Veranderingen
Al sinds ik klein ben kan ik slecht tegen grote veranderingen. Op een dag bracht m'n moeder me naar school. Ik zat net in groep één. Juf Hedwig stond bij de deur en wilde me een hand geven. Maar ik herkende haar niet. Het was juf Hedwig niet. Toen knielde ze en vertelde ze dat ze naar de kapper was geweest. Na een tijdje geloofde ik dat wel, het was inderdaad gewoon Hedwig met kort haar, maar verdriet overmeesterde me. Ze had het me moeten vertellen. Ze had me die dag ervoor nog gezien! Ik huilde en m'n moeder en Hedwig probeerde me rustig te maken. Het lukte niet. Ik was zo boos en verdrietig dat ik uiteindelijk mee terug ben gegaan naar huis. Ik had me nog nooit zo ongelukkig gevoeld. Het duurde weken voordat ik gewend was aan de nieuwe coupe van m'n kleuterjuf.
Toen het uit ging met m'n liefste vriendje tot nu toe, een relatie die iets minder dan een half jaar duurde, heb ik minstens een half jaar liggen snikken in bed. Met zijn vest aan die nog bij mij lag, en dan heel hard Eminem in m'n oren. Ik was het zieligste meisje van de wereld en pas maanden later kon ik geloven dat het echt over en uit was. Het liefst heb ik dat alles altijd hetzelfde blijft. Dat scheelt zoveel wennen aan nieuwe dingen. Het idee dat ik dinsdagochtend aankom in Zuid-Frankrijk en dat ik daar de rest van de zomer blijf werken met mensen die ik nauwelijks ken maakt me echt gek. Maar toch doe ik het. Even alles vergeten en heel erg bruin terugkomen. Nog vijf nachtjes slapen.
30.6.04
29.6.04
Kleding
De Grote Kaneel Kleding Uitleen gaat morgenochtend om tien uur van start. Alle kledingstukken en accesoires zijn maximaal twee maanden bezit van de lener en dienen in de eerste week van september gewassen en gestreken teruggebracht te worden. Onderstaande prijzen gelden voor de zomerperiode en moeten contant worden betaald.
-Broeken (veelal spijker, maar ook vlotte andere modellen) € 12,50
-Truitjes (verschillende kleuren, maat 38) € 10,-
-Vestjes (met capuchon of leuke kraag, maat 38) € 10,-
-Blousjes (guitige streepjes, maat 38) € 7.50
-T-shirtjes (keuze uit tientallen verschillende) € 5,-
-Riemen (glitterriemen, maar ook robuuste leren modellen) € 2,-
-Schoenen (gympjes en balletschoentjes, maat 39) € 20,-
Tot morgenochtend, de koffie staat voor u klaar.
De Grote Kaneel Kleding Uitleen gaat morgenochtend om tien uur van start. Alle kledingstukken en accesoires zijn maximaal twee maanden bezit van de lener en dienen in de eerste week van september gewassen en gestreken teruggebracht te worden. Onderstaande prijzen gelden voor de zomerperiode en moeten contant worden betaald.
-Broeken (veelal spijker, maar ook vlotte andere modellen) € 12,50
-Truitjes (verschillende kleuren, maat 38) € 10,-
-Vestjes (met capuchon of leuke kraag, maat 38) € 10,-
-Blousjes (guitige streepjes, maat 38) € 7.50
-T-shirtjes (keuze uit tientallen verschillende) € 5,-
-Riemen (glitterriemen, maar ook robuuste leren modellen) € 2,-
-Schoenen (gympjes en balletschoentjes, maat 39) € 20,-
Tot morgenochtend, de koffie staat voor u klaar.
