Dreams come true

M. is verhuist. Hij heeft een prachtig appartement in het idyllische Hoogland. Het huis heeft tientallen hoekjes waar je kunt zitten, wiebelen, staan, springen, thee drinken of lachen. In de woonkamer, aan de grote teak-houten tafel bijvoorbeeld, aan het barretje in de keuken, op een van de twee balkons, op het grote bed in de mooie witte slaapkamer, of in de kleine kamer, waar nu nog allemaal rommel staat. Soms als ik wakker word, en M. is allang vertrokken naar zijn werk, dan loop ik in mijn badjas letterlijk van het kastje naar de muur. Puur omdat ik soms nog niet zo goed weet waar ik het liefst een broodje eet of een verhaaltje schrijf. Inmiddels begin ik wel zo mijn voorkeuren te krijgen en juist het afwisselen maakt het zo leuk. Het huis is ook zo groot en licht. Als ik wil kan ik touwtje springen in de woonkamer of yogales geven aan mijn vriendinnen. Het biedt volop mogelijkheden en kansen voor de toekomst. Maar het beste aan het huis is dat M. er woont. En dan nu de klap op de vuurpijl; per 1 mei is mijn kamer fini. Dan verhuis ik mijn spullen naar het mooie, nieuwe huisje. Ik ga bij hem wonen!

Erdbei!

In het tuincentrum was ik op zoek naar leuke narcisjes voor op tafel. Toen kwam ik een klein jongetje tegen; Jonathan. Hij had een zelfgebreid mutsje op en al gauw zag ik dat het zijn Duitse moeder moest zijn die zo creatief is geweest. Jonathan neusde wat bij de kruidenplantjes en riep toen keihard 'ERDBEI!'. 'Nein', zei zijn moeder toen. 'Das ist nicht gutt.' 'Mama zegt erdbeer und papa zegt aardbei. 'Erdbeer', zei het jongetje toen. En even later: 'aardbei.' 'Goed zo', zij zijn moeder met een licht Duits accent.

Toch wel leuk om zo'n klein poppetje tweetalig op te voeden, dacht ik toen. Het is dat ik geen Italiaan of Duitser aan de haak heb geslagen. Toch wil ik mijn kindjes best Frans leren. 'Papa zegt aardbei, maar mama zegt fraise!'

Schoondochter gezocht

Vanavond heb ik samen met Lot en Moos naar het nieuwe programma van Natasja Froger zitten kijken. Schoondochter gezocht, uitgezonden bij de Tros. Nu is dit niet echt mijn omroep (lees: veel zingende mensen op witte boten) maar benieuwd was ik wel. Het concept van het programma is dat de alleenstaande man (lees:30 jaar, thuiswonend, slapend in grenen eenpersoonsbed, gek op moeder, type freak) de kans krijgt de liefde van zijn leven te ontmoeten door meerdere vrouwen bij hem thuis uit te nodigen die hebben gereageerd op zijn oproep op tv. Met een Boer zoekt vrouw idee in mijn achterhoofd zapte ik in, de rest van het uur heb ik met open mond gekeken. Een gil, zucht, kreun of jammerend geluid daargelaten.

Zoonlief is niet de belangrijkste factor in het datingprogramma. His mother is. Zij leert de vrouwen zogenaamd beter kennen door iets met ze te ondernemen; denk aan een maffe schilderclinic waarin iedereen zich mag uiten op het witte doek. De amateur schilderijen zijn voor de kijker dan ook het enige waarin de vrouwen zich blootgeven; de karakters worden niet verder uitgediept. Na de 'gezellige' dag komt het vrouwelijk gezelschap thuis en kruipt het hele stel aan tafel voor een diner. Een vrouw wordt dan al dismissed (op basis waarvan?) en al gauw wordt er afgenokt. Bedtijd. De twee overgebleven vrouwen slapen samen op een kamer (jaja) en de lelijke single mag in het bed van zijn ouders (joepie!). De volgende ochtend is hij als eerste op. In pyjamabroek en kippenborst dekt hij de ontbijttafel (ik dacht dat televisie ook altijd visueel aantrekkelijk moest zijn?) En dan opeens maakt hij zijn keuze. Moniek is de gelukkige (zij had het al wel verwacht) en het tweetal gaat samen een weekendje op pad.

Dan slaat het noodlot toe. De freak ontpopt zich. Hij wil, zij niet. We zagen het aan de spanning in haar gezicht. Hij dwingt haar tot een kus, een zoen, een nacht in de kajuit van een reddingsboot, en dan nog het ergste; ontbijt op bed van schoonmoeder. Natas eindigt de uitzending en is zielsgelukkig met de match. Helaas weet de oplettende kijker wel beter.

