Onderduiken

Mijn trouwe lezers hoef ik niets uit te leggen. Het weekend van carnaval verander ik in een soort Remi. En dan woon ik nog niet eens in het Zuiden. Het idee dat volwassen mensen verkleedt over straat gaan met 'potjes' bier in hun hand is al erg genoeg, dat dit drie dagen moet duren; schandalig. Mensen die hier wel van houden (lees: M) kunnen dit weekend niet op me rekenen. Ik duik onder, ben weg, en wil er helemaal niets over horen. Ik wil niet weten wat voor belachelijke kostuums mensen dragen en bij het aanhoren van een pauperig blaasorkest ga ik over mijn nek. Om die reden heb ik gezegd dat hij me maar absoluut niet moest bellen, wat hij dus ook niet deed, en dat vond ik ook weer bagger. Ik heb zitten moeken en balen tot ik op het fantastische idee kwam naar huis te gaan.


Per skates, met de frisse wind in mijn haren en de vroege voorjaarszon op mijn bol ben ik naar mijn ouders en broertje toe gegaan. Gewapend met wat achterstallig werk en de nieuwe Nicci French heb ik geprobeerd tot rust te komen en het is uiteindelijk gelukt. Ik heb carnaval proberen te verbannen en gauw een andere kant op gekeken bij aanblikken van het boerenfeest op televisie. Nog één dag doorstaan en dan is het weer even voorbij. Volgend jaar zorg ik dat ik nóg verder weg ben.

Leuk bezoek

Op school volg ik nu het vak bureauredactie tv. In koppels doen we redactiewerk voor een groot televisie en filmproducent. We zoeken mensen voor een nieuw televisieprogramma, dat voor de zomer in opname zal gaan. Soms valt het niet mee en vraag ik me af of we genoeg geschikte kandidaten zullen vinden. De eerste twee hebben we in ieder geval in the pocket en zaterdag fietsten Moos en ik naar de desbetreffende mannen toe voor een voorgesprek. Het zijn kunstenaars en toen ik daar zat, zo in dat immense anti-kraak pand en ik kon alles vragen wat ik wilde, toen besefte ik me dat dát het leukste is van redactiewerk voor televisie; je komt bij de mensen thuis. Mensen die je niet kent mag je opeens alles vragen. We hebben het gesprek opgenomen en hadden alle informatie die we wilden weten. Ik stond op, klopte de wiet die aan mijn map was blijven kleven eraf en smeerde hem weer.

250.000 stuiterballen

De mooiste reclame van dit moment is absoluut die van Sony Bravia. Die met dat mooie akoestische liedje van José Gonzales. Die reclame met die gekleurde ballen die van een Amerikaanse heuvel afstuiteren, langs die mooie groene boom, dat witte lieve huis en die springerige kikker. Nu is het mooiste aan die reclame dat hij niet met de computer is gemaakt, maar echt is opgenomen. Twee dagen lang, in San Francisco. 23 Cameramensen en maar liefst 250.000 stuiterende ballen die met luchtkanonnen de lucht in zijn geschoten. Méér, méér van dit soort mooie reclamefilmpjes s'il vous plait!

Symptoom

Vandaag heb ik ontdekt dat ik gedurende 22 jaar en 16 dagen, of tenminste zolang ik het besef heb van de Nederlandse taal ik het woord symptoom verkeerd schrijf. Symptoon heb ik altijd gedacht. Eén symptoon, meerdere symptonen. Helaas dus. Dikke vette pech voor mij. Ik heb het woord net tien keer op een geeltje geschreven. En beloof het voor de rest van mijn leven op de juiste manier te spellen en noteren.

Liedje

Zaterdag ben ik naar de musical van Turks Fruit geweest. In het theater. Je moet hem niet vergelijken met het boek. Of met de film. Want natuurlijk is de film beter. Maar de liedjes die Olga en Erik zongen waren echt fantastisch en vooral het laatste liedje was zo lief.

...En daar kochten we een huisje ergens op het platteland
Passieflora aan de muren, rijpe kersen in de mand
En jij maakte houten zwaarden voor de kinderen
En ik zat, in het gras en keek naar alles wat ik had
En de nacht viel en die kinderen sliepen in een zoete geur
En wij dronken nog een whisky
Op het stoepje bij de deur
En de gierzwaluwen kwamen en de vleermuis zwalkte rond
En Chat Baker blies de sterren, blies de sterren uit zijn mond...

Watje

Laat ik er maar geen doekjes om winden. Ik was vroeger een redelijke schijterd. Vooral als het ging om griezelen. Ik hield niet van spoken, ik hield niet van enge verhalen, ik hield niet van het donker en ik hield er niet van om iemand bang te maken, laat staan zelf bang te zijn. Ik haalde het wel uit mijn hoofd om boeken te lezen van Paul van Loon over enge bussen die 's nachts rijden of zelfs over vampiers. Boeken die andere kinderen verslonden. Een van de engste kinderboeken die ik ooit las was Rasmus en de landloper, of althans een alinea daarvan. Astrid Lindgren leek me veilig. Zo lief en zoet als ze schreef over de kinderen van Bolderburen. Maar in dat ene hoofstuk in Rasmus en de Landloper, op die ene bladzijde in die ene alinea, die enkele zinnen waren doodeng. Rasmus zit in de kamer en opeens ziet hij achter het gordijn twee schoenen. Dat paar schoenen, zwarte lederen mannenschoenen, hebben me in mijn nachtmerries nog jaren achtervolgd.

Maggi, bedankt

Afgelopen weekend ben ik overspoeld met kadootjes. Boeken, films, laarzen, kleren, een gouden riem en roze kaarzen, groene afzaklaarsjes en zelfs een rijles! Aan een modieuse verschijning zal het de komende tijd niet liggen, en ook is er nog aardig wat witte wijn over. Maar natuurlijk moet er ook nog gegeten worden. Het zijn krappe tijden voor iedereen. Ik probeer er dan ook alles uit te halen. Gisteravond heb ik de streepjescode van de Maggi Basis voor soep uitgeknipt en op een gele briefkaart mijn naam adres en rekeningnummer geschreven. Binnen enkele dagen ontvang ik 1 euro retour.