28.6.04
Ria, Corrie en Keessie
De zonnebank hier op de hoek is zo'n plaats waar ik sporadisch kom en waar ik dan het liefst zo kort mogelijk verblijf. Eén keer kwam ik tijdens de zonnebank spits. Meer dan een half moest ik wachten op de rode sofa. Verveeld bladerde ik wat in een ELLE die ik al kende en luisterde de gesprekken aan de bar af. Ria, de donkerbruine zonnebank bazin babbelde wat met haar vaste klanten en slurpte wat koffie weg. Ze probeerde mij na afloop ook nog te strikken voor een bakkie maar ik mompelde dat ik er vandoor moest. Vanmorgen kwam ik op een goed tijdstip en kon ik meteen zonnen. Alleen Corrie zat aan de bar. Twee schilders waren bezig met het binnenwerk. De ene dolde wat met Corrie en ze keek zeer verliefd toen hij in haar zij prikte voordat hij z'n kwast weer oppakte. 'Keessie toch', zei ze. 'Corrie meissie', zei Keessie en lachte nog wat. Toen mocht ik cabine vier in en ik lachte naar Corrie toen ik haar passeerde. Haar verliefde gezicht verdween en ze keek me boos aan. Zo van 'ik vind Kees heus niet leuk.' Gelukkig gaf Ria me een knipoog waarmee ze aangaf dat we allemaal weten hoe het zit tussen Cor en Kees. Misschien is dit de eerste stap tussen een hechte vriendschap tussen mij en donkerbruine Ria. Misschien zit ik vanaf vandaag elke dag met haar te babbelen aan de bar. Je weet het niet.
De zonnebank hier op de hoek is zo'n plaats waar ik sporadisch kom en waar ik dan het liefst zo kort mogelijk verblijf. Eén keer kwam ik tijdens de zonnebank spits. Meer dan een half moest ik wachten op de rode sofa. Verveeld bladerde ik wat in een ELLE die ik al kende en luisterde de gesprekken aan de bar af. Ria, de donkerbruine zonnebank bazin babbelde wat met haar vaste klanten en slurpte wat koffie weg. Ze probeerde mij na afloop ook nog te strikken voor een bakkie maar ik mompelde dat ik er vandoor moest. Vanmorgen kwam ik op een goed tijdstip en kon ik meteen zonnen. Alleen Corrie zat aan de bar. Twee schilders waren bezig met het binnenwerk. De ene dolde wat met Corrie en ze keek zeer verliefd toen hij in haar zij prikte voordat hij z'n kwast weer oppakte. 'Keessie toch', zei ze. 'Corrie meissie', zei Keessie en lachte nog wat. Toen mocht ik cabine vier in en ik lachte naar Corrie toen ik haar passeerde. Haar verliefde gezicht verdween en ze keek me boos aan. Zo van 'ik vind Kees heus niet leuk.' Gelukkig gaf Ria me een knipoog waarmee ze aangaf dat we allemaal weten hoe het zit tussen Cor en Kees. Misschien is dit de eerste stap tussen een hechte vriendschap tussen mij en donkerbruine Ria. Misschien zit ik vanaf vandaag elke dag met haar te babbelen aan de bar. Je weet het niet.
24.6.04
Bang
Iedereen heeft zo zijn angsten. De meeste angsten hebben te maken met ervaringen uit het verleden. Het nu volgende verhaal is een van m'n diepste geheimen. Houd u vast. Al meer dan anderhalf jaar geleden werkte ik in de kerstvakantie voor Disney on Ice. Met een heerlijk Amerikaanse sweater aan en een zaklamp in de hand zorgde ik er samen met m'n collega's voor dat iedere Mickey fan de juiste plaats bereikte. Alles liep op rolletjes. Tot het einde van de show.
