszelf en elkaar. Soms mocht ik wel een 'stukje' harken, maar ik 'nam nooit al het gras mee'. Had niet genoeg kracht in de armen. Dat is nu wel anders. Zojuist heb ik mijn moeder geholpen met het gras. Zij maaide, ik harkte. En het ging hartstikke goed.
Ach, betaal later maar
De drukke autoweg die haaks op het straatje staat waar ik woon zit vol met hele aparte speciaalzaakjes waar nooit iemand komt. Zo is er een parketwinkeltje waar nooit iets te beleven is, een kozijnenshop met een hele lelijke felgele lichtbak boven de gevel en een heel louche hotel dat 'Bunschoten' heet (véél creatiever dan 'Hotel Utrecht' natuurlijk.) Er is echter één zaakje dat nog wel enige moeite doet om klanten naar zich toe te trekken: 'Chaouki meubelen', tegenover de bushalte. Op grote gele stickers op het raam staat 'BETAAL LATER MAAR.' Lovende tekst, in het bijzonder voor studenten. Toch vrees ik dat er een addertje onder het gras zit. Ik heb tijdens het wachten op de bus nog nooit mensen gretig bankstellen en eetkamertafels naar buiten zien sjouwen. Jammer voor Chaouki. Hij doet zo z'n best.
De drukke autoweg die haaks op het straatje staat waar ik woon zit vol met hele aparte speciaalzaakjes waar nooit iemand komt. Zo is er een parketwinkeltje waar nooit iets te beleven is, een kozijnenshop met een hele lelijke felgele lichtbak boven de gevel en een heel louche hotel dat 'Bunschoten' heet (véél creatiever dan 'Hotel Utrecht' natuurlijk.) Er is echter één zaakje dat nog wel enige moeite doet om klanten naar zich toe te trekken: 'Chaouki meubelen', tegenover de bushalte. Op grote gele stickers op het raam staat 'BETAAL LATER MAAR.' Lovende tekst, in het bijzonder voor studenten. Toch vrees ik dat er een addertje onder het gras zit. Ik heb tijdens het wachten op de bus nog nooit mensen gretig bankstellen en eetkamertafels naar buiten zien sjouwen. Jammer voor Chaouki. Hij doet zo z'n best.
18.5.04
Later
We fietsten vanmiddag even naar de stad. Moos en ik. We haalden twee grijze vrouwtjes in. Ze kletsten erop los. Even later zagen we ze zitten op het bankje bij de Italiaan. Lekker even een ijsje eten. Later op de middag spotten we ze met koffie en gebak op een terras van een restaurantje. Zo worden wij later ook zeiden we. De hele dag kletsen en heel veel geld spenderen bij de banketbakker. Elke dag bij elkaar op de koffie. En veel herinneringen ophalen. Geen stress, geen deadlines, geen afspraken met anderen. Of nouja, zo af en toe, maar vooral niet al te vaak. We kijken er best naar uit. Rimpels tegen die tijd zijn ook geen probleem. Toch maken we ons echter zorgen om één ding. Het zou vreselijk zijn als Moos sneller dan ik de dingen niet meer zo helder op een rijtje heeft. Ze is bang dat het op relatief jonge leeftijd al gebeurd. Genietend van een stukje appeltaart zeg ik 'Toen we nog in Amsterdam op school zaten, toen...' Moos laat me echter niet uit praten 'Rotterdam bedoel je', zegt ze. 'We hebben niet in Amsterdam op school gezeten, week zeker.' Wat moet ik dan? Stel je voor dat m'n hersenen nog op volle toeren draaien en ik nog zeer fris en fruitig ben. Moet ik m'n beste vriendin in haar sopje laten gaar koken? Of haar door elkaar rammelen en schreeuwen dat ze gek geworden is? Binnenkort moeten we het er alvast maar eens over hebben, hoe ze wil dat ik me gedraag als zij dement wordt. Echte vriendinnen. Jong of oud.