Blauwe badjas

De laatste tijd sta ik erg zonnig in het leven. Ik probeer tegenslagen van de positieve kant te bekijken. Daar geef ik natuurlijk graag een recent voorbeeldje van. Hier komt 'ie. Eindelijk had ik weer een 'vast' baantje in het verschiet. Gisteren was het zover. Ik mocht een middag proefdraaien in een cafe-restaurant in Amsterdam. Een paar uurtjes staan zwoegen voor rijke zakenlui. Thaise soep, 'Club sandwiches' en dubbele espresso's gebracht aan iets te dikke en iets te wijze mannen in pak. Netjes met twee woorden gepraat en veel geglimlacht.

Het ging me goed af maar voelde me niet echt Kaneel. De centen trokken me wel, maar een topjob; nee. Toch wel fijn dus zo'n proefdag. Het schept voor beiden partijen duidelijkheid. Voor de centen die ik heb verdiend vond ik vanmiddag een prachtige besteding. Een heerlijke badjas van Hema. Bijna tot de grond, lange mouwen, capuchon. Zo'n badjas waar ik al tijden van droom. De oude, van Zeeman, wit en met een driekwartsmouw heeft me jarenlang trouwe dienst bewezen. Ik doe hem ook zeker niet de deur uit. Maar de blauwe badjas die ik vanmiddag scoorde gaat me zeker weten veel plezier bezorgen. Hulde aan de proefdag in Amsterdam!

Onderduiken

Mijn trouwe lezers hoef ik niets uit te leggen. Het weekend van carnaval verander ik in een soort Remi. En dan woon ik nog niet eens in het Zuiden. Het idee dat volwassen mensen verkleedt over straat gaan met 'potjes' bier in hun hand is al erg genoeg, dat dit drie dagen moet duren; schandalig. Mensen die hier wel van houden (lees: M) kunnen dit weekend niet op me rekenen. Ik duik onder, ben weg, en wil er helemaal niets over horen. Ik wil niet weten wat voor belachelijke kostuums mensen dragen en bij het aanhoren van een pauperig blaasorkest ga ik over mijn nek. Om die reden heb ik gezegd dat hij me maar absoluut niet moest bellen, wat hij dus ook niet deed, en dat vond ik ook weer bagger. Ik heb zitten moeken en balen tot ik op het fantastische idee kwam naar huis te gaan.


Per skates, met de frisse wind in mijn haren en de vroege voorjaarszon op mijn bol ben ik naar mijn ouders en broertje toe gegaan. Gewapend met wat achterstallig werk en de nieuwe Nicci French heb ik geprobeerd tot rust te komen en het is uiteindelijk gelukt. Ik heb carnaval proberen te verbannen en gauw een andere kant op gekeken bij aanblikken van het boerenfeest op televisie. Nog één dag doorstaan en dan is het weer even voorbij. Volgend jaar zorg ik dat ik nóg verder weg ben.

Leuk bezoek

Op school volg ik nu het vak bureauredactie tv. In koppels doen we redactiewerk voor een groot televisie en filmproducent. We zoeken mensen voor een nieuw televisieprogramma, dat voor de zomer in opname zal gaan. Soms valt het niet mee en vraag ik me af of we genoeg geschikte kandidaten zullen vinden. De eerste twee hebben we in ieder geval in the pocket en zaterdag fietsten Moos en ik naar de desbetreffende mannen toe voor een voorgesprek. Het zijn kunstenaars en toen ik daar zat, zo in dat immense anti-kraak pand en ik kon alles vragen wat ik wilde, toen besefte ik me dat dát het leukste is van redactiewerk voor televisie; je komt bij de mensen thuis. Mensen die je niet kent mag je opeens alles vragen. We hebben het gesprek opgenomen en hadden alle informatie die we wilden weten. Ik stond op, klopte de wiet die aan mijn map was blijven kleven eraf en smeerde hem weer.

250.000 stuiterballen

De mooiste reclame van dit moment is absoluut die van Sony Bravia. Die met dat mooie akoestische liedje van José Gonzales. Die reclame met die gekleurde ballen die van een Amerikaanse heuvel afstuiteren, langs die mooie groene boom, dat witte lieve huis en die springerige kikker. Nu is het mooiste aan die reclame dat hij niet met de computer is gemaakt, maar echt is opgenomen. Twee dagen lang, in San Francisco. 23 Cameramensen en maar liefst 250.000 stuiterende ballen die met luchtkanonnen de lucht in zijn geschoten. Méér, méér van dit soort mooie reclamefilmpjes s'il vous plait!