Terwijl we met z'n alles de ijsbak bewaakten (triest genoeg willen al die domme Nederlandse kinderen ieder jaar weet weten of Goofy en Donald op ECHT ijs schaatsen en kunnen al die domme ouders in Nederland daar niet gewoon 'ja' op zeggen maar zijn ze geneigd hun kinderen boven het ijs te laten hangen, wat wij dan vervolgens tegen gaan door op ons allervriendelijkst te vragen of de mensen alstúblieft buiten de bak willen blijven, oftwel op willen rotten naar huis.) gebeurde het. De hal was bijna leeg en als laatste ging er een groep minder begaafde mensen huiswaarts. Een groep verstandelijk gehandicapten. Mongolen. 'Ja het was mooi he' 'Fijne reis!' 'Wie moet ik de groeten doen? Belle? Doe ik!'. Voor één vrouw waren deze woorden echter niet genoeg. Ze bleef maar om me heen hangen. De leidsters en de rest van de groep was allang niet meer in zicht. Ik vroeg haar nog of ze niet een beetje haast moest maken. Dat vond ze niet nodig. Ze was nog helemaal van slag door de prachtige show. En toen wilde ze een kus. 'Kom meid, geef me een kus'. 'Nee', zei ik, en duwde haar een beetje naar achteren. Maar ze was sterk. Heel sterk. Eerst dacht ik nog deze mevrouw is niet helemaal fris, ze kan er niets aan doen hoe ze zich gedraagt. Deze gevoelens verdwenen snel. Ik werd kwaad omdat ik half werd aangerand. Schichtig keek ik om me heen, vurig hopend op een paar babyblauwe sweaters, maar ik stond er helemaal alleen voor. 'Eén kus', zei de vrouw. 'Kom meid.' Ze probeerde m'n hoofd vast te pakken. 'NEE', zei ik. 'FLIKKER OP!' En toen ben ik heel hardhandig geweest. Keihard duwde ik de gek naar achteren en keek heel woest. Ze keek alsof ze me wel wat aan kon doen. Voordat ze een mes uit haar binnenzak kon halen rende ik weg. M'n collega's lachten wat toen ik het verhaal vertelde. Maar ze moesten eens weten hoe bang ik was geweest.
En ja hoor, vanavond was het weer raak. In de intercity naar Utrecht was ik weer het slachtoffer van een dronken debiel. Een negroide man van een jaar of vijfendertig. Hij maakte hele vreemde geluiden en hing over mijn bankje heen zodat zijn gelaat naast mijn hoofd bungelde. Hij maakte kusgeluiden en klapte in zijn handen. Eerst deed ik alsof ik niets doorhad en daarna vroeg ik of hij wilde gaan zitten. Dat wilde hij niet. Toen ben ik verhuist naar een ander zitje. Op weg naar m'n kamer sloeg m'n hart duizend keer. Toen ik er was trok ik de deur achter me dicht en haalde opgelucht adem. Voor debielen die op een onmenselijke manier contact met me zoeken ben ik bang. Doodsbang.
Iedereen heeft zo zijn angsten. De meeste angsten hebben te maken met ervaringen uit het verleden. Het nu volgende verhaal is een van m'n diepste geheimen. Houd u vast. Al meer dan anderhalf jaar geleden werkte ik in de kerstvakantie voor Disney on Ice. Met een heerlijk Amerikaanse sweater aan en een zaklamp in de hand zorgde ik er samen met m'n collega's voor dat iedere Mickey fan de juiste plaats bereikte. Alles liep op rolletjes. Tot het einde van de show.