We fietsten vanmiddag even naar de stad. Moos en ik. We haalden twee grijze vrouwtjes in. Ze kletsten erop los. Even later zagen we ze zitten op het bankje bij de Italiaan. Lekker even een ijsje eten. Later op de middag spotten we ze met koffie en gebak op een terras van een restaurantje. Zo worden wij later ook zeiden we. De hele dag kletsen en heel veel geld spenderen bij de banketbakker. Elke dag bij elkaar op de koffie. En veel herinneringen ophalen. Geen stress, geen deadlines, geen afspraken met anderen. Of nouja, zo af en toe, maar vooral niet al te vaak. We kijken er best naar uit. Rimpels tegen die tijd zijn ook geen probleem. Toch maken we ons echter zorgen om één ding. Het zou vreselijk zijn als Moos sneller dan ik de dingen niet meer zo helder op een rijtje heeft. Ze is bang dat het op relatief jonge leeftijd al gebeurd. Genietend van een stukje appeltaart zeg ik 'Toen we nog in Amsterdam op school zaten, toen...' Moos laat me echter niet uit praten 'Rotterdam bedoel je', zegt ze. 'We hebben niet in Amsterdam op school gezeten, week zeker.' Wat moet ik dan? Stel je voor dat m'n hersenen nog op volle toeren draaien en ik nog zeer fris en fruitig ben. Moet ik m'n beste vriendin in haar sopje laten gaar koken? Of haar door elkaar rammelen en schreeuwen dat ze gek geworden is? Binnenkort moeten we het er alvast maar eens over hebben, hoe ze wil dat ik me gedraag als zij dement wordt. Echte vriendinnen. Jong of oud.
17.5.04
Een kasteel met uitzicht op zee
Trouwe lezers, natuurlijk wachten jullie, met mij, in spanning af tot nader bericht van Double-A. Waar zal die lieve Kaneel deze zomer haar vakantie doorbrengen? Twee maanden Pyreneeën? Provence? Dordogne? Al twee weken lang kan ik elk moment worden gebeld. De organisatie matcht mij met iemand anders en vervolgens met een camping en de camping moet hier vervolgens mee akkoord gaan.
Vrijdag had ik nog steeds niets gehoord. Aan het eind van de dag luisterde ik m'n voicemail. 'Excuses voor de vertraging, maar volgende week hoor je het dan echt.' 'We zijn bezig met de laatste dingen te regelen.' Nu moet ik zeggen, het houdt de spanning er wel in. En ik verwacht nu ook wel een heel leuk telefoontje. Als het allemaal zo lang duurt ga ik vast naar een hele bijzondere plaats. Misschien word ik vandaag wel gebeld.
'Hoi Kaneel, je spreekt met Linda van Double-A'. 'Je vertrekt eind juni naar de Middellandse Zee.' 'Je gaat samen met een Nederlandse jongen die erg lang, knap, aantrekkelijk, grappig en intelligent is .' 'Jullie slapen in een kasteel met uitzicht op zee.' 'Je werkt elke dag van 15.00 tot 18.00, ja voor drieën is het echt té warm in de zon...' Ontbijt, lunch en diner is inbegrepen.' 'Je mag onbeperkt drinken zolang de kinderen het maar niet zien.' 'Je krijgt van de campingbaas elke dag 100 euro zakgeld, doe daar iets leuks mee.' 'Hij is ieder moment van de dag bereid te praten over eventuele bonussen.' Ik wens je een hele fijne tijd toe!'
Zoiets.
Trouwe lezers, natuurlijk wachten jullie, met mij, in spanning af tot nader bericht van Double-A. Waar zal die lieve Kaneel deze zomer haar vakantie doorbrengen? Twee maanden Pyreneeën? Provence? Dordogne? Al twee weken lang kan ik elk moment worden gebeld. De organisatie matcht mij met iemand anders en vervolgens met een camping en de camping moet hier vervolgens mee akkoord gaan.
Vrijdag had ik nog steeds niets gehoord. Aan het eind van de dag luisterde ik m'n voicemail. 'Excuses voor de vertraging, maar volgende week hoor je het dan echt.' 'We zijn bezig met de laatste dingen te regelen.' Nu moet ik zeggen, het houdt de spanning er wel in. En ik verwacht nu ook wel een heel leuk telefoontje. Als het allemaal zo lang duurt ga ik vast naar een hele bijzondere plaats. Misschien word ik vandaag wel gebeld.
'Hoi Kaneel, je spreekt met Linda van Double-A'. 'Je vertrekt eind juni naar de Middellandse Zee.' 'Je gaat samen met een Nederlandse jongen die erg lang, knap, aantrekkelijk, grappig en intelligent is .' 'Jullie slapen in een kasteel met uitzicht op zee.' 'Je werkt elke dag van 15.00 tot 18.00, ja voor drieën is het echt té warm in de zon...' Ontbijt, lunch en diner is inbegrepen.' 'Je mag onbeperkt drinken zolang de kinderen het maar niet zien.' 'Je krijgt van de campingbaas elke dag 100 euro zakgeld, doe daar iets leuks mee.' 'Hij is ieder moment van de dag bereid te praten over eventuele bonussen.' Ik wens je een hele fijne tijd toe!'
Zoiets.
16.5.04
Cruisin' with my girlfriend
Vanmiddag was het dan eindelijk zover. Fje kwam me thuis ophalen. Met een zonnebril op en de autosleutels om haar vinger draaiend. Ik stond springend bij de voordeur. En toen gingen we. Radio aan en rijden maar. Allebei in een t-shirtje, ramen open. Cruisen. Eerst de woonwijk uit en zo snel mogelijk de snelweg op. 'Je volgt gewoon een richting, Amsterdam bijvoorbeeld', zei Fje. 'En dan kom je altijd op de snelweg terecht'. 'En op een gegeven moment ga je er gewoon weer af'. En zo was het. We reden en we voelden ons echt giga goed. Bijna waren we door gereden naar Frankrijk. Nooit begreep ik goed waarom iedereen zo nodig zijn rijbewijs moet halen op deze jonge leeftijd maar sinds ik naast Fje in de auto heb gezeten snap ik het. Ze was echt tha bomb! Met die bril op, en af en toe een koele blik in de achteruitkijkspiegel werpend. Later op de dag keerde ze weer huiswaarts. Ik zwaaide haar uit en zij toeterde. Vanaf vandaag ga ik sparen voor rijlessen.
Vanmiddag was het dan eindelijk zover. Fje kwam me thuis ophalen. Met een zonnebril op en de autosleutels om haar vinger draaiend. Ik stond springend bij de voordeur. En toen gingen we. Radio aan en rijden maar. Allebei in een t-shirtje, ramen open. Cruisen. Eerst de woonwijk uit en zo snel mogelijk de snelweg op. 'Je volgt gewoon een richting, Amsterdam bijvoorbeeld', zei Fje. 'En dan kom je altijd op de snelweg terecht'. 'En op een gegeven moment ga je er gewoon weer af'. En zo was het. We reden en we voelden ons echt giga goed. Bijna waren we door gereden naar Frankrijk. Nooit begreep ik goed waarom iedereen zo nodig zijn rijbewijs moet halen op deze jonge leeftijd maar sinds ik naast Fje in de auto heb gezeten snap ik het. Ze was echt tha bomb! Met die bril op, en af en toe een koele blik in de achteruitkijkspiegel werpend. Later op de dag keerde ze weer huiswaarts. Ik zwaaide haar uit en zij toeterde. Vanaf vandaag ga ik sparen voor rijlessen.
14.5.04
Verkeerd gevallen
Tis verkeerd gevallen. Helemaal verkeerd gevallen. Ik nam eerst één hap. En toen nog één. Ik at het het helemaal op. En toen is het verkeerd gevallen. Verkeerd de maag in gevallen. Het was een frikadelbroodje, en ik had er oprecht zin in. Maar nu heb ik spijt want ik voel hem gewoon zitten. Links. Verticaal. Het doet zo'n pijn dat ik zelfs een beetje naar links hel op mijn stoel. Ik zal hier de rest van de middag moeten blijven zitten tot hij weer goed valt.
Tis verkeerd gevallen. Helemaal verkeerd gevallen. Ik nam eerst één hap. En toen nog één. Ik at het het helemaal op. En toen is het verkeerd gevallen. Verkeerd de maag in gevallen. Het was een frikadelbroodje, en ik had er oprecht zin in. Maar nu heb ik spijt want ik voel hem gewoon zitten. Links. Verticaal. Het doet zo'n pijn dat ik zelfs een beetje naar links hel op mijn stoel. Ik zal hier de rest van de middag moeten blijven zitten tot hij weer goed valt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