Terwijl we met z'n alles de ijsbak bewaakten (triest genoeg willen al die domme Nederlandse kinderen ieder jaar weet weten of Goofy en Donald op ECHT ijs schaatsen en kunnen al die domme ouders in Nederland daar niet gewoon 'ja' op zeggen maar zijn ze geneigd hun kinderen boven het ijs te laten hangen, wat wij dan vervolgens tegen gaan door op ons allervriendelijkst te vragen of de mensen alstúblieft buiten de bak willen blijven, oftwel op willen rotten naar huis.) gebeurde het. De hal was bijna leeg en als laatste ging er een groep minder begaafde mensen huiswaarts. Een groep verstandelijk gehandicapten. Mongolen. 'Ja het was mooi he' 'Fijne reis!' 'Wie moet ik de groeten doen? Belle? Doe ik!'. Voor één vrouw waren deze woorden echter niet genoeg. Ze bleef maar om me heen hangen. De leidsters en de rest van de groep was allang niet meer in zicht. Ik vroeg haar nog of ze niet een beetje haast moest maken. Dat vond ze niet nodig. Ze was nog helemaal van slag door de prachtige show. En toen wilde ze een kus. 'Kom meid, geef me een kus'. 'Nee', zei ik, en duwde haar een beetje naar achteren. Maar ze was sterk. Heel sterk. Eerst dacht ik nog deze mevrouw is niet helemaal fris, ze kan er niets aan doen hoe ze zich gedraagt. Deze gevoelens verdwenen snel. Ik werd kwaad omdat ik half werd aangerand. Schichtig keek ik om me heen, vurig hopend op een paar babyblauwe sweaters, maar ik stond er helemaal alleen voor. 'Eén kus', zei de vrouw. 'Kom meid.' Ze probeerde m'n hoofd vast te pakken. 'NEE', zei ik. 'FLIKKER OP!' En toen ben ik heel hardhandig geweest. Keihard duwde ik de gek naar achteren en keek heel woest. Ze keek alsof ze me wel wat aan kon doen. Voordat ze een mes uit haar binnenzak kon halen rende ik weg. M'n collega's lachten wat toen ik het verhaal vertelde. Maar ze moesten eens weten hoe bang ik was geweest.
En ja hoor, vanavond was het weer raak. In de intercity naar Utrecht was ik weer het slachtoffer van een dronken debiel. Een negroide man van een jaar of vijfendertig. Hij maakte hele vreemde geluiden en hing over mijn bankje heen zodat zijn gelaat naast mijn hoofd bungelde. Hij maakte kusgeluiden en klapte in zijn handen. Eerst deed ik alsof ik niets doorhad en daarna vroeg ik of hij wilde gaan zitten. Dat wilde hij niet. Toen ben ik verhuist naar een ander zitje. Op weg naar m'n kamer sloeg m'n hart duizend keer. Toen ik er was trok ik de deur achter me dicht en haalde opgelucht adem. Voor debielen die op een onmenselijke manier contact met me zoeken ben ik bang. Doodsbang.
Typisch Kaneel
En opeens barstte het los. Emmers vol met regen vielen de hemel uit. Ik schuilde in de portiek van Dolcis. 'Net in mijn rookpauze', zei de verkoopster lichtelijk geirriteerd. Ik lachte gemoedelijk naar haar en zei 'het zal zo wel weer droog worden.' Maar helaas. Ik liep verder en ontdekte dat mijn laars kapot was. Net vandaag, met deze heftige plensbuien en windstoten lieten mijn prachtige bruine leren laarzen me in de steek. Heel vervelend vond ik, en daarom kocht ik een trui voor mezelf. Een citroengele trui(prachtig bij de bruin gebronsde huid) met capuchon en op de linkerborst een soort wapen waaronder staat 'Omnia Vincit Amor' (Snif... wat mooi) Een pleister op de wond voor mijn kapotte laars en natte sok.
Thuis aangekomen verwisselde ik de laarzen voor zwarte gympjes en vrolijk huppelde ik de dag door. Mede door de tekst op mijn truitje dacht ik dat er niets meer mis kon gaan. Maar Kaneel zou Kaneel niet zijn op die manier. En ja hoor. Stapte zojuist in een immense plas waardoor beiden voeten alsnog nat werden en ontdekte toen ik voor de spiegel stond een inktvlek op de trui. Midden voor. Als hij er niet meer uitgaat vraag ik wel of mijn moeder er een lieveheersbeestje op borduurt, zoals ze vroeger deed op de kapotte knieen van m'n spijkerbroek. Sommige dingen veranderen blijkbaar nooit.
En opeens barstte het los. Emmers vol met regen vielen de hemel uit. Ik schuilde in de portiek van Dolcis. 'Net in mijn rookpauze', zei de verkoopster lichtelijk geirriteerd. Ik lachte gemoedelijk naar haar en zei 'het zal zo wel weer droog worden.' Maar helaas. Ik liep verder en ontdekte dat mijn laars kapot was. Net vandaag, met deze heftige plensbuien en windstoten lieten mijn prachtige bruine leren laarzen me in de steek. Heel vervelend vond ik, en daarom kocht ik een trui voor mezelf. Een citroengele trui(prachtig bij de bruin gebronsde huid) met capuchon en op de linkerborst een soort wapen waaronder staat 'Omnia Vincit Amor' (Snif... wat mooi) Een pleister op de wond voor mijn kapotte laars en natte sok.
Thuis aangekomen verwisselde ik de laarzen voor zwarte gympjes en vrolijk huppelde ik de dag door. Mede door de tekst op mijn truitje dacht ik dat er niets meer mis kon gaan. Maar Kaneel zou Kaneel niet zijn op die manier. En ja hoor. Stapte zojuist in een immense plas waardoor beiden voeten alsnog nat werden en ontdekte toen ik voor de spiegel stond een inktvlek op de trui. Midden voor. Als hij er niet meer uitgaat vraag ik wel of mijn moeder er een lieveheersbeestje op borduurt, zoals ze vroeger deed op de kapotte knieen van m'n spijkerbroek. Sommige dingen veranderen blijkbaar nooit.
23.6.04
Gewoon helemaal goed
Er komt een dag, dat je over voetbal moet schrijven. En die dag is nu aangebroken. Het is niet dat ik voetbal vreselijk vind, maar ik denk er gewoon nooit aan. Laatst kwam ik erachter dat het EK begonnen was. Ik belde een vriend van mij en hoorde 'Engeland-Frankrijk speelt Kaneel-ik bel je straks terug-klik'. En toen mocht Nederland. Iedereen in rep en roer. Helaas, helaas, ik met mijn drukke weekschema moest die avond oppassen en kon dus niet mijn vrienden vergezellen in de kroeg. In plaats daarvan lag ik alleen op de bank wat te zappen. Vond geen zak aan die wedstrijd. De volgende dag kreeg ik het gevoel dat ik de enige was. De rest van Nederland had het een súúúperspannende game gevonden.
Afgelopen zaterdag waren onze jongens weer aan de beurt. Ik had een verjaardag en zat in de tuin te babbelen met wat meiden. De moeder van de jarige Jet stormde naar buiten wanneer er gescoord werd en ik haaste me dan naar binnen om de herhaling te kijken. En ik geef toe, die wedstrijd was spannend. Ondanks dat ik er slechts stukjes van zag. En zowaar kreeg ik de voetbalsmaak licht te pakken.
Vanavond speelde Denemarken tegen Zweden. Ik was voor Zweden. Ik bedoel Kopenhagen was een leuke stad, maar in Stockholm waren de mannen gewoon honderd keer mooier. Vandaar dat de keuze snel was gemaakt. Een vriend van mij heeft een Zweedse vader en moest vanavond helaas werken. Daarom hield ik hem telefonisch op de hoogte. Volop vreugde bij de goals en veel hoop bij de achterstand. Ik lette vreselijk goed op en vertelde als een echte verslaggeefster hoe Larsson de eerste punt binnen haalde en over de vele corners. En het mooiste gebeurde twee minuten voor het einde. Op de valreep een prachtige gelijkmaker. Jonson stond daar gewoon en hij trapte die bal, hij trapte die bal gewoon, gewoon in het doel. Gewoon helemaal goed.
Er komt een dag, dat je over voetbal moet schrijven. En die dag is nu aangebroken. Het is niet dat ik voetbal vreselijk vind, maar ik denk er gewoon nooit aan. Laatst kwam ik erachter dat het EK begonnen was. Ik belde een vriend van mij en hoorde 'Engeland-Frankrijk speelt Kaneel-ik bel je straks terug-klik'. En toen mocht Nederland. Iedereen in rep en roer. Helaas, helaas, ik met mijn drukke weekschema moest die avond oppassen en kon dus niet mijn vrienden vergezellen in de kroeg. In plaats daarvan lag ik alleen op de bank wat te zappen. Vond geen zak aan die wedstrijd. De volgende dag kreeg ik het gevoel dat ik de enige was. De rest van Nederland had het een súúúperspannende game gevonden.
Afgelopen zaterdag waren onze jongens weer aan de beurt. Ik had een verjaardag en zat in de tuin te babbelen met wat meiden. De moeder van de jarige Jet stormde naar buiten wanneer er gescoord werd en ik haaste me dan naar binnen om de herhaling te kijken. En ik geef toe, die wedstrijd was spannend. Ondanks dat ik er slechts stukjes van zag. En zowaar kreeg ik de voetbalsmaak licht te pakken.
Vanavond speelde Denemarken tegen Zweden. Ik was voor Zweden. Ik bedoel Kopenhagen was een leuke stad, maar in Stockholm waren de mannen gewoon honderd keer mooier. Vandaar dat de keuze snel was gemaakt. Een vriend van mij heeft een Zweedse vader en moest vanavond helaas werken. Daarom hield ik hem telefonisch op de hoogte. Volop vreugde bij de goals en veel hoop bij de achterstand. Ik lette vreselijk goed op en vertelde als een echte verslaggeefster hoe Larsson de eerste punt binnen haalde en over de vele corners. En het mooiste gebeurde twee minuten voor het einde. Op de valreep een prachtige gelijkmaker. Jonson stond daar gewoon en hij trapte die bal, hij trapte die bal gewoon, gewoon in het doel. Gewoon helemaal goed.
21.6.04
Verwendagje
Vanochtend m'n tenen verteld dat aankomende zomer minder luieren wordt dan zij gewend zijn. Die grote begon meteen te jammeren. Dat ik al zoveel werkte en wat er dan aan de hand was. Ik zeg laat me eens uitpraten man. Dus ik zeg zo we gaan twee maandjes werken in Frankrijk. Die kleine aan de rechterkant één en al oor. Ze weet altijd het positieve van iets in te zien. Begon dus gelijk over al die Franse mannentenen. Ze is dol op Zuid Europeze voeten. Die grote bleef maar zeiken. Ik zeg nu is het genoeg. We maken er een dolle dag van. Alle tien begonnen ze te juichen. Toen heb ik de roze naggellak tevoorschijn gehaald. De schatten een mooi kleurtje gegeven. Als klap op de vuurpijl mochten ze de hele dag in de teenslippers en vanavond in bad. Flink gescrubt en voorzien van Zwitsal. En nu wil ik de kleine rakkers niet meer horen.
Vanochtend m'n tenen verteld dat aankomende zomer minder luieren wordt dan zij gewend zijn. Die grote begon meteen te jammeren. Dat ik al zoveel werkte en wat er dan aan de hand was. Ik zeg laat me eens uitpraten man. Dus ik zeg zo we gaan twee maandjes werken in Frankrijk. Die kleine aan de rechterkant één en al oor. Ze weet altijd het positieve van iets in te zien. Begon dus gelijk over al die Franse mannentenen. Ze is dol op Zuid Europeze voeten. Die grote bleef maar zeiken. Ik zeg nu is het genoeg. We maken er een dolle dag van. Alle tien begonnen ze te juichen. Toen heb ik de roze naggellak tevoorschijn gehaald. De schatten een mooi kleurtje gegeven. Als klap op de vuurpijl mochten ze de hele dag in de teenslippers en vanavond in bad. Flink gescrubt en voorzien van Zwitsal. En nu wil ik de kleine rakkers niet meer horen